‘Ἐπαναλειτουργεῖ τό Δημοτικό Θέατρο τοῦ Πειραιᾶ

Πρόκειται γιά νεοκλασσικό κτήριο πού ἄρχισε νἀ λειτουργεῖ τό 1895 καί φέρει τόν χαρακτήρα τῆς Γερμανικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐρνέστου Τσίλλερ.
Λόγω τῆς μνημειακῆς ἐμφάνισής του θωρεῖται τό κορυφαῖο σωζόμενο ἑλληνικό θεατρικό κτήριο τοῦ 19ου αἰώνα.

«Τό θέατρο εἶναι τό πιό σύνθετο καί τό μόνο καθολικό ἔργο τέχνης. Ὡς πρός τό κείμενο εἶναι δραματουργία, ὡς πρός τήν διεύθυνση εἶναι σκηνοθεσία, ὡς πρός τό παίξιμο εἶναι ἠθοποιΐα, ὡς πρός τά σκηνικά εἶναι ζωγραφική, γλυπτική, ἀρχιτεκτονική, διακόσμηση, ὡς πρός τά κοστούμια εἶναι σχέδιο, μόδα, ἐνδυματολογία, ὡς πρός τήν κίνηση καί τόν ἦχο εἶναι ὄρχηση, χορός … Πρῶτα καί πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως εἶναι τό κείμενο, ὁ λόγος καί οἱ ἰδέες».
(«Ἱστορικά»  ἐκδ. Ἐλευθεροτυπία  τευχ. 164  19/12/2002  σελ. 49)

Advertisements

Ὁ ἄνθρωπος. Ψυχή καί Σῶμα

Τό κάθε ἄτομο θά πρέπει νά τό προσεγγίζει ὁ ἰατρός ὄχι μόνο ἀπό πλευρᾶς βιολογικῆς (καθαρῶς σωματικῆς) ἀλλἀ καί ἀπό πλευρᾶς ψυχολογικῆς καί ψυχοκοινωνικῆς.
Ἡ προσέγγιση αὐτή λέγεται «ὁλιστική» ἤ «βιο-ψυχο-κοινωνική» καί θεωρεῖται ἡ πλέον ἁρμόζουσα ἀντιμετώπιση τοῦ ἀσθενοῦς ἐκ μέρους τοῦ ἰατροῦ.

Ἄριστο μέσο προσέγγισης καί ἀναντικατάστατο μέχρι σήμερα εἶναι ἡ «ἐπικοινωνία».  Αὐτήπαρέχει στόν θεράποντα ἰατρό ἕνα σύνθετο ἔργο, διαγνωστικό καί θεραπευτικό. Χρειάζεται ὅμως χρόνο, ἐπιμονή καί ἀγάπη, ἄγνωστα πράγματα στόν σύγχρονο τρόπο ζωῆς.

Καί γιά τόν μή ἰατρό ἡ «ἐπικοινωνία» εἶναι ἡ μεγίστη προσφορά πρός τόν συνάνθρωπό του. Εἶναι αὐτή πού λείπει ἀπό τίς διανθρώπινες σχέσεις καί ὅσο περνᾶ ὁ καιρός τόσο καθίσταται καί πλέον δυσεύρετη. Εἶναι αὐτή πού ἔχει ἀνάγκη κατά μέγιστο λόγο τώρα ὁ ἀδελφός μας εἴτε βρίσκεται στό κρεββάτι τοῦ πόνου εἴτε σέ ἀκραία οἰκονομική δυσχέρεια εἴτε διάγει ἀκόμη καί τόν συνήθη βίον ἀλλά ἐπηρεάζεται μελαγχολικά ἀπό τό ἐποχιακό ἤ τό ἡλικιακό του Φθινόπωρο.

480 π.Χ. 28η Σεπτεμβρίου. Ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος

«Ποτέ ἄλλοτε στόν ροῦ τῆς Ἱστορίας δέν μεσουράνισε σέ τέτοια λαμπρότητα ἡ κατίσχυση τῆς πνευματικῆς δύναμης ἐπάνω στήν ποσότητα, σέ μία μᾶζα μέ ἔνα ὄχι εὐκαταφρόνητο μέγεθος. Ὁ πόλεμος αὐτός καί ἡ ἐξέλιξη τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν συνθέτουν τήν πιό λαμπρή περίοδο τῆς Ἑλλάδος»
(ἀπό τό corpus τῶν πανεπιστημιακῶν παραδόσεων τοῦ Βερολίνου τῶν ἐτῶν 1822-1831).

Μερικές ἐνδιαφέρουσες λεπτομέρειες
Τό πλήρωμα μιᾶς τριήρους ἀπαρτιζόταν ἀπό 200 ἄτομα.
– Ὁ «τριήραρχος» εἶχε τήν εὐθύνη τῆς διοίκησης καί συντήρησης τῆς τριήρους.
– Ὁ «κυβερνήτης» ἦταν ὑπεύθυνος γιά τήν σωστή πορεία τοῦ πλοίου.
– Ὁ «πρωράτης» ἦταν ὁ ἀξιωματικός πού βρισκόταν στήν πλώρη.
– Ὁ «κελευστής» ἦταν ὁ ἀρχηγός τῶν κωπηλατῶν καί αὐτός ἐκφωνοῦσε τά παραγγέλματα.
– Ὁ «αὐλητής ἤ τριήραυλος» κρατοῦσε μέ τόν αὐλό του τόν ρυθμό τῆς κωπηλασίας.
– Οἱ 170 «ἐρἐτες», πού κωπηλατοῦσαν διαδοχικά, ὥστε νά ἀποφεύγεται ἡ κόπωσή τους. Σέ αὐτούς διέθεταν βοηθό γιά νά τούς σκουπίζει τόν ἱδρῶτα, τόν ὀνομαζόμενο «ὑπό τόν ἐρέτην», δηλαδή «ὑπηρέτην»!
– Οἱ 14 ὁπλῖτες – πολεμιστές.
– Οἱ ὑπόλοιποι ἦταν βοηθητικό προσωπικό.
(στοιχεῖα ἀπό «Ἱστορικά»  ἔκδ. Ἐλευθεροτυπία  τευχ. 164  19/12/2002  σελ. 4 καί 22)

Καποδίστριας. Ἕνα βόλι γιά τόν πρῶτο μας Κυβερνήτη

Ἀποφράς ἡμέρα: 27 Σεπτεμβρίου 1831

– Διάθεσε μεγάλα ποσά, ἀπό δικά του χρήματα καί τῶν ἄλλων φίλων του στήν Εὐρώπη, καί ἔστειλε ἀνθρώπους στήν Ἀλεξάνδρεια γιά νά ἀπελευθερώσει ἐκατοντάδες παιδιά καί γυναῖκες πού εἶχε αἰχμαλωτίσει ὁ Ἰμπραΐμ.
– Ἴδρυσε τήν Γεωργική Σχολή στήν Τίρυνθα
– Τό Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο στήν Αἴγινα
– Την Στρατιωτική Σχολή καί τό Πολεμικό Μουσεῖο στόν Πόρο
– Τό πρῶτο Ναυπηγεῖο
– Τό Νομισματοσκοπεῖο στήν Αἴγινα
– Τήν πρώτη Χρηματιστική Ἐθνική Τράπεζα
– Τήν πρώτη Ἀσφαλιστική Ἑταιρεία
– Τήν Ἐκκλησιαστική Σχολή στόν Πόρο
– Πολλούς ναούς
– Δικαστήρια
– Ἔχτισε Στρατῶνες
– Φυλακές καί:
– Ἀγωνίσθηκε γιά τήν διαφύλαξη τῶν Ἐκκλησιαστικῶν κτημάτων, τῆς Μοναστηριακῆς περιουσίας καί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν θησαυρῶν.
– Ἐπίσης πάταξε τήν πειρατεία καί τίς φοβερές καταχρήσεις τοῦ Ἐθνικοῦ πλούτου κυρίως ἀπό τούς ἐπωνύμους
(«Ἱστορικά»  ἐκδ. Ἐλευθεροτυπία  τευχ. 12  7/1/2000  σελ. 18-19).

27 Σεπτεμβρίου 1831 Δολοφονεῖται ὁ Καποδίστριας

« … Εἶχε φέρει ἀπό τό μικρό σπίτι του στή Γενεύη τά λίγα ἔπιπλα καί σκεύη. Ὅταν ὅμως ἀντίκρυσε τήν ἀθλιότητα καί τίς τρῶγλες καί τίς σπηλιές ὅπου κατοικοῦσαν ἑλληνικές οἰκογένειες, ἔδωσε ἐντολή νά μήν ἀνοίξουν τά κιβώτια καί ἀγόρασαν ἀπό τό Ναύπλιο τά πλέον ἀπαραίτητα εὐτελῆ ἔπιπλα καί μέ αὐτά ἐπίπλωσαν – κατά διαταγήν του – τή μικρή κυβερνητική οἰκία, «ὥστε νά μή διαφέρει καθόλου ἀπό τόν οἰκίσκον πτωχοῦ ἀστοῦ» …
Ἡ κυβερνητική οἰκία ἦταν πενιχρός οἰκίσκος μετά σκοτεινῆς αὐλῆς καί ξυλίνης κλίμακος. Οὐδεμία φρουρά ἵστατο πρό τοῦ οἰκίσκου, ὡσάν ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ νά ἦτο ἡ καλυτέρα προστασία τοῦ Κυβερνήτου …
… Τό κύριον κόσμημα τοῦ δωματίου, τό ὁποῖον ἐχρησιμοποίει, ὡς αἴθουσαν ὑποδοχῆς, ἦτο ὁ λαμπρός ἥλιος τῆς Ἑλλάδος. Ἕνα κυκλικόν ξύλινον ἀνάκλιντρον καί ἕνα ἁπλοῦν γραφεῖον ἦταν τά μόνα ἔπιπλά της».
(Αὐτά γιά τούς Κυβερνῶντες)

« … Καί στή ἐξωτερική του ἐμφάνιση ἦταν ἁπλούστατα ντυμένος γιά νά μήν προκαλεῖ, ὅταν οἱ πρόκριτοι καί οἱ κοτζαμπάσηδες ἦταν «ἐνδεδημένοι μέ λαμπρά χρυσοκέντητα βελούδινα σεγκούνια» καί μέ σπαθιά μέ «βαρυτίμους πολυτίμους λίθους».  Ἡ ὑπηρεσιακή του στολή ἦτο πενιχρωτέρα καί τῆς τῶν δασονόμων τῆς ἐποχῆς τῆς ἀντιβασιλείας».
(Αὐτά γιά τό χρυσοποίκιλτο ἱερατεῖο)

« … Δύο φορές ἡ Βουλή καί ἡ Γερουσία ψήφισαν μισθό – ὅπως εἶχαν χρέος – πρός τόν Κυβερνήτη τους, ἀπό 12 000 δίστηλα ἤ 50 000 φοίνικες τό χρόνο. Καί τίς δύο φορές ἀρνήθηκε κατηγορηματικά νά δεχθεῖ καί ἕνα φοίνικα, «ἵνα μή ἐπιβαρύνει … τό πενιχρότατον ἑλληνικόν δημόσιον ταμεῖον … Εἰς τάς μετρίας μου δαπάνας θά ἐπαρκέσω ἀπό τούς μετρίους μου προσωπικούς πόρους! …», τούς ἀπάντησε».
(Αὐτά γιά τούς κατακλέψαντες τό Δημόσιο χρῆμα).

(«Ἱστορικά»  ἔκδ. Ἐλευθεροτυπία  τευχ. 12  7 Ἰανουαρίου 2000  σελ. 16-17)

Τό σέβας καί ἡ αἰδώς

Εἶναι αἰσθήματα ἀλληλένδετα. Ντρέπομαι αὐτόν πού σέβομαι, αὐτόν πού ἐκτιμῶ, πού «μετράει γιά μένα», πού τόν θαυμάζω. Γι’ αὐτό καί ἡ ἔλλειψη αἰδοῦς, ἡ ἀδιαντροπιά, χαρακτηρίζει τίς κοινωνίες πού βρίσκονται σέ κατάπτωση, σέ ἀποσύνθεση.

Ἀναίδεια εἶναι:
– Ἡ ἐκδίκηση τοῦ ἀδίκως περιφρονημένου ἀπό τόν περίγυρό του.
– Ἡ ἔμμεση ἀντίδραση τοῦ καταπιεζομένου πρός τόν δυνάστη (μέ τήν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου).
– Ἡ διαφοροποίηση τοῦ ἀτόμου καί ὁ ἐθελούσιος διαχωρισμός του ἀπό τόν κοινωνικό ἱστό.
– ἡ ἀνενδοίαστη ἐπιθετικότητα χωρίς προκάλυμμα.
– Ἡ ἀτέρμων ἐκδίκηση μέ πενιχρά μέσα.
– Ἡ μομφή πρός ἐκείνους πού ἐξέπεσαν στήν συνείδησή του.
– Ἡ διακοπή τῶν διανθρωπίνων σχέσεων, ὁ περιορισμός τοῦ φιλικοῦ περιβάλλοντος, ὁ ἀπομονωτισμός μέ κατάληξη ἐνίοτε τήν μελαγχολία.

Ὁ ἀναιδής:
– Πετροβολεῖ τόν συνάνθρωπό του χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ταυτόχρονα πυροβολεῖ τόν ἑαυτόν του.
– Βιώνει τήν παρουσία τοῦ ἄλλου στήν ζωή του σάν ἐνόχληση μέ ἀποτέλεσμα νά χάνει κάθε ἠθικό ἔρεισμα καί νά μένει ἐσαεί μετέωρος.

Στήν οὐσία ἡ ἀναίδεια εἶναι:
– Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἀσυνειδήτου τοῦ ἀτόμου πρός τήν ἀπρεπῆ συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων του.
– Εἶναι ἡ ἀποτυχία τῶν πιστῶν νά δείξουν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ στούς ἀδελφούς τους.

Ἡ παρερμηνεία ἑνός ὑποτιθέμενου θαύματος

Ὁμιλοῦν γιά θαῦμα στόν ἱ. ναό Γενεσίου τῆς Θεοτόκου στό Λβίβ τῆς Δυτικῆς Οὐκρανίας.
Ξηρά ἄνθη πού εἶχαν ἐναποτεθεῖ στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔβγαλαν ἄσπρα κρίνα μετά ἀπό 40 ἡμέρες (ἱστότοπος pentapostagma 25/9/2014).
Δυστυχῶς αὐτή εἶναι ἡ πίστις ἠμῶν.
Σφάζονται χριστιανοί ἁπανταχοῦ τῆς γῆς σάν τά ἀρνιά τοῦ Πάσχα καί ἡ Παναγία … ποτίζει τά κρινάκια της!!
Ἡ ἀποδοχή τοῦ θαύματος αὐτοῦ ἀπό τό χριστιανικό πλήρωμα καταδεικνύει τήν τραγική κατακρήμνηση τοῦ σημερινοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.