Το κακό για να το νικήσεις θα πρέπει πρώτα να το αποδεχθείς

«Ο Βούδας δεν ήταν από γενιά παρακατιανή. Ήταν αρχοντόπουλο κι ο πατέρας του θέλοντας να τον προφυλάξει από το θέαμα της ανθρώπινης δυστυχίας, τον έκλεισε μέσα σ’ ένα πύργο με κήπους πανέμορφους, όπου ζούσε μέσα στη χλιδή και στην άνεση.
… Μα κάποια μέρα βαριεστημένος από το κλείσιμο, παρακάλεσε έν φίλο του να του δείξει τον κόσμο. Βγήκαν κρυφά από τον πύργο και πήραν τους δρόμους. Καθώς περιδιάβαζαν κι ο πολύπειρος φίλος του εξηγούσε το κάθε τί, είδαν άξαφνα ένα πλάσμα απαίσιο που ζητιάνευε. Φαγωμένη ήταν η μύτη του, και το πρόσωπό του όλο σπυριά, παραμορφωμένο από τη λέπρα. Τα σάλια του έτρεχαν κι φωνή του ήταν βραχνή.
Αποσβολωμένος τον κοίταζε ο Βούδας, κ’ ύστερα άπλωσε το χέρι του και τον έδειξε:
– Τί είναι αυτός; Ρώτησε το φίλο του.
– Άνθρωπος.
Ακουμπώντας ο Βούδας το δάχτυλο στο δικό του το στήθος ξαναρώτησε:
– Κ’ εγώ;
– Άνθρωπος!
Προχώρησαν δίχως άλλο να πουν.
Πιο κάτω συνάντησαν ένα γέρο που έτρεμε, ζαρωμένος, ανήμπορος, με μαλλιά λιγοστά στα μηνίγγια, άσπρα, με άσπρα γένια και μουστάκια ανάκατα με χόρτα και σκουπίδια, ακουμπώντας σ’ ένα ραβδί … ένα πλάσμα ξεμωραμένο κι αξιολύπητο.
Ο Βούδας άπλωσε πάλι το χέρι του και τον έδειξε:
– Τί είναι αυτός;
– Άνθρωπος!
Το δάχτυλο σε συνέχεια γύρισε πάλι στο δικό του το στήθος.
– Κι εγώ; Ρώτησε με φρίκη.
-΄Ανθρωπος!
Πιο κάτω τους περίμενε ο θάνατος στο φορείο ενός νεκρού, που τέσσερεις τον κουβαλούσαν στον ώμο τους.
Σταθείτε, τους φώναξε ο Βούδας. Τι είναι αυτός που σηκώνετε;
Κατέβασαν το νεκρό, κατακίτρινο σα φλωρί, δίχως έκφραση, δίχως κίνηση, δίχως ζωή.
– Τί’ ναι αυτός;
– Άνθρωπος!
– Κ’ εγώ;
– Άνθρωπος, όπως όλοι μας.
Τότε του αποκαλύφτηκε η ανθρώπινη δυστυχία, τα τρία ανθρώπινα κακά: η αρρώστια, τα γερατιά και ο θάνατος. Κι ορκίστηκε τότε μια και δεν μπορούσε να τα εξαφανίσει, να διδάξει τους ανθρώπους πώς να λυτρωθούν απ’ αυτά με τη θέλησή τους, να τ’ αποδεχτούν, να τ’ αγαπήσουν σαν αναγκαία, υποταγμένοι στην αναπόφευκτη μοίρα τους …»

(«Νίκος Καζαντζάκης»  Έλλη Αλεξίου  εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2016  σελ. 149 -150)

Η ασυνέπεια της συμπεριφοράς, ανατροπή της λογικής

– Η κυβέρνηση μονίμως εξόρκιζε κάθε αντιλαϊκό μέτρο.
Παρά ταύτα παίρνει συνεχώς τα σκληρότερα και τα πλέον δυσβάσταχτα για τους αδυνάτους.
Στη δικαιολογία, ότι δεν περίμενε τέτοια σκληρή στάση εκ μέρους των δανειστών, τίθεται το ερώτημα: Γιατί, επαίτης ούσα, τους ενέπαιζε;

– Αρχηγός κόμματος ο Θεοδωράκης και συνέχιζε να παρουσιάζεται με το σακκίδιο στην πλάτη.
Τώρα που το περπάτημα του κόμματός του μιμήθηκε το ζώο που φέρει και αυτό ένα βάρος στην πλάτη του, τώρα προτιμά την επίσημη ενδυμασία.
Όταν εκπροσωπούμε πολλούς, ντυνόμαστε επιπόλαια
Όταν μας απομένουν ελάχιστοι, τότε καταλαβαίνουμε πόσο ουσιαστικό ρόλο παίζουν καμμια φορά οι τύποι!

– Στην εσχάτη φτώχεια το πρώτο που κόβεις είναι τα μη αναγκαία και καταφεύγεις στα απαραίτητα.
Αυτός είναι ο λόγος που αυξήθηκαν … οι πωλήσεις των αυτοκινήτων, των ποτών και των αυτοκινήτων!

– Οι πλείστοι ιεράρχες λένε ΟΧΙ στην ίδρυση τζαμιού,
ενώ δεν ενοχλεί κανένα (εκτός από δύο ή τρεις) το τμήμα ισλαμικών σπουδών που λειτουργεί από εφέτος στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Με άλλα λόγια:
Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι θα εκπαιδεύουν άξιους μουσουλμάνους … στην αντιχριστιανική αποστολή τους.

– Οι συντηρητικοί χριστιανοί άπαντες αντιδρούν στις οικουμενικές πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριάρχου στο πνεύμα συμφιλίωσης των Χριστιανών με τους ετεροδόξους και με τους ετεροθρήσκους.
Δεν τους ενοχλεί όμως το ενυπάρχον μίσος μεταξύ των δύο Ορθοδόξων Πατριαρχών των Ιεροσολύμων, αποτέλεσμα του οποίου είναι να βρίσκεται ο ένας Πατριάρχης φυλακισμένος επί 10ετία από τον άλλο, χωρίς βέβαια ο πρώτος να έχει καθαιρεθεί!

– Όλοι περιμένουν από τον Τσίπρα να σώσει την Ελλάδα από τον όλεθρο
αλλά ταυτόχρονα τον  … απολαμβάνουν αδιαμαρτύρητα να την ρίχνει στο βάραθρο αντιπολιτευόμενος τον εαυτό του.

– Ο ευαίσθητος ψυχικός κόσμος της κυβέρνησης αποκαλύφθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, με την αυθόρμητη έκφραση αγάπης της υπουργού της προς τις άνεργες καθαρίστριες.
Σήμερα που τις αντιμετωπίζουν τα όργανα της τάξης με ξυλοδαρμούς, «εψύγη» η αγάπη της υπουργού και «ετελεύτησε το ζην της»!

– Στα σοβαρά προβλήματα της χώρας απαιτείται σύμπνοια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Η κυβέρνηση και εδώ πρωτοτυπεί παράλογα:
Διαφωνούν με την εκάστοτε κυβερνητική γραμμή τα πλείστα μέλη της.

– Η γλώσσα που χρησιμοποιεί κάποιος και ο τρόπος συμπεριφοράς του πρέπει να είναι αντίστοιχος του αξιώματός του και του θεσμού τον οποίο εκπροσωπεί.
Παράδειγμα προς αποφυγήν ο Πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ένας αρχιερεύς.

Σταλαγματιές σοφίας

–  Ο σκοπός στη ζωή είναι να πεθαίνεις νέος, όσο πιο αργά γίνεται

– Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει

– Χαιρέτα καβαλάρης , για να σε χαιρετούν όταν ξεπεζέψεις

– Καθαρόν πράγμα δεν είναι ό,τι επλύθη αλλά ό,τι δεν ελερώθη

– Όλα τα πράγματα είναι δύσκολα προτού γίνιυν εύκολα

– Κάθε έξοδος είναι είσοδος κάπου αλλού

– Σαν στήριγμα μπορεί να σου χρησιμεύσει μόνο αυτό που σου φέρνει αντίσταση

(Σταχυολογήματα από «Καζαμίας 2017 εκδ. Τριπερίνα)

Η δικαιοσύνη πυλώνας της δημοκρατίας

Ο ηγούμενος της μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 20 ετών(!) λόγω ηθικής ευθύνης, επειδή μοναχός της μονής του απείλησε να ρίξει βόμβα μολότωφ σε μοναχούς άλλης μονής που επιβουλεύοντο την σωματική ακεραιότητα και την ζωή των λοιπών μοναχών.

« Λ ε π τ ο μ έ ρ ε ι ε ς »   της όλης υπόθεσης
– Δεν καταδικάσθηκε τόσο αυστηρά ο αυτουργός μοναχός αλλά … ο φέρων την ευθύνην ηγούμενος
– Κανένας από τους βομβιστές που καίνε καθημερινά την Αθήνα και εκσφενδονίζουν δεκάδες τέτοιες βόμβες δεν έχει τιμωρηθεί, … γιατί απλούστατα δεν έχει συλληφθεί!
– Οι δολοφόνοι καταδικάζονται μερικές φορές σε ισόβια δεσμά αλλά και συχνά σε ποινές φυλάκισης γύρω στην 20ετία. Άπαντες όμως βγαίνουν, εκτός εξαιρέσεων, σε πολύ λιγότερα χρόνια λόγω καλής διαγωγής. Έλπίζουμε και ευχόμαστε ο αγαθός ηγούμενος να δείξει και αυτός μια τέτοια καλή αγωγή … όμοια με αυτήν των δολοφόνων!

Εορτή των Απόκρεω.Αναφορά στο παρελθόν και στο παρόν

Ο Διόνυσος ήταν «νύσος» (= υιός) του Διός. Θεός χθόνιος, θεός των ενστίκτων και γι’ αυτό ποτέ δεν θεωρήθηκε άξιος να εισέλθει στο Πάνθεο του Δωδεκαθέου.
Οι τελετές προς τιμήν του απέβλεπαν στην ικανοποίηση των αγρίων ενστίκτων που καταπίεζαν τον άνθρωπο. Η ικανοποίηση όμως αυτή, για να ελέγχεται και να αποφεύγονται οι ακρότητες, θα έπρεπε να βρίσκεται κάτω από την κάλυψη και την ευλογία αυτού του  θεού.

Οι Διονυσιακές τελετές ήταν απαραίτητες στο παρελθόν, διότι οι άνθρωποι ζούσαν κάτω από ακραίους κοινωνικούς περιορισμούς, ίσως και δυσβάστακτους για ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Η αποχαλίνωση των ορμών με τα γλέντια, τους χορούς, τις μεταμφιέσεις, τις ερωτικές συνευρέσεις, κ.λ.π. δρούσαν ως δικλείδα ασφαλείας του ψυχισμού των ανθρώπων με απώτερο σκοπό να μπορούν να διάγουν τον υπόλοιπον βίον τους κατά την διάρκεια του έτους μέσα στα όρια της ευπρέπειας.

Όσο περισσότερο πολιτισμένοι καθίσταντο οι άνθρωποι, τόσο και οι ελευθερίες των πολιτών ήταν μεγαλύτερες, τόσο και ανταποκρίνονταν σε ευρύτερες πληθυσμιακές ομάδες. Έτσι οι Διονυσιακές τελετές συντοχρόνως καθίσταντο μη απαραίτητες.
Αποτέλεσμα τούτου ήταν με την πάροδο του χρόνου ο Διόνυσος να λάβει και δεύτερη μορφή, να γεννηθεί δηλαδή δύο φορές, να βγει δύο φορές από την θύρα της ζωής και να ονομασθεί έκτοτε «δι – θύραμβος». Έτσι στους προκλασσικούς και τους κλασσικούς χρόνους έχουμε τον «Διόνυσο Ζαγρέα», τον παλαιό Διλονυσο (τον θεό των ενστίκτων), και τον «Εύιο Διόνυσο», τον θεραπευτή Διόνυσο, τον ιερό Διόνυσο.

Οι δύο λοιπόν γεννήσεις του Διονύσου γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ της άλογης και της έλλογης φύσης του ανθρώπου, μεταξύ των ενστίκτων και της ηθικής τελειότητας. Επακόλουθο τούτων ήταν οι οργιαστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του θεού αυτού να προαχθούν σε ψυχοθεραπευτικές τελετές.

Σ υ μ π έ ρ α σ μ α

Οι Διονυσιακές τελετές των Απόκρεω σε πολιτισμένους λαούς εκφράζουν τη χαρά της ζωής, την αγάπη προς τους συνανθρώπους και την ισότητα στο δικαίωμα της απόλαυσης. Εκφράζουν επί πλέον το κωμικοτραγικό της ζωής με τη χρήση του σκωπτικού και του χαρίεντος
Αλλά
δεν οδηγούνται αχαλίνωτα στην χυδαιότητα, στον εμπαιγμό και στην ιεροσυλία του ερωτικού στοιχείου.

Η αχαλίνωτη, επικίνδυνη «πρόοδος»

Αποσπάσματα από την Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών σύμφωνα με τους ορισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ)

– Να διδάσκονται τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου από την ηλικία των 9 ετών, πώς να βάζουν προφυλακτικά σε ομοιώματα ανδρικών και θηλυκών γεννητικών οργάνων.

– Να διατίθενται βιβλία που θα ενημερώνουν τους μαθητές, πώς να αυνανίζονται και πώς να κάνουν γενικά σεξ.

– Επίσης να υπάρχουν βιβλία τα οποία θα ενημερώνουν, πώς θα μπορεί κάποιος να ικανοποιείται σεξουαλικά με … άψυχα αντικείμενα, ζώα, ανήλικα άτομα και άτομα τα οποία δεν συναινούν σε μία τέτοια πράξη.

– Να γνωστοποιηθεί στους μαθητές άνω των 15 ετών, ότι μπορούν ελεύθερα να έχουν σεξουαλικές επαφές με άτομα του ετέρου ή του ιδίου φύλου.

– Να ενημερωθούν οι πάσχοντες από Aids, ότι κατά τις σεξουαλικές σχέσεις με τον σύντροφό τους έχουν δικαίωμα να μη χρησιμοποιούν προφυλακτικό, κατόπιν συναινέσεως!!

– Να διδάσκουν τα παιδιά, ότι θα μπορούν να διαλέγουν οποιοδήποτε φύλο τους αρέσει και ότι θα μπορούν να αισθάνονται άνετα θεωρούντες πως τη μία ημέρα ανήκουν στο ένα φύλο και την άλλη στο άλλο ή σε κανένα από τα δύο!

Σ η μ ε ί ω σ η   τ ρ α γ ι κ ή
Λαοί που έχουν ανάγκη οικονομικής βοήθειας, εάν δεν διδάξουν τα ανωτέρω και δεν τα τηρήσουν, θα τους περικόπτεται η οικονομική βοήθεια!!!

Κανένας κατακτητής δεν έχει απαιτήσει ποτέ μέχρι σήμερα τέτοιο πράγμα!

(από τον ιστότοπο της Ι. Μητρόπολης Καλαβρύτων  “ The War on Children” )