Έρευνα που αφορά τους ανηλίκους

Έρευνα ΚΕΘΕΑ ΠΙΛΟΤΟΣ

Στην ηλικία των 13 – 14 χρόνων πολλοί έφηβοι έρχονται σε επαφή με το αλκοόλ και το τσιγάρο, κυρίως «από περιέργεια», τα οποία δοκιμάζουν στο πάρτι, το σχολείο, στα πάρκα και τρεις στους δέκα πίνουν τουλάχιστον δυο φορές το μήνα. Στην ίδια «τρυφερή ηλικία»  σημαντικό ποσοστό 3% «πειραματίζεται» με την  κάνναβη, κυρίως μέσα στο σχολείο, όπου γίνεται και η προμήθεια, κατά δήλωσή τους, ενώ το ποσοστό διπλασιάζεται στην ηλικία των 15 χρόνων.

Στα 13 τους χρόνια οι μαθητές έχουν σχεδόν όλοι (95%) κινητό τηλέφωνο, το οποίο έχουν  αποκτήσει ήδη από τα 11, δηλαδή προτού τελειώσουν το δημοτικό σχολείο. Στο διαδίκτυο η πρόσβαση είναι καθολική (ποσοστό 99% δηλώνει ότι σερφάρει) στην ηλικία των 13 χρόνων, και έχει αρχίσει από τα 10 έτη και χωρίς επίβλεψη σε μεγάλο ποσοστό.

Οκτώ στους δέκα 13χρονους δηλώνουν πως παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια και δύο στους δέκα παίζουν και τυχερά παιχνίδια

(protothema,gr 24/1/2020)

Ο Κορωνοϊός διδάσκει

Εμένα φοβηθήκατε αλλά διαπιστώσατε, ότι δεν ήμουν αήττητος. Οι λαοί που έχασαν χιλιάδες εξ αιτίας μου, αυτό ήταν επιλογή τους. Σωθήκατε, επειδή επικεντρώσατε στον κίνδυνο το δικό μου. Παρόλα αυτά στην καθημερινή σας ζωή εγκαταλείπετε τον εαυτό σας επιπόλαια σε τόσους και τόσους κινδύνους, που όλοι τους αθροιστικά κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό.

Οι Ηλικιωμένοι:
Σχεδόν ποτέ δεν σκέπτονται, ότι μειονεκτούν σε πολλά λόγω της ηλικίας τους και τραυματίζονται ή υποφέρουν λόγω απερισκεψίας.
–  Σηκώνουν βάρη όχι αυτά που επιτρέπει η ηλικία τους αλλά πολύ μεγαλύτερα μέχρι να τους πονέσει η μέση τους.
–  Τρώνε αργά το βράδυ και μάλιστα αρκετή ποσότητα. Εάν δεν ξενυχτήσουν από βαρυστομαχιά, δεν κόβουν αυτή τη συνήθεια.
–  Διασχίζουν τη λεωφόρο απερίσκεπτα χωρίς να περιμένουν να ελευθερωθεί ο δρόμος από τα αυτοκίνητα. Πολλά ατυχήματα γίνονται την ώρα που επισπεύδουν το βάδισμά τους για να αποφύγουν το επερχόμενο αυτοκίνητο. Έτσι δημιουργούνται ρήξεις μηνίσκων, στρεβλώσεις κάτω άκρων, πτώσεις στο έδαφος με επακόλουθα κατάγματα, κλπ.
–  Πίνουν με το φαγητό οινοπνευματώδη, όση ποσότητα έπιναν και σε νεότερη ηλικία,  χωρίς να υπολογίζουν, ότι ο εγκέφαλός τους είναι πολύ πιο ευάλωτος σε αυτά. Αποτέλεσμα επικίνδυνο οδήγημα με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα.
–  Σε γλέντια και σε διασκεδάσεις χορεύουν επί αρκετή ώρα, τόση όση δεν αντέχει ο οργανισμός τους, με ολέθρια ενίοτε αποτελέσματα (εμφράγματα, πνευμονικά οιδήματα, ακόμη και θάνατο).
–  Είναι επιπόλαιοι στη συμμόρφωσή τους έναντι των υποκειμένων νόσων από τις οποίες πάσχουν
–  Δεν κινούνται επαρκώς. Μερικοί βαδίζουν αλλά και αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται η κατά το δυνατόν μεγίστη κινητοποίηση ολοκλήρου του σώματος η δε άσκηση να είναι κατά το δυνατόν μέσα στη φύση. Η φύση μας γέννησε και μόνο αυτή είναι ικανή να μας συντηρεί σωστά στη ζωή
–  Μειώνουν τις κοινωνικές τους επαφές, ό,τι χειρότερο. Ο άνθρωπος πεθαίνει πρώτα ψυχικά και μετά σωματικά


Οι λοιποί:
–  Δεν τηρούν τους όρους υγιεινής. Πόσες μικρομανάδες, όταν πέσει η πιπίλα του μωρού κάτω, δεν την σκουπίζουν στο φόρεμά τους κι τη ξαναδίνουν στο μωρό!
–  Δεν αποφεύγουν το συνωστισμό το χειμώνα σε κέντρα που διαθέτουν μικρό χώρο
 –  Δεν προφυλάσσονται επαρκώς, ώστε να μη μεταδώσουν τη λοίμωξη και στους λοιπούς στην οικογένεια, όταν είναι ασθενείς (να κοιμούνται σε άλλο δωμάτιο, να μη τρώνε σε κοινό πιάτο, π. χ. σαλάτες, να πλένουν τα χέρια τους κάθε φορά που σκουπίζουν τη μύτη του από το συνάχι ή να μη πιάνουν διάφορα αντικείμενα μετά από αυτό)
–  Δεν αερίζουν καλά τα δωμάτια καθημερινά
–  Δεν κινούνται. Ακόμη και στις παραλίες λίγοι είναι αυτοί που χαίρονται τη θάλασσα. Όλοι σχεδόν βρίσκονται ξαπλωμένοι και ακίνητοι, όπως τα ψάρια στο τηγάνι. Ελάχιστα ποδήλατα κυκλοφορούν. Για τα ψώνια τους παρκάρουν έξω από το κατάστημα, έστω και αν δημιουργήσουν πρόβλημα στην κυκλοφορία, αρκεί να μη περπατήσουν 30 – 50 μέτρα
–  Δεν ανοίγουν παράθυρα για να αεριστεί το σπίτι μετά τα σπρέι που χρησιμοποιούν για τα μαλλιά, μασχάλες, κλπ

Επί του προκειμένου:
Φοβηθήκαμε τον κλέφτη κορωνοϊό και αγωνιστήκαμε να μη μπει μέσα στο σπίτι ενώ αφήνουμε τους μικρούς εισβολείς ελεύθερους, φίδια, ποντίκια, κατσαρίδες, υγρασία, καπνούς του τσιγάρου, κλπ.

Οι μάγκες της Παλιάς Αθήνας

Το λεπόν, ο Σαφράγκας …
Και βαρύς και απ’ όλα. Αμέ; Από πάνω μέχρι κάτου. Χλίψη στο καβουράκι … Δηλαδή μαύρη, φαρδιά κορδέλα πένθιμη, για τους φόνους που είχε κάνει … μόνος του …
Μουστάκι; Παναγία μου! Κατωτσιγγέλωτο και κρεμαστό και βαρύ και μαύρο, τ’ άσπρα τα πατάμε με φούμο.
Ζωνάρι τετραπλόφαρδο και κουσουμαριστή μια μπιστόλα και διμούτσουνη κάμα και τα σέα της … Από την τσέπη να κρέμεται χοντρόχαντρο κομπολόϊ …
Το παντελόνι ριγέ, στενό, τζογαδούρικο και να διπλώνει έξι δάχτυλα το λιγότερο κάτου στη βάση του. Πλούσια πράματα, φίλε. Τσέπες κοφτές. Και το παπούτσι στιβάλι, μυτερό, στενό μπροστά και το τακούνι ψηλό … Μαγκούρα κερασέα με ρόζους, κρεμαστή, για να δέρνουνε τους άτακτους και τα παιδάκια και όσους δεν ήτανε του ταραφιού με δίπλωμα μαγκιάς. Πορπάτημα βαρύ, με μπότσι στο δεξί τον ώμο. Φίνα και ωραία.

Το λοιπόν ο Σαφράγκας , πλατεία Ψυρρή.
Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον εφοβήθηκε; … Τρέμει από βαρύμαγκας μέχρι πιτσιρής. Παίζουνε τα παιδιά την αμπάριζα; Αυτός πειράζεται.
–  Σταματάτε, ρε, μη φωνάζετε.
Μώκο τα παιδιά. Πάνε στη μάνα τους.
–  Τι, βρε;
–  Δεν αφήνει ο κύριος Σαφράγκας.
Ποιος να του μιλήσει; Όχι, ποιος; Έξι φόνους στο ενεργητικό. Μάλιστα. Έξι και πρόσβαρους. Και μάλιστα με παληκαράκια.
Μια μέρα έπεσε ένας οκτώ χρονών απάνω του. Δεν το’ θελε, έτρεχε. Παιδάκι. Το μάγκωσε ο Σαφράγκας, το μαύρισε. Ο πατέρας του πιτσιρή πήγε να του μιλήσει. … Του κατέβασε τη μαγκούρα στο κεφάλι, πάρτον κάτω τον άνθρωπο. Τον κάθισε μήνους πέντε στο κρεβάτι.

Τρομοκρατία του Σαφράγκα και το μίσος να βράζει. Κι έτσι τα’ μαθε ο Μπαϊρακτάρης που μόλις είχε αναλάβει την αστυνομία και έλεγε να βάλει χέρι στους μάγκες να γλιτώσει η Αθήνα.
… Όλα καλά και ξαφνικά φάνηκε να’ ρχεται από μακριά εν’ αμάξι.
… Ο Σαφράγκας είπε σιγά: Το νου σας, θα πέσουνε σφαλιάρες. Καλά το’ πε αλλά ανάποδα. Το αμάξι έφτασε μπροστά στο Σαφράγκα, «Μπρρρ», κράτησε τ’ αλόγατα ο αμαξάς κι ανοιχτό όπως ήτανε, έδειξε μέσα έναν αξιωματικό της Χωροφυλακής.  Ο ένας από τους δυο της ακολουθίας Σαφράγκα τον γνώρισε.
–  Ο Μπαϊραχτάρης.
Ο αξιωματικός κατέβηκε ήσυχα … ήρθε πάνω στον Σαφράγα, και χωρίς να του μιλήσει, τον άρπαξε από τον λαιμό και τον σήκωσε. Και όπως τον κράταγε με το αριστερό, ύψωσε το δεξί και τον πλάκωσε στις σφαλιάρες. Κάτι σφαλιάρες άγριες, σβουριχτές και μυστήριες. Κι άμα του’ δωσε καμιά εικοσαριά ίσες κι ανάποδες κι έριξε και πεντέξι στους άλλουςδυο, τον κοίταξε.
–  Ρε Σαφράγκα, του είπε, δεν έχω απάνω μου, μήτε πιστόλι, μήτε σουγιά. Τι αντράκι είσαι, να σε δέρνουνε και να μη ρίχνεις;
Μιλιά ο Σαφράγκας.
–  Φτου σου, ψευτόμαγκα, δειλέ, έκανε ο Μπαϊαρκτάρης. Και μπήκε στ’ αμάξι, κι έφυγε ήσυχα και σιγά.
Ησυχία απλώθηκε στην πλατεία Ψυρρή. Όλος ο κόσμος είχε δει τι γίνηκε.
…Από όλες τις μεριές ακουστήκανε τώρα φωνές
–  Ώααα, Σαφράγκα καθ …

Ο Σαφράγκας έφυγε με κατεβασμένο κεφάλι … Κι από τότε, ποτέ, τίποτα δεν ακούστηκε για Σαφράγκα …
Ιστορία πέρα για πέρα αληθινή …

(«Τα Παλιόπαιδα τ’ ατίθασα»  Νίκος Τσιφόρος  εκδ. Ερμής Αθήνα 1974  σελ. 132 – 137)

Η προσφορά του Βυζαντίου στην Ελληνική γλώσσα

Οι αττικίζοντες στο Βυζάντιο πέτυχαν μία θεμελιώδη νίκη. Η επίδραση της αυτοκρατορικής αυλής και της λειτουργίας (όπου δέσποζαν πάντοτε οι αττικίζοντες), καθώς και τα πατριωτικά αισθήματα του λαού, βοήθησαν να κρατηθεί ζωντανή η ελληνική γλώσσα αυτή καθαυτή και απέτρεψαν τη διάσπασή της σε νέες γλωσσικές δημιουργίες, όπως ήταν οι «ρωμανικές» γλώσσες της Δύσεως (η ιταλική, η ισπανική, η πορτογαλική, η γαλλική, κλπ) που γεννήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα. Πραγματικά, κατά τα τελευταία 350 χρόνια της ιστορίας του Βυζαντίου … η «κοινή διάλεκτος» ενισχύθηκε με νέες και ρωμαλέες αναβιώσεις κλασσικών στοιχείων. Σε καμία περίπτωση δεν απειλήθηκε να εξαφανιστεί από την καθομιλουμένη γλώσσα.

Στη Δύση, αντίθετα, η λαϊκή χρήση αλλοίωσε την κλασσική λατινική, μεταμορφώνοντάς την στην «κοινή λατινική» (vulgata), η οποία αργότερα, μεταξύ 7ου και 10ου αιώνα, εξαφανίστηκε εντελώς (επέζησε μόνο η αρχαία λατινική στη ρωμαιοκαθολική λειτουργία και στα συγγράμματα των λογίων) και τη θέση της ως ζωντανής γλώσσας κατέλαβαν οι νέες «ρωμανικές» γλώσσες. Στο Βυζάντιο όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ τέτοια μεταμόρφωση της «κοινής» ελληνικής.

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 18ος  Εκδοτική Αθηνών  εκδ. Παραπολιτικά  Αθήνα 2015  σελ. 107)

Ο Πολιτισμός

Ο πολιτισμός δεν είναι απλώς υποδούλωσις της φύσεως εις το πνεύμα, είναι αποπνευμάτωσις της φύσεως, διαπότισις των φυσικών αντικειμένων και φαινομένων από πνεύμα.

Τα όντα αποκτούν τοιουτοτρόπως ψυχήν και καλούνται εις μίαν νέαν ύπαρξιν

Το αίσθημα τούτο της επαφής προς το υπεραισθητόν προσλαμβάνει υψίστην έντασιν, όπου έζησε και όπου έδρασεν η μεγαλοφυΐα. Διότι αυτή είναι αποκάλυψις νοήματος κατ’ εξοχήν, αντλούσα εκ μυστικών πηγών, απροσίτων εις τους πολλούς.

(«Νοσταλγικά Περιπλανήσεις»  Ν. Ι. Λούβαρη  Τύποις Γ. Ρόδη  Αθήναι 1968  σελ.184)

Νατουραλισμός, Πανθεϊσμός, Διαρχία

Νατουραλισμός:  Απουσία αντικειμενικής ψυχικής ενότητας, η οποία περιβάλλει αμφότερα, κόσμο και άνθρωπο.

Πανθεϊσμός:  Η ψυχική ενότητα ανθρώπου και κόσμου, εντός της οποίας είναι εμβαπτισμένα αμφότερα

Διαρχική κοσμοθεωρία:  Διακρίνει το ψυχικό περιεχόμενο από τον κόσμο των αισθήσεων, το υπερβατικό από το ενδοκοσμικό, την ψυχή από τον Θεό.

(«Νοσταλγικαί Περιπλανήσεις»  Ν. Ι. Λούβαρη  τύποις Γ. Ρόδη  Αθήναι 1968  σελ. 179)

Τα μειονεκτήματα της πληροφόρησης μέσω διαδικτύου

Ο τεράστιος όγκος των διαθέσιμων πληροφοριών ενδέχεται να εκμηδενίσει την πληροφορία. Για παράδειγμα, παλιά για να βρούμε βιβλιογραφία πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα, έπρεπε να πάμε στη βιβλιοθήκη και χρειαζόμασταν ώρες ή και μέρες για να μαζέψουμε καμιά δεκαριά τίτλους – τους οποίους ίσως θα μπορούσαμε να διαβάσουμε. Σήμερα, με το διαδίκτυο για ένα θέμα μπορούμε να βρούμε εκατοντάδες τίτλους. Σε αυτή την περίπτωση, όχι μόνο είναι αδύνατο να διαβάσουμε όλα τα αντίστοιχα έργα, αλλά ακόμα και να διαβάσουμε μόνο τους τίτλους. Η πληροφορία όσον αφορά τον όγκο φτάνει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, πέρα από το οποίο μετατρέπεται σε απλό θόρυβο.

Όχι μόνο οι πληροφορίες είναι υπερβολικά πάρα πολλές, αλλά δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε την εγκυρότητα των πηγών. Όποιος αγοράζει ένα περιοδικό, συνήθως ξέρει από τον τίτλο ποιες είναι οι θέσεις και ο βαθμός εγκυρότητας του ίδιου του περιοδικού. Όποιος αγοράζει ένα βιβλίο, αντλεί τη σιγουριά του από το γεγονός, ότι αυτό έχει εκδοθεί από ένα γνωστό ακαδημαϊκό οίκο … Στο διαδίκτυο, πέρα από συγκεκριμένες περιπτώσεις, δεν μπορούμε να ξέρουμε από ποιον προέρχεται η πληροφορία. Μπορεί να προέρχεται από ένα αρμόδιο κέντρο, ένα τρελό, ένα παραπληροφορημένο ερασιτέχνη ή από κάποιον που θέλει να διαδώσει έντεχνα ψευδείς ειδήσεις.

(«Ιστορία της φιλοσοφίας»  τομ. 8ος  Umberto Ecco – Riccardo Fedriga  εκδ. Το Βήμα Αθήνα 2018  σελ. 61 – 62)