Λόγια σοφών ανδρών

Χαρακτηριστικό των συνετών ανθρώπων είναι
να προνοούν για τις δυσχέρειες προκειμένου να μη συμβούν,

ενώ χαρακτηριστικό των ανδρείων είναι
να τις διορθώνουν, αφού συντελεσθούν

(Πιττακός ο Μυτιληναίος)

Αυτοκτονία

Σ τ ο ι χ ε ί α   ( Ε Ψ Ε ),   Ε λ λ η ν ι κ ή ς   Ψ υ χ ι α τ ρ ι κ ή ς   Ε τ α ι ρ ε ί α ς
(Επιστημονική Ημερίδα 10/9/2016)

– Κάθε χρόνο αυτοκτονούν 1 000 000 άνθρωποι παγκοσμίως
–  Μία αυτοκτονία καταγράφεται κάθε 20 δευτερόλεπτα
– Και μία απόπειρα αυτοκτονίας κάθε ένα δευτερόλεπτο

– Η αυτοκτονία συγκαταλέγεται μεταξύ των δέκα συχνοτέρων αιτιών θανάτου στο σύνολο του πληθυσμού
– Και ανάμεσα στις τρεις συχνότερες αιτίες θανάτου για τους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες

Παράγοντες κινδύνου
– Ψυχικές διαταραχές με σπουδαιότερη την μείζονα κατάθλιψη (ποσοστό θνησιμότητας 15% – 20%) και δεύτερη την σχιζοφρένεια (ποσοστό θνησιμότητας 5% -20%)
– Οικονομικά προβλήματα
– Σοβαρά αρνητικά γεγονότα ζωής
– Κοινωνική απομόνωση
– Περισσότερο επιρρεπή το ανδρικό φύλο, η εφηβική και η προχωρημένη ηλικία

Περίεργοι συσχετισμοί
– Στους άνδρες αντιστοιχούν περισσότερες αυτοκτονίες,
ενώ στις γυναίκες αντιστοιχούν περισσότερες απόπειρες αυτοκτονίας
– Πολλά τροχαία ατυχήματα αποτελούν αυτοκτονικές συμπεριφορές (παρα-αυτοκτονίες), οι οποίες όμως ποτέ δεν καταγράφονται ως αυτοκτονίες ούτε είναι δυνατόν να χαρακτηρισθούν σίγουρα ως τοιαύτες.

Σήμερα Φθινοπωρινή Ισημερία

Δεν θέλω εγώ τριαντάφυλλα
στον έρημό μου δρόμο,
δένδρο δεν θέλω να σταθώ,
πηγή να ξεδιψάσω.

Εγώ ανεβαίνω το βουνό
μ’ ένα σταυρό στον ώμο,
Του φθινοπώρου ας απλωθούν
τα φύλλα να περάσω

Π α ύ λ ο ς   Ν ι ρ β ά ν α ς

Στην κατάκοιτη Μάνα

Κόκκινο γαρύφαλλο
γέννησε ἡ καρδιά μου
κι ἔσταξε στό κρεββάτι σου,
Μάνα, νά μήν πονᾶς.

Κόκκινο γαρύφαλλο
σεπτό θυμίαμά μου
στοῦ πόνου τόν ὁρίζοντα
τά μάτια σάν γυρνᾶς.

Κόκκινο γαρύφαλλο
μύχια αἰσθήματά μου,
ἀνθήσανε βελούδινα
στό ταπεινό μπαλκόνι σου.

Κάκκινο γαρύφαλλο
κρύβει βουβό τό κλάμα μου
στό ἱερό μαρτύριο
πού τό βιώνεις μόνη σου.

Κόκκινο γαρύφαλλο
μιά στάλα ἀπό τό αἷμα σου,
πού πῆρα ὅταν μ’ἀνάστησες
μιά νύχτα παγερή.

Κόκκινο γαρύφαλλο
στό ἄσπρο σου ξαπόστημα,
αἰώνια ἀγάπη ὁρκίζεται
καί ἀνάσταση ἱερή.

Ὕμνος στό Θεό

Ὤ, Σύ, πού εἶσαι ἀπό κάθε σύλληψη τοῦ νοῦ
πιό πέρα,
πῶς θά μπορέσω μέ τό σεβασμό τόν πρέποντα
τή δόξα Σου νά ψάλω;

Πῶς μέ τά λόγια νά Σέ ὑμνήσω;
μέ αὐτά κανένας δέν μπορεῖ νά Σέ ἐκφράσει
Ποιός θάναι ὁ τρόπος πού ὁ νοῦς
θά Σέ συλλάβει;
δέν εἶναι δυνατόν νά γίνεις κατανοητός
μέ αὐτόν.
Μόνο Ἐσένα δέν μποροῦμε νά ὁρίσουμε
μέ λέξεις,
γιατί ὅσα λέγονται, Ἐσύ τά ἔχεις πλάσει.
Ὁ μόνος ἄγνωστος Ἐσύ ἔχεις παραμείνει,
ἀφοῦ Ἐσύ ἔπλασες τό νοῦ πού προσπαθεῖ
νά Σέ γνωρίσει.

Ὅλα Ἐσένα τραγουδοῦν
μέ μία μελωδική φωνή,
καί αὐτά πού τούς τή χάρισες
καί τ’ ἄλλα πού τούς λείπει.
Ὅλα δοξάζουν, Θεέ μου, Σέ
καί αὐτά πού ἔχουν νοῦ
καί ἐκεῖνα πού δέν ἔχουν.

Κοινός γιά χάρη Σου εἶναι ὁ πόθος
νά Σέ ἰδοῦμε
καί οἱ προσπάθειες κοινές
καί κοπιώδεις.

Εἰς Σέ προσεύχεται τό πᾶν,
Ἐσύ στήν ἀγκαλιά Σου τά πάντα ἔχεις μέσα.
Μέ ἕνα σύνθημα ὅλα μαζί,
καί στή σιγή ἀκόμα, ὕμνο Σοῦ ψάλλουν,
πού τόν ἀκοῦς μόνο Ἐσύ.

Κοντά Σου τρέχουνε μέ ὁρμή τά πάντα.
Σύ εἶσαι ἡ κατάληξη τοῦ καθενός.
Ὁ ἕνας καί μοναδικός.
Σύ εἶσαι τό πᾶν καί τό ἀσύλληπτο μηδέν.
Δέν φαίνεται νά εἶσαι πουθενά,
ποτέ δέν θά μπορέσει νά Σέ δεῖ κανείς.

Ὤ Σύ πού ἔχεις ὅλα τά ὀνόματα,
πῶς νά Σέ ὀνομάσω;
μπορεῖ κανείς μέ ὄνομα
νά Σέ φωνἀζει;
Ποιός εἶναι ὁ νοῦς ὁ οὐράνιος
καί θεϊκός,
πού θά μπορέσει νά διεισδύσει
καί νά φθάσει πάνω ἀπό τά σύννεφα,
πού μᾶς καλύπτουν;
Τό ἔλεός Σου, Κύριε, ζητᾶμε.

Ὤ, Σύ, πού εἶσαι ἀπό κάθε σύλληψη τοῦ νοῦ
πιό πέρα
Πῶς θά μπορέσω
μέ τόν σεβασμό τόν πρέποντα
τή δόξα Σου νά ψάλω;

(Γρηγόριος ὁ Θεολόγος
P. G. 37, 507)

Μετάφραση, ἀπόδοση: Κ. Ι. Ε .
Ἀπό τό βιβλίο: «Ζήτησα τόν Χριστό καί δέν τόν βρῆκα»
ἐκδ. Γρηγόρη  σελ. 7