Μοντέρνα ποίηση. Εκτροπή και κακοποίησή της

Χ α ρ α κ τ η ρ ι σ τ ι κ ά τ ο υ μ ο ν τ έ ρ ν ο υ
– Συνήθως είναι πιο προηγμένο, αφού ξεπερνά τα καθιερωμένα.
– Είναι οπωσδήποτε και πιο δύσκολο στη σύλληψη, αφού ανοίγει νέους ορίζοντες μη ορατούς στους παλαιούς.
– Ενέχει τον κίνδυνο του μη εύκολα αποδεκτού.
– Ακροβατεί πάντοτε μεταξύ της καταξίωσής του και της επαπειλουμένης συντριβής.
– Οι αποδέκτες του είναι στην αρχή η μειοψηφία σε σχέση με την πλειονότητα που ακολουθεί την πεπατημένη.
– Ένθερμοι θιασώτες του είναι εκείνοι που προηγούνται της εποχής των … αλλά και οι ημιμαθείς εξυπνάκηδες, που σκαρφαλώνουν στο τραίνο χωρίς να καταφέρνουν να μπουν μέσα.

Ε κ τ ρ ο π ή κ α ι κ α κ ο π ο ί η σ η τ η ς μ ο ν τ έ ρ ν α ς π ο ί η σ η ς
– Κάθε ποίημα είναι χορός, άσμα, είναι μία ιερουργία, μία μέθεξη σε ένα άλλο κόσμο, θεατό μόνο στα μάτια του ποιητή.
Και καταντά κακοποίηση του συναισθήματος και διασυρμός της νοημοσύνης του συνανθρώπου του.
– Ποίηση δεν είναι οι ασύνταχτες προτάσεις, οι ανοίκειες ένθετες λέξεις, οι εκνευριστικές επαναλήψεις, οι ξενόγλωσσες ανερμήνευτες φράσεις ούτε οι τελείως άσχετες προς το νόημα, επί τούτου τοποθετημένες για να εντυπωσιάσουν τον αναγνώστη.
– Ποίηση δεν είναι η ανάμειξη ποταπών λέξεων σε προτάσεις θεϊκές. Η ποίηση δεν είναι χωματερή, διενεργείται μέσα στο ναό του σύμπαντος και η κάθε λέξη, η κάθε έκφραση, έχει τον χώρο της.
– Η ποίηση δεν έχει σκοπό να σε αποπροσανατολίζει, να σου αποκρύπτει τα απλά και να στα παρουσιάζει δύσκολα, να παιχνιδίζει μαζί σου θέτοντάς σου τα μηνύματα εν είδει σταυρολέξου. Έχει αποστολή να σε χειραγωγεί και να σου παρουσιάζει απλά και εύληπτα εκείνα που δυσκολεύεσαι να ανακαλύψεις και βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου. Ο ποιητής είναι ο μυσταγωγός σου και όχι ο ταχυδακτυλουργός σου.
– Η ποίηση δεν είναι πεζό κείμενο σε κομμάτια. Και το πεζό έχει τους κανόνες του. Κομματιάζοντάς το καταστρέφεις και τα δύο.
– Η ποίηση έχει την ικανότητα να σε ξεμπροστιάζει. Εύκολα διακρίνεται ο ποιητής από τον κενό, ανίκανο λεξιθήρα που ανενδοίαστα εισήλθε σε χώρο που δεν του ανήκει.
– Ποίηση δεν είναι εξίσωση με δύο αγνώστους. Είναι λυσάρι της ζωής. Είναι ανεύρεση της μαγικής εικόνας που βρίσκεται στο τοπίο της ψυχής σου. Η ποίηση έχει λυτρωτικό χαρακτήρα, είναι θέση και όχι άρνηση. Ακόμη και αν εκφράζεται αρνητικά, η προσφορά της θα πρέπει να είναι θετική.
– Η ποίηση δεν είναι στίχοι που δεν τους καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος ο ποιητής που τους έπλασε, δεν είναι φράσεις που ούτε ο ίδιος θα ξέρει να στις αναλύσει και εξηγήσει, εάν ερωτηθεί. Είναι παγκόσμια διεθνής γλώσσα, μέσω της οποίας αναριγούν όλες οι φυλές της γης, είναι έργο τέχνης που υιοθετείται ως οικείο στη διάρκεια των αιώνων.
– Ο ποιητής θα πρέπει να είναι σεμνός, ταπεινός και εχέφρων. Να έχει αυτεπίγνωση. Η άκρατη φιλοδοξία τού σχίζει τον ιερό χιτώνα. Θα πρέπει να μην ξεχνά από πού άρχισε και να βλέπει πότε πρέπει να τελειώσει. Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτικό για ένα καθιερωμένο ποιητή από το να δημιουργεί απαράδεκτα εν γνώσει του ποιήματα έχοντας υπόψιν, ότι θα υποβληθούν οι πάντες και δεν θα διακρίνουν το κίβδηλο από το αληθινό.
– Είναι πολύ συνηθισμένο, συλλογές ποιημάτων καθιερωμένων ποιητών να είναι όσο παλαιότερες τόσο και πιο «φυσιολογικές». Πολλές συλλογές τέτοιων ποιητών μοιάζουν με τα CD που μοιράζουν οι εφημερίδες. Έχουν 2-3 τραγούδια καλά και τα υπόλοιπα παρμένα από το σωρό.
– Και εδώ είναι η ευθύνη των επαϊόντων. Δεν τολμούν να θίξουν τα κακώς έχοντα. Πόσα αντικείμενα παρανοϊκής τέχνης καταλαμβάνουν χώρο σε μουσεία παγκοσμίου προβολής!
– Το αισθητήριο του κάθε ανθρώπου έχει λίγο πολύ την ικανότητα να διακρίνει το πραγματικό ποίημα. Η μουσική, με την ευρεία έννοια του όρου, την αρχαιοελληνική, είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Όταν ρωτήσεις τα μικρά παιδιά σου απαντούν μουσικά. Δεν έχουν την ικανότητα να απευθυνθούν στους συνανθρώπους τους πεζά, μετά θα χάσουν αυτή την ιδιότητά τους, η οποία θα μείνει στο υποσυνείδητο.

Ε κ ά ς ο ι β έ β η λ ο ι
Μία είναι η τιμωρία των βεβήλων ποιητών. Να συσταθεί επιτροπή, η οποία θα κρίνει με σφραγισμένα τα ονόματα παντός είδους ποιήματα, από καθιερωμένους μοντέρνους ποιητές, από τελείως ανίδεους και από ειδικούς, που θα προσποιούνται έντεχνα τους μοντέρνους.
Και τότε θα δεις το βασιλιά γυμνό!

Advertisements

Η ματαιότητα του βίου

Ο μέγας Ρωμαίος αυτοκράτωρ Αδριανός είχε άδοξο τέλος.
«Συχνάκις εξήρχετο αίμα εκ των ρωθώνων του και εν μέσω των θλίψεών του ήρχισε να επιθυμεί τον θάνατον.
… είχεν επηρεασθή από το παράδειγμα του Στωικού φιλοσόφου Ευφράτου, ευρισκομένου τότε εν Ρώμη, όστις κουρασθείς από την ηλικίαν και τας ασθενείας, εζήτησε την άδειαν του Αδριανού να αυτοκτονήση, και όταν την έλαβεν, έπιε το κώνειον.
Ο αυτοκράτωρ παρεκάλει να του δώσουν δηλητήριον ή εν ξίφος, αλλά κανείς εκ των θεραπόντων του δεν ικανοποίησε την αίτησίν του. Διέταξεν ένα Δάκα δούλον να τον φονεύση, αλλ’ ο δούλος ετράπη εις φυγήν. Διέταξεν τον ιατρόν του να του δώσει δηλητήριον, αλλ’ ο ιατρός του ηυτοκτόνησεν. Εύρεν εν εγχειρίδιον, και ενώ ητοιμάζετο να φονευθή, το απέσπασαν από τας χείρας του. Εξεδίωξεν όλους τους ιατρούς του και απεσύρθη εις τας Βαΐας, ένθα έτρωγεν επίτηδες φαγητά και έπινε ποτά, άτινα θα επετάχυνον το τέλος του.
Τέλος εξαντλημένος και αλλόφρων από τους πόνους απέθανεν εις ηλικίαν 62 ετών και μετά βασιλείαν 21 ετών».

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού» τομ. Γ’ Will Durant Copyright 1958 σελ. 493)

Προς τους διεφθαρμένους ημών άρχοντας

Και ταύτα μεν προς άπαντας κοινώς τους Γραικούς.
Προς υμάς δε, όσοι προΐστασθε των Γραικών, είτε λαϊκοί, σεμνυνόμενοι με το όνομα των αρχόντων είτε του κλήρου, ονομαζόμενοι Παναγιώτατοι, Μακαριώτατοι, Πανιερώτατοι, κτλ, λέγω, ότι η ευλάβεια ή ο ζήλος των πιστών, δεν έδωκεν εις υμάς τας τοιαύτας υπερωχικάς επωνυμίας, πλην δια να τους ποιμαίνετε, ως Θεού διάκονοι, εκουσίως και ουχί αναγκαστικώς, δια να δίδετε εις αυτούς το δίκαιον και την ισότητα, δια να γίνεσθαι εις τους πάντας άλας και φως. Φως, δια να διασκεδάζεται το καλύπτον αυτούς της αμαθείας και δεισιδαιμονίας σκότος».

(Αδαμάντιος Κοραής. «Αδελφική διδασκαλία» απόσπασμα)

Το άκρον άωτον της κακοήθειας ενίων πολιτικών

Επιγραμματικά αναφέρω, όχι απλώς ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά τα αναφερόμενα κατωτέρω αναφέρονται σε εξαιρέσεις

– Υπάρχει μια «αγέλη» πολιτικών, οι οποίοι κλέβουν αδίστακτα τεράστια, και ενίοτε αμύθητα ποσά.
Υπάρχει μία συνοδός «συμμορία», η οποία τους γνωρίζει αλλά ουδέποτε τους καταγγέλλει.
– Υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί, οι οποίοι υποψιάζονται τις ανομίες αλλά δεν έχουν στοιχεία.
– Και υπάρχουν πολιτικοί, οι οποίοι καταγγέλλουν τις ανομίες που γνωρίζουν αλλά όχι έγκαιρα για να σταματήσουν το κακό παρά μόνο σε περίοδο προεκλογική, για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.

Αυτός ο πανάθλιος πολιτικός και κομματικός αμοραλισμός βλάπτει ανεπανόρθωτα τη χώρα.
Διότι η ωφέλεια από την … επιλεκτική καταγγελία του ενός δεν αναπληροί το κέρδος από την απόκρυψη των πολλών «ημετέρων».
Πέραν τούτου διασύρει και πολιτικούς που κόσμησαν τον πολιτικό βίο της χώρας.

Ας ευχηθούμε, οι πολιτικοί τους οποίους σεβόμαστε και ομνύουμε στο όνομά τους, να αποδειχθούν αθώοι

Μεγάλοι ιστορικοί ομοφυλοφιλικοί έρωτες

Ο αυτοκράτωρ Αδριανός κατά την επίσκεψή του στην Βιθυνία συνάντησε ένα νεαρό Έλληνα, τον Αντίνοο. Από την πρώτη κιόλας ματιά εντυπωσιάστηκε μέχρις συγκινήσεως από την καλλονή του νεανίσκου, τους γλυκούς οφθαλμούς του και την κυματιστή του κόμη. Αμέσως τον έκανε ευνοούμενό του και ακόλουθο και είχε απέναντί του μια τρυφερή και πλήρη πάθους προσήλωση.
Η σύζυγος του αυτοκράτορα Σαβίνα δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτήν τη σχέση αλλά η κακολογία των πόλεων υποστήριζε, ότι ο νέος έπαιζε τον ρόλο του Γνυμήδη ενώπιον του νεαρού Δία!
Στο κορύφωμα της ευτυχίας του Αδριανού ο νέος πέθανε σε ηλικία 18 ετών από πνιγμό στο Νείλο. Ο μονάρχης του κόσμου «τον έκλαυσε ως γυνή»! Διέταξε να κτισθεί ναός στην όχθη του ποταμού, όπου και τον έθαψε και τον πρόβαλε στον κόσμο ως θεόν! Με κέντρο τον ναό έκτισε και μία πόλη , την Αντινούπολη, η οποία κατέστη αργότερα μία βυζαντινή πρωτεύουσα.

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού Will Durant τομ. Γ’ Copyright 1958 σελ. 490)

Το αξίωμα και οι εξ αυτού υποχρεώσεις

Ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Αδριανός διακρινόταν για την δικαιοσύνη του καθώς και για την μέριμνα των φτωχών και των αδυνάτων. Τα χρόνια όμως περνούσαν και η μεγάλη ηλικία μείωσε την δραστηριότητά του.
Κάποτε αρνήθηκε να δεχθεί σε ακρόαση μία ταλαίπωρη γυναίκα και της απάντησε, «δεν έχω καιρό». Και εκείνη αμέσως του αποκρίθηκε, « τότε να μην είσαι αυτοκράτωρ».
Και ο Αδριανός της παραχώρησε ακρόαση!

Ας το ακούσουν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Η εξουσία απαιτεί υποχρεώσεις και όχι απαιτήσεις

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού» Will Durant Copyright 1958 τομ. Γ’ σελ. 487 – 488)