Οι καταγγέλλοντες

Ανεξάρτητα προς τον τρόπο ή το χρόνο, ακόμη και τα κίνητρα, που οδήγησαν τους καταγγέλλοντες να φέρουν στην επιφάνεια τα αποτρόπαια εγκλήματα των βιασμών, και μάλιστα ανηλίκων, η προσφορά τους είναι ανυπολόγιστη.

Οι πληγές όζουν και θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί νυστέρι. από τη δικαιοσύνη

Κοινοβιακά και Ιδιόρρυθμα μοναστήρια

Τα μοναστήρια διακρίνονται σε κοινοβιακά και σε ιδιόρρυθμα. Στα κοινοβιακά οι μοναχοί ζουν όλοι μαζί, έχουν κοινό βίο με άρχοντα ισόβιο τον ηγούμενο, ενώ στα ιδιόρρυθμα οι μοναχοί ζουν ένας έκαστος χωριστά. Τα κοινοβιακά ήταν τα πρώτα μοναστήρια τα δε ιδιόρρυθμα εμφανίζονται για πρώτη φορά στις αρχές του 15ου αιώνα.

Αιτία της δημιουργίας των ιδιόρρυθμων μοναστηριών ήταν ο απολυταρχικός τρόπος της διοίκησης των κοινοβιακών από τον ισόβιο ηγούμενο. Ως αντίδραση σε αυτή την αυστηρότητα του κοινοβιακού μοναχισμού, και προπαντός της απόλυτης ακτημοσύνης των, εμφανίστηκαν τα ιδιόρρυθμα μοναστήρια.

Στα ιδιόρρυθμα τη διοίκηση ασκούσαν αιρετοί «επίτροποι», που αντικαθίσταντο κάθε χρόνο. Ο μοναχός εδώ ήταν ελεύθερος να ρυθμίζει ο ίδιος τα προσωπικά του ζητήματα (τροφή, ενδυμασία, κλπ), γι’ αυτό μπορούσε να είναι κάτοχος προσωπικής περιουσίας (σε αντίθεση με την κοινοκτημοσύνη των κοινοβιακών). Ένεκα τούτου πλήρωνε ενοίκιο στο κελί που έμενε ή το αγόραζε από το μοναστήρι.

Στα ιδιόρρυθμα μοναστήρια αναδείχθηκαν σημαντικές προσωπικότητες, οι οποίες ασφυκτιούσαν μέσα στα κοινοβιακά.

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 23ος  Εκδοτική Αθηνών  εκδ. Παραπολιτικά, Αθήνα, 2015  σελ. 136)

Η νόσος του Αθλητισμού

Καράβι σκούρο, καλοτάξιδο, σε αφρισμένα κύματα
ταξίδι ονειρικό σε γαλανά πελάγη
καπαρωμένο μυστικά με επιβάτες πρώτης θέσης

Ο καπετάνιος πειρατής, Αγαρηνοί οι ναύτες
κρυφό το δρομολόγιο, κανένα πιστοποιητικό
Στης τύχης το νησί να φτάσουμε
πριν μας προλάβουν άλλοι

Υπομονή και στόματα κλειστά
τα μέσα αγιάζει ο σκοπός
φρόνιμοι όλοι κι άνετοι στα πόρτα, στους ελέγχους

Τ’ αμπάρια φύσκα στ’ αναβολικά
μεθύσια σκόνες, γλέντια κι αγκαλιές
Επάνω οι διαχωρισμοί και κάτω ένα κουβάρι
Αδέρφια είμαστ’ όλοι, και στο καλό και στο κακό

Ο έλεγχος δειγματοληπτικός, πιάνουν τον τιμονιέρη
Τον καταγγέλλουν όλοι, τον περιγελούν, κανένας δεν τον ξέρει
Αποτολμά να απολογηθεί, με τις φωνές τον πνίγουν
Στα σίδερα τον πάνε οι αρχές κι οι φίλοι τον μουτζώνουν

Ο Όχλος

Ποτάμι επικίνδυνο με σάρκα και οστά
άβουλο και απρόβλεπτο
Λίγο το φράχτη να περάσει για να ξεχειλίσει
να καταστρέψει τις σοδιές, να πνίξει ζωντανά
ψυχές ανθρώπινες να πάρει στο λαιμό του

Μια πέτρα μόνο να του βγάλεις πέρασμα
και θέριεψε
Ν’ ανοίξεις μόνο την Κερκόπορτα
κι όλα τα πάθη τα κρυφά, τα καταχωνιασμένα
τ’ απωθημένα της ψυχής, τα άρρωστα
αναστημένα απ’ τον τάφο βγαίνουν
δράκουλες στης νύχτας το κυνηγητό
αίμα να πιούν, χωρίς στοιχεία και αποδείξεις

Ακίνητοι και άβουλοι οι δυνατοί στις θέσεις του θεάτρου
τ’ αυτιά τους ανοιχτά στο «σταύρωσον αυτόν»
Μα! αυτοί κοιτούν, μόνο κοιτούν
στη μέση της αρένας το Σταυρό που στήνουν

Του ποταμού θα φύγει η πλημμύρα
μα! τα κουφάρια από τα κτήνη και τ’ ανθρώπινα
στης γης τη ράχη θ’ απομείνουν
για να ξυπνούν στη δυσωδία τους της μνήμης το μηχανισμό
πως δεν υπάρχει ακόμα διαφορά στο ένα από το άλλο

Η κήρυξη της Επανάστασης του 1821

Η κήρυξη της Επανάστασης του 1821 έγινε εκτός Ελλάδος για λόγους που υπαγόρευαν οι διεθνείς και οι Ελληνικές τότε συνθήκες

Έγινε στις 24 Φεβρουαρίου του 1821 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη με την περίφημη προκήρυξή του: «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ»
Η κυκλοφορία της προκήρυξης σήμαινε και την επίσημη έναρξη της Επανάστασης.

Τόπος κήρυξης
Το Ιάσιο της Μολδοβλαχίας. Γενικό Στρατόπεδο Ιασίου.
Ο Υψηλάντης με την ακολουθία του είχε εγκατασταθεί στη Μονή Γαλατά, κτισμένη επάνω σε λόφο, ένα τέταρτο έξω από την πόλη
(δείγμα και αυτό του σπουδαίου ρόλου που έπαιξε η Εκκλησία κατά την Επανάσταση)

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 27ος  Εκδοτική Αθηνών  εκδ. Παραπολιτικά, Αθήνα, 2015, σελ. 25 – 26)

Οι άγνωστοι πρώτοι δύο πεσόντες στην Επανάσταση του 1821

Ο σημαιοφόρος Δήμος και ο Σπύρος Παριανός ήταν οι πρώτοι δύο πεσόντες υπέρ της ελευθερίας των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821.

Η πρώτη μάχη δόθηκε στο Γαλάτσι, στην περιοχή του Ιασίου. Ο Έλληνας στρατιωτικός αρχηγός Βασίλειος Καραβιάς διαθέτοντας συνολικά 150 περίπου ένοπλους Έλληνες και δύο κανόνια παρουσιάστηκε, σύμφωνα με τις διαταγές του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στην κατοικία του Τούρκου συναδέλφου του και του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα και να φύγει από το Γαλάτσι ελεύθερος με τους στρατιώτες του.

Εκείνος αρνήθηκε, οχυρώθηκε σε σπίτια με 100 περίπου Τούρκους ενόπλους, που πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Έλληνα σημαιοφόρο Δήμο και τον Σπύρο Παριανό. Συγκροτήθηκε πεισματώδης μάχη που κράτησε εννέα ώρες και κατέληξε σε νίκη των Ελλήνων. Οι περισσότεροι Τούρκοι και ο αρχηγός τους σκοτώθηκαν. Οι Έλληνες είχαν μικρότερες απώλειες, περί τους 15 νεκρούς.

Αυτή είναι η πρώτη μάχη, άγνωστη στους πολλούς, της Επανάστασης του 1821.

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 27ος  Εκδοτική Αθηνών  εκδ. Παραπολιτικά. Αθήνα, 2015  σελ. 25)

Η ιδιομορφία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

Η Ελληνική Επανάσταση παρουσιάζει έντονη ιδιομορφία απέναντι στις άλλες επαναστάσεις. Δεν ήταν τυχαία εξέγερση με αφορμή επεισόδια ή άλλες ευνοϊκές συγκυρίες, ούτε υποκινήθηκε από ξένους για την εξυπηρέτηση συμφερόντων τους. Μολονότι όχι άσχετη με την ωρίμανση σε κάποιο βαθμό των αντικειμενικών συνθηκών, εμφανίζει την πρωτοτυπία να είναι αποτέλεσμα πολιτικής βουλήσεως, δηλαδή να έχει άμεσα προέλθει από ειδική απόφαση τριών Ελλήνων πατριωτών, που επέζησε με τον μηχανισμό μυστικής επαναστατικής εταιρείας επί εξήμισυ χρόνια και έφθασε στην πραγματοποίησή της το 1821

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 2ος  Εκδοτική Αθηνών  εκδ. Παραπολιτικά, Αθήνα, 2015  σελ. 15)