Ἐπανάσταση τοῦ 1821

«Οἱ Ἕλληνες κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἐπιδίωξαν καί κατάφεραν τελικά νά μεταπέσουν ἀπό τήν κατάσταση τοῦ γένους σέ αὐτήν τοῦ ἔθνους:
» …ἀπό τό γένος τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων, τῶν χριστιανῶν ὑπηκόων τοῦ σουλτάνου, πού περιελάμβανε στούς κόλπους του ἑτερόγλωσσες καί εὐρύτατα διεσπαρμένες κοινωνικές ὁμάδες, συντελεῖται ἤδη ἡ μετάβαση πρός τήν ἰδέα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. … Τά πολιτισμικά αὐτά κριτήρια ἦταν κατ’ἐξοχήν δύο: ἡ ἑλληνική γλώσσα καί ἡ ἱστορική σχέση μέ τήν κλασσική ἑλληνική ἀρχαιότητα».

«Τό ὅραμα τῆς ἐλευθερίας στήν ἑλληνική κοινωνία»‘ Πασχάλη Κιτρομηλίδη Πορεία 1992, σελ.40-41

Advertisements

25η Μαρτίου – Ἐθνική Ἑορτή

¨Ἡ κατάκτηση τοῦ 1204 (Δ’Σταυροφορίας) ἦταν ὁ βαθύτερος λόγος τῆς κατάρρευσης τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας τριακόσια σχεδόν χρόνια ἀργότερα. …Ἐάν ὑπῆρξε ἕνα καί μοιραῖο χτύπημα, αὐτό ἔγινε τό 1204 καί ὄχι τό 1453. Τό κενό ἐξουσίας πού δημιουργήθηκε ἀπό τήν εἰσβολή τῶν Λατίνων ἦταν ἐκεῖνο πού ἔδωσε τήν δυνατότητα στά ὀρθόδοξα κράτη τῶν Βαλκανίων νά πάρουν καινούργιο, δικό τους δρόμο, ἐλεύθερα ἀπό τό πεδίο ἐπιρροῆς τοῦ Βυζαντίου, καί στό τέλος τά καταδίκασε νά πέσουν, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, θύματα τοῦ Ὀθωμανοῦ κατακτητῆ. …ἡ ζημιά πούἔγινε στήν ὀρθόδοξη χριστιανοσύνη καί στήν ἱερή της πόλη ἀπό τούς Λατίνους ἦταν θανατηφόρα».

«Ἡ Χριστιανική Ἀνατολή καί ἡ Ἄνοδος τοῦΠαπισμοῦ» Ἀριστείδης Παπαδάκης Μορφωτικό Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τρπέζης. Ἀθἠνα 2003 σελ. 303 – 304.

Σύνταγμα τῆς Ἐπιδαύρου καί Νεώτερος Ἑλληνισμός

1ο Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος. Ἐπίδαυρος 1822
«Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος, τό ὑπό τήν φρικώδη ὀθωμανικήν δυναστείαν μή δυνάμενον νά φέρει τόν βαρύτατον καί ἀπαραδειγμάτιστον ζυγόν τῆς τυραννίας καί ἀποσεῖσαν αὐτόν μέ μεγάλας θυσίας, κυρήττει, σήμερον διά τῶν κυρίων προστατῶν του εἰς Ἐθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, τήν πολιτικήν αὐτοῦ ὕπαρξιν καί ἀνεξερτησίαν».

Ποῦ νά φαντάζονταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὅτι μετά ἀπό 200 χρόνια οἱ ἀπόγονοί τους θά πάλευαν ἀκόμη γιά τήν οἰκονομική τους ἀνεξαρτησία!

Μ . Τεσσαρακοστή – 25η Μαρτίου. Χριστιανισμός, Ἑλληνισμός, Ἑβραϊσμός.

Ὁ Κατσαντώνης πολεμοῦσε τόν Ἀλή Πασά ἀπό τό 1803 ἕως τό 1808. Τελικά συνελήφθη καί βασανίστηκε ἀνελέητα. Στό τέλος ἔβαλε ὁ Ἀλής τούς Γύφτους νά τοῦ σπάσουν τά κόκκαλα μετά δέ τόν θάνατόν του παράδωσε τό πτῶμα του στούς Ἑβραίους.
Αὐτοί δέν ἄφησαν οὔτε αὐτή τήν περίπτωση, πού νά μήν τήν ἐκμεταλλευτοῦν γιά νά βγάλουν χρήματα.
Χρέωναν δύο γρόσια τούς Τούρκους, γιά νά φτύνουν τό πτῶμα τοῦ Κατσαντώνη καί δύο γρόσια τούς Ἕλληνες γιά νά τό προσκυνοῦν!

gpavlakos@otenet.gr 25/3/2013

Τό Σύνταγμα τοῦ Ἄστρους (1823) καί ὁ θεσμός τῆς δουλείας

Τό Σύνταγμα τοῦ Ἄστρους (1823) ἀπαγορεύει ρητά τή δουλεία, κάτι πού ἀναγνωριζόταν τότε σέ πολλά κράτη τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς. Ἀναφέρει συγκεκριμμένα:
«… εἰς τήν Ἑλληνικήν Ἐπικράτειαν οὔτε πωλεῖται οὔτε ἀγοράζεται ἄνθρωπος. ἀργυρώνητος δέ παντός γένους καί πάσης θρησκείας ἅμα πατήσας τό ἑλληνικό ἔδαφος εἶναι ἐλεύθερος καί ὑπό τοῦ δεσπότου αὐτοῦ ἀκαταζήτητος».

«Ἱστορικά» ἔκδ. Ἐλευθεροτυπία τευχ. 69 σελ.9

Τό πορτραῖτο τοῦ ἀληθινοῦ Ἥρωα – Ἀνδρέας Μιαούλης

«Ἀδιαφιλονείκητος εἶναι ἡ ἀξία ἀνδρός. ὅν τιμοῦν καί αὐτοί οἱ ἀντίπαλοι. τοιοῦτος ἦτον ὁ Μιαούλης. Διχονοοῦσα ἡ ὑπερήφανος Ὕδρα τόν ἐτίμα ὅλη. … διετέλεσεν οἰκουρῶν τήν πρώτην ἑξαμηνίαν, ἐξέπλευσε μετά ταῦτα ὡς ἁπλοῦς πλοίαρχος καί ἠρίστευσεν ὡς ναύαρχος. Ἀρχομένου δέ τοῦ δευτέρου ἔτους, ἐξέπλευσεν ὡς ναύαρχος, καί τήν μέχρι τοῦδε παραφυλακτικήν διαγωγήν τοῦ ἑλληνικοῦ στόλου ὡς πρός τόν τουρκικόν μετήλλαξεν αὐτός πρῶτος εἰς ἐπιθετικήν. Οὐδείς νοημονέστερος καί εὐτολμότερος αὐτοῦ ἐν μάχαις ἤ μετριοφρονέστερος ἐν νίκαις. … μεγίστην πεποίθησιν εἶχαν οἱ Ἕλληνες εἰς αὐτόν, ἀλλ’ αὐτός ἠγνόει τήν ἀληθῆ ἀξίαν του, …οὐδέποτε ἐσπουδάρχησε καί κατά χρέος μᾶλλον ἤ κατά προαίρεσιν ἐναυάρχησεν. ἡ Ἀρχή ἐζήτησε πάντοτε αὐτόν καί οὐδέποτε αὐτός τήν Ἀρχήν. Πάντες οἱ ἐπισκεπτόμενοι τόν ἄνδρα τοῦτον ξένοι τόν ἐθαύμαζαν διά τήν λιτότητα τοῦ βίου καί τήν μετριοφροσύνην του, οἱ δέ παρευρεθέντες ἐν ταῖς ναυμαχίαις του ναυτικοί τόν εὐφήμουν διά τήν εὐτολμίαν καί τήν ναυαρχικήν αὐτομάθειάν του. …».

«Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» Σπ. Τρικούπη ἐκδ. Γιοβάνη Ἀθῆναι 1968 τόμ. Δ’ σελ. 122-123

Ψυχικό σθένος τῶν Ἑλλήνων καί ἐλαττώματα τῆς φυλῆς

Οἱ Ἕλληνες διαθέττουν ἀφάνταστη ψυχική δύναμη ἀλλά τήν χρησιμοποιοῦν κυρίως ἐναντίον τῶν συμπατριωτῶν τους.
Εὔκολα μποροῦν νά σκοτώσουν τόν ἀθῶο διάσημο Κυβερνήτη τους.
Χωρίς ντροπή εἶναι ἱκανοί νά κλείσουν στό μπουντρούμι τόν πρωταγωνιστή Στρατηγό τῆς Ἐπανάστασης ἤ
Νά βουλιάξουν τόν Ἑλληνικό στόλο τοῦ πολιτικοῦ τους ἀντιπάλου.

Δέν ἔχουν ὅμως τήν τόλμη οὔτε στό πεζοδρόμιο νά βγοῦν, ὅταν διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντά τους καί τίθεται σέ ἄμεσο κίνδυνο ἡ ζωή τους. Προτιμοῦν νά αὐτοκτονήσουν!

Κάποιος μᾶς ὑπενθύμισε καί τήν πνευματική τοῦ τόπου ἡγεσία.
Τούς πλείστους ἐξ αὐτῶν ἀφῆστε τους. Ἡ συμπεριφορά τους καταγράφεται στήν παραϊστορία τοῦ πονεμένου αὐτοῦ λαοῦ.