Ο ανθρωπισμός στα χείλη μιας Τουρκοκύπριας

Μία τουρκοκύπρια, που ζει στο κατεχόμενο ελληνικό χωριό της Κύπρου, ονομαζόμενο «Λύση», έκανε δημοσίευση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook και αναφέρει:

«… Μέσα σε μία νύχτα αναγκάστηκαν (οι Έλληνες) ν’ αφήσουν τα σπίτια τους, τα κρεββάτια τους, τους κήπους τους, τις εικόνες στους τοίχους, τους τόπους που εργάζονταν, τα θρησκευτικά τους μνημεία, τα όνειρά τους. Δηλαδή τα πήραν από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους, τα έκλεψαν, και χωρίς να τους ρωτήσουν μας τα έδωσαν.
… Σε καθεστώς πλιάτσικου, λαφύρων, δεν μπορεί να διαρκέσει κανενός η ευτυχία που βασίζεται στη δυστυχία.

… (Έλληνες) σας ζητώ συγγνώμη που ζω στο χωριό σας, στο σπίτι σας, χωρίς την άδεια σας».

(apotixisi blogspot. com 14/9/2019)

Advertisements

Το μηδέν

Ποιος είπε το μηδέν δεν είναι υπαρκτό;
Είναι η παγκόσμια σταθερά
το ισοζύγιο της ζωής.

Είναι η ισοηλεκτρική γραμμή
των κοσμικών φορτίων,
ο χαλινός του πέρατος,
η εκτόνωση η συμπαντική.

Είναι η παρθένος,
που οποιονδήποτε άνδρα βάλεις της μπροστά,
εκατομμύρια σου γεννά,
κι όταν χηρέψει σου τα παίρνει πίσω.

Το μηδέν!
Ο μίτος της αρχής του κόσμου,
η αιώνια επανάπλασή του,
η υπαρξιακή του ξυνωρίς.

Το μηδέν!
Η πρώτη της δημιουργίας ύλη,
ο αιώνιος εχθρός σου
και η τελική καταφυγή.

Είσαι,
ό,τι χτίσεις πάνω στο μηδέν
κι ό,τι πετάξεις μακριά
απ’ τα πισωγυρίσματά σου

Τι είναι το μηδέν!
Εσύ, μαζί σου και ο Θεός.

Κυκλώνας

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που το σύννεφο έχει αγκαλιάσει το σκοτάδι
κει που το δρόμο χάνει η ανατολή

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που η πίστη ταλανίζεται
κι η δύναμη τα όπλα παραδίδει

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που στρατεύονται οι πολλοί
κι ελάχιστοι ακόμα ζουν

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που τα πλοία στήνουνε χορό
κι οι στέγες πανηγύρι

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που οι ανθρώποι επιστρέφουν στο κουκούλι τους
και οι νεκροί τις πλάκες τους ψηλά πετούν

Στο μάτι του κυκλώνα
κει που ο παραλογισμός πίνει καφέ
και με ξέπλεκα τα μαλλιά γελά η απελπισία

Τρύπα στο μάτι του τυφώνα
και εγένετο φως!

Ο Χριστιανισμός στην Κίνα

Στην Κίνα δεν υπάρχουν σαφή όρια μεταξύ των διαφόρων θρησκειών, όπως στην Ευρώπη και στην Αμερική, ούτε η χώρα σπαράσσεται από εμφύλιους θρησκευτικούς πολέμους. Συνυπάρχουν ειρηνικά όχι μόνο στους κόλπους του κράτους αλλά και στις ψυχές των πιστών. Έτσι ένας Κινέζος μπορεί να είναι συγχρόνως ανιμιστής, βουδιστής, ταοϊστής και κομφουκιστής.

Έτσι εξηγείται, γιατί οι Κινέζοι δεν ασπάσθηκαν με πάθος ούτε τον Ισλαμισμό ούτε τον Χριστιανισμό. Και οι δύο αυτές θρησκείες τους πρόσφεραν ένα Ουρανό, τον οποίο τους είχε ήδη υποσχεθεί και ο Βουδισμός, αλλά οι Κινέζοι χρειάζονταν μία εγγύηση ευημερίας επί της γης. Οι περισσότεροι από τα δέκα πέντε εκατομμύρια μουσουλμάνοι της Κίνας δεν είναι πράγματι Κινέζοι αλλά ξένοι ή απόγονοι ξένων.

Ο Χριστιανισμός εισέδυσε στην Κίνα περί το 636 μ.Χ. Υπάρχουν εκεί τρία εκατομμύρια χριστιανοί. Δηλαδή ο Χριστιανισμός κατόρθωσε να προσηλυτίσει σε διάστημα χιλίων ετών  το εν διακοσιοστόν του πληθυσμού!
Κατά την επανάσταση του 1911 ο άπληστος ιμπεριαλισμός της Δύσης έδωσε αφορμή να εξαφθεί το αντιχριστιανικό πάθος των Κινέζων.

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού»  τομ Α’  Will Durant  Copyright 1965  σελ. 802 – 803)

Επιτάφιο

Περνούσε η ζωή μου, γλέντι αληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.

Τώρα παραξενεύομαι γιατί
ο θάνατος να με συλλογιστεί,
που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.

(Mathurin Regnier.
Απόδοση στα ελληνικά Κώστας Καρυωτάκης)

Η κάθαρση των μύθων στην Αρχαία Ελλάδα

Ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα άρχισαν οι διανοούμενοι να αποκαθαίρουν τους μύθους, ιδιαίτερα όσους αφορούσαν σε θεούς και να τους προσαρμόζουν στις απαιτήσεις του αρκετά εξελιγμένου τότε ηθικού αισθητηρίου του ελληνικού κόσμου. Οι προσπάθειες επικεντρώνονταν στο να απαλλαγούν οι μύθοι από απάνθρωπες αγριότητες και απαράδεκτες συμπεριφορές, ώστε να μη θέτουν εν αμφιβόλω τις απαιτήσεις του θεού για σεβασμό στο πρόσωπό του.

Χαρακτηριστικό το απόσπασμα του Ξενοφάνη του Κολοφώνειου :
Πάντα θεοίς ανέθηκαν Όμηρος θ’ Ησίοδός τε,
όσσα παρ’ ανθρώπισιν ονείδεα και ψόγος εστίν,
κλέπτειν, μοιχεύειν και αλλήλους απατέειν.

Ο Πίνδαρος με βδελυγμία αποδοκιμάζει την απόδοση σε θεούς αιμοσταγών αντεκδικήσεων.

Η κάθαρση αυτή συντελέστηκε στο μεγάλο «επιτελικό» κέντρο της συντηρητικής αρχαιοελληνικής σκέψης , τους Δελφούς, και από εκεί επιβλήθηκε στον ελληνικό κόσμο

(«Πλάτων μύθοι»  εκδ. Το Βήμα Αθήνα 2015  σελ. 19-20)

«Άμποτες» ας γινόταν και στον Χριστιανισμό, που η καθημερινή λατρειακή πράξη δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από την ειδωλολατρεία.