Ο ζωοποιός έρως

Πετούμενο στον άνεμο το χέρι σου
σκάλισε μια μορφή στην άχνα του μηδέν
κι ήταν γυμνή στα μάτια μου
η ίδια η ψυχή σου

Πόσους αιώνες σε περίμενα θεά!
μεσ’ στο ξερό κορμί της μυγδαλιάς μου
φύτρωσαν άνθη που ποτίζουν τη ζωή
στο στόμα μέσα τις χρυσές τις πεταλούδες

Τρίζουν οι ρίζες μου βαθιά
και στον ψηλό βλαστό της κεφαλής μου
καινούργια φύλλα στον αέρα ψιθυρίζουν

Η θανατερή αμφισημία

Επί 34 χρόνια αναρχικοί και παντός είδους αντιεξουσιαστές  διατηρούσαν υπό την κατοχή τους αίθουσα μέσα στο πανεπιστήμιο, η οποία ήταν άβατο για τον κάθε ένα ακόμη και φοιτητή! Τα αντικοινωνικά αυτά άτομα έγιναν κάτοχοι της αίθουσας αυτής με το «δημοκρατικό δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης», απαγόρευαν ολοσχερώς με «δημοκρατικές διαδικασίες» την επίσκεψη οιουδήποτε σε αυτήν, και μπορούσαν να την εφοδιάσουν με παντός είδους όπλα και θανατηφόρα εργαλεία με το «δημοκρατικό δικαίωμα της προμήθειας απαραιτήτων υλικών»!

Και έρχεται η δημοκρατική κυβέρνηση να καταστρέψει αυτό το μόρφωμα αλλά βρίσκει μπροστά της την «θανατηφόρα αμφισημία», η οποία κάνει το άσπρο μαύρο, το ναι όχι και τη μέρα νύχτα. Ο πολιτικός που διατάζει την εκκένωση της αίθουσας είναι τώρα ο φασίστας, το ίδιο και ο πρύτανης και η Σύγκλητος. Οι κουκουλοφόροι που διώκονται είναι αναξιοπαθούντα άτομα. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τους οπλισμένους αναρχικούς αλλά από τους πανεπιστημιακούς δασκάλους και φοιτητές. Οι πανεπιστημιακές αρχές δεν έχουν δικαίωμα να διώκουν τους αναρχικούς που εδράζονται σε ξένο χώρο αλλά έχουν δικαίωμα εκείνοι να προπηλακίζουν τους φοιτητές και να χτίζουν τους καθηγητές.

Και όλα αυτά δεν θα ήταν κάτι το σοβαρό, αν οι ψυχίατροι τους έκλειναν μέσα, αλλά υπάρχουν και τα γνωστά κόμματα που τους δικαιολογούν και τους υποστηρίζουν στα δικαστήρια. Εδώ λοιπόν είναι το σάπιο στην καρδιά του μήλου της δημοκρατίας. Βλέπεις, ότι και η πιο βάρβαρη πράξη, και η πιο παράλογη, χρειάζεται ηθικό έρεισμα για να σταθεί σε μια κοινωνία. Και το έρεισμα αυτό της το δίνει η αμφισημία.

Πόλεμος

«Γνωρίζετε αυτόν τον άνθρωπο ζώο! Είναι αλήθεια πως ευχαριστείται καλύτερα, όταν προχωρεί επάνω σε δύο πόδια «σαν ένας θεός», αλλά όταν ξαναπέσει στα τέσσερα, τότε αρέσει σε μένα περισσότερο. Αυτό είναι ασύγκριτα πιο φυσικό γι’ αυτόν!»

Φρειδερίκος Νίτσε
(«Η Αυγή»  εκδ. Πηγή γνώσεων  Αθήνα 1963  σελ. 236-237)

Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική

«Caution! Wet floor».
Πινακίδα πλαστική με δύο όψεις τοποθετημένη από τις καθαρίστριες έξω από τις τουαλέτες, ένδειξη ότι βρίσκονται μέσα και τις καθαρίζουν. Αυτό σε γνωστό μεγάλο θεραπευτικό κέντρο των Αθηνών.
Σημειωτέον, ότι μεταξύ των άνω των διακοσίων ανθρώπων που διακινούντο εκείνη την ώρα στους διαφόρους ορόφους δεν είχα συναντήσει ούτε ένα ξένο. Αυτοί είμαστε.
Ενδεικτικά σημειώνω, ότι στην πινακίδα και οι δύο όψεις ήταν γραμμένες στην Αγγλική

Ειρήνη

Έχουν εμπλακεί όλοι οι ισχυροί στον πόλεμο, ώστε δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος να απαιτήσει  την ειρήνη μέσα στην καταστροφή.
Δεν υπάρχουν ούτε θρησκευτικοί ηγέτες, που να μην έχουν μεροληπτήσει υπέρ του ενός ή του άλλου. Και αν υπάρχουν, αυτοί είναι «αμέτοχοι»
Δεν υπάρχουν σοφοί, που να συνετίσουν τους εμπλεκομένους και να τους προτρέψουν να σταματήσουν την καταστροφή με αλληλοϋποχωρήσεις μπροστά στον όλεθρο
Δεν υπάρχουν θαρραλέοι, που να τολμούν να αντιλέγουν στον απανταχού δυνατό

Γι’ αυτό δεν υπάρχει Ειρήνη. Πού άραγε να βρίσκεται;
Δίπλα στην Ελπίδα

Παπαρούνα

Μια παπαρούνα κόκκινη
κηλίδα στης ζωής τον πράσινο μανδύα
στο χέρσο απέξω με περίμενε
το χλόινό της σάλι φορτωμένη

Μαύρη μπογιά στη βάση της
τις δύσκολες τις μέρες μαρτυρούσε
που γέννησαν βελούδινο ποτήρι της ζωής
λεπτόφυλλο, του ήλιου φωτεινό φανάρι

Αχ!, παπαρούνα
με τη λιτή σου φορεσιά
στόχος στο χρώμα της καρδιάς
πυγολαμπίδα των αγρών

Εν’ αεράκι απ’ το πουθενά
έρριξ’ αθόρυβα τα πέταλά σου
απέραντο στη φύση το κακό
τόσο μικρή η ζωή!

Αθάνατο όμως το κορμί
κρυμμένο μέσα στη σπορά σου

Το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών

Στο τέρμα της οδού Αναπαύσεως, ανάμεσα σε πεύκα και κυπαρίσσια, στο χώρο του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών, απλώνεται ένα από τα μεγαλύτερα ιδιότυπα υπαίθρια μουσεία γλυπτικής στην Ευρώπη.

Στο παλαιότερο κοιμητήριο της πρωτεύουσας βρίσκεται, κυριολεκτικά, ενταφιασμένη η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Πέρα από τα περίπου 12 000 περίτεχνα μνήματα, με σκαλισμένα τα ονόματα επιφανών, κρύβονται και περισσότερα από 700 μνημεία, δημιουργώντας ένα «σιωπηλό μουσείο»

με έργα των Χαλεπά, Λουκόπουλου, Ευθυμιάδη – Μενεγάκη, Τόμπρου, Φιλιππότη, Μπονάνου, Ζογγολόπουλου και άλλων. Ξεναγήσεις διοργανώνει το When in Athens – Alternative walking tours τηλ. 694144671

(περ. «2board MAR. – MAY 2022 σελ. 30)

Ειρήνη


Ειρήνη, άυλη θεά
που τη ζωή κρατάς ακόμα ζωντανή
ανάμεσα στις Συμπληγάδες

Θεός του κόσμου ο πόλεμος
κι ένα κυνήγι ο βίος μας
μια στιγμιαία απόλαυση
αιώνιος μετασχηματισμός
στα χέρια της ελπίδας

Ειρήνη, άυλη θεά
σαν την ψυχή στο υλικό μας σώμα
θεμέλια του θρόνου σου οι ήρωες νεκροί
που σε ζωοποιούν με το φιλί στο στόμα