Οι διανθρώπινες σχέσεις κριτήριο του πολιτιστικού μας επιπέδου

Τ ο   Τ ε λ ε φ ε ρ ί κ   τ η ς   Π ά ρ ν η θ α ς
Ήρθαν τα εγγονάκια από το εξωτερικό, 5 χρόνων το ένα και 2 το άλλο, και τα πήγαμε στο τελεφερίκ της Πάρνηθας για να τα εντυπωσιάσουμε. Άνθρωποι ελάχιστοι το πρωινό στο χώρο της επιβίβασης και αυτό διότι το Καζίνο σε πλήρη λειτουργία αρχίζει καθημερινά στις 7 μμ. Οι θαλαμίσκοι του τελεφερίκ πηγαινοέρχονταν σχεδόν άδειοι. Στον πρώτο που πλησιάζει μπαίνουμε μέσα και μαζί μας μία κυρία 60ντάρα και ένας νεαρός κύριος 35 με 40 ετών, με στολή υπαλλήλου του Καζίνου.
Τα εγγονάκια, παρά το πολύ μικρό της ηλικίας τους, κάθονταν ήσυχα στον μικρό θαλαμίσκο και πότε πότε ξεστόμιζαν κανένα επιφώνημα θαυμασμού. Πιο ήσυχοι όμως ήταν οι άλλοι δύο επιβάτες που κάθονταν μισό μέτρο δίπλα μας λόγω της στενότητας του χώρου. Αγάλματα να ήταν θα κουνιόντουσαν έστω για λίγο με τους κραδασμούς του θαλαμίσκου. Η κυρία έβλεπε συνεχώς στο άπειρο μέχρι που κατέβηκε ο δε κύριος είχε συνεχώς τα μάτια του καρφωμένα στα γόνατά του. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και επιτέλους ακούστηκε η φωνή του κυρίου. Γυρίζω και εγώ ψευτοχαμογελώντας προς το μέρος του, για να ανταποκριθώ καταλλήλως αλλά τι πλάνη! Ο κύριος μιλούσε με κάποιον στο κινητό του χωρίς να έχει ξεκαρφώσει το βλέμμα του από τα γόνατά του.
Σε λίγα λεπτά φθάσαμε στο τέρμα. Τα δύο άτομα, λες και κινήθηκαν με μπαταρίες, σηκώθηκαν απότομα, μας προσπέρασαν στην μικρή πορτούλα και χάθηκαν από τα μάτια μας.
Τι κρίμα, χάσαμε την παρέα τους! Άλλοι … θα την τρώνε στα μούτρα τώρα.

Τ α   μ ι κ ρ ά
χάζευαν τους θαλαμίσκους του τελεφερίκ που ακολουθούσε ο ένας τον άλλο.

Κ α ι   ε γ ώ
αναπολούσα τα ονειρικά παιδικά μου χρόνια στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, που δυστυχώς δεν θα τα ξαναζήσω ποτέ

Advertisements

Ηθελημένη αμετροέπεια

Όταν πριν από λίγο καιρό έγινε γνωστό, ότι ο γιος του προέδρου της Βουλής κ Βούτση είχε εγκληματική δράση ως μέλος αναρχικής ομάδας,

Τ ό τ ε
Κανένας δεν του είχε απαιτήσει να παραιτηθεί από τη θέση του.

Τ ώ ρ α
Του ζητάει η αντιπολίτευση να δώσει απλώς εξηγήσεις, γιατί απελευθέρωσε μέλη του Ρουβίκωνα!

Ο φόβος και η ανασφάλεια μαχαίρι στην καρδιά της δημοκρατίας

Το πρώτο φοβερό συναίσθημα που βιώνει ο άνθρωπος από τη στιγμή της γέννησής του είναι ο φόβος και απότοκος αυτού η ανασφάλεια. Ο αποχωρισμός από το περιβάλλον του μητρικού σώματος είναι η μέγιστη τραυματική εμπειρία, η αποία θα εγκατασταθεί μόνιμα στο υποσυνείδητό του και θα παραμείνει εκεί σε όλη του τη ζωή.

Αντίδοτο του πόνου είναι η αγάπη, την οποία θα επιζητεί διακαώς και αενάως και η οποία θα του ενισχύει το αίσθημα της ασφάλειας και κατ’  επέκτασιν της αισιοδοξίας.
Κάθε διαταραχή του γαλήνιου περιβάλλοντός του, κάθε απρόβλεπτη εχθρική συμπεριφορά, θα του εμπνέει φόβο και ανησυχία άλλοτε άλλου μεγέθους με αποτέλεσμα να αποδιοργανώνεται, να χάνει το ρυθμό της ζωής του και να καταλήγει ενίοτε σε πλήρη απάθεια και απραξία.

Αυτόν τον φόβο χρησιμοποιούν ως μεγαλύτερό τους όπλο οι εκάστοτε δυνάστες των λαών, για να τους κρατούν σε καταστολή. Και δυνάστες είναι δύο ειδών, αυτοί που ομολογούν και δέχονται τον χαρακτηρισμό τούτο αλλά και οι άλλοι, οι χειρότεροι, εκείνοι που φορούν το δημοκρατικό προσωπείο.

Αποτέλεσμα ολέθριο είναι η μετάλλαξη της δημοκρατίας, η οποία φθάνει στο σημείο σήμερα:
–  Να επιτρέπει σε μια ομάδα αναρχικών νεαρών να μεταβαίνει σε οποιαδήποτε περιοχή της Αθήνας και να καταστρέφει καταστήματα, να καίει αυτοκίνητα, να απειλεί με ρόπαλα οποιονδήποτε ήθελε να υπερασπισθεί την περιουσία του και να φεύγει ανενόχλητη.
Ναι!, ανενόχλητη, γιατί σήμερα δεν θεωρείται έγκλημα η πράξη των αναρχικών αλλά η επέμβαση της αστυνομίας!!
–  Να επιτρέπει σε οποινδήποτε επιθυμεί να διαμαρτυρηθεί να σταματάει ένα λεωφορείο, κατά προτίμηση μπροστά στο Πολυτεχνείο, να κατεβάζει χωρίς να βιάζεται τους επιβάτες και να το καίει!!
–  Να επιτρέπει σε οποιονδήποτε φοιτητή να ξυλοκοπά τον καθηγητή του, εάν κρίνει ότι δεν συμφωνεί με τις αρχές του.
–  Να επιτρέπει σε κάθε άτομο οποιασδήποτε ηλικίας να καταστρέφει τις πινακίδες της τροχαίας, τους καθρέφτες σε επικίνδυνες διασταυρώσεις, τα τζάμια του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, τις πανάκριβες ηλεκτρονικές συσκευές έκδοσης εισιτηρίων του μετρό, κ.λ.π.
–  Να επιτρέπει τη διατήρηση του κράτους των Εξαρχείων, μιας έκτασης 3 – 4 οικοδομικών τετραγώνων, μέσα στην οποία είναι αδύνατον να ανευρεθούν και να συλληφθούν τα κακοποιά στοιχεία, τα οποία δρουν εμφανώς και απροκάλυπτα καίγοντας τα πάντα με βόμβες μολότωφ και απειλούντα τους πάντες.

Οι πολίτες όταν καταπιέζονται βάναυσα, μόνο με τον φόβο ελέγχονται

Αλλά
Ο φόβος δρα αμφίδρομα.

Μπορεί να καταπιέζει τα αδύναμα πλήθη, στο τέλος όμως σκοτώνει εκείνους που τον χρησιμοποιούν.

Ιερόσυλοι ή μικρόνοες;

11 Ιουλίου 2017
Σε αγρυπνία που τελέσθηκε στον ναό του αγ. Δημητρίου Αγρινίου, λειτουργός ιερεύς βγήκε από την ωραία πύλη κρατώντας είδος λειψανοθήκης , μέσα στην οποία υπήρχε … ένα κάστανο.
Ναι, ένα κάστανο!! Ήταν του αγίου Παϊσίου!
(www.amen.gr 1872017)

Αυτός ο ιερεύς, με βάση αυτά που πιστεύει και εκείνα που εκπροσωπεί, κάθε Κυριακή στη θ. λειτουργία κρατάει στα χέρια του το σώμα και το αίμα του Χριστού.
Με τον ίδιο σεβασμό και το ίδιο δέος κρατούσε τώρα ένα κάστανο!

Ή ιερόσυλος είναι ο ιερεύς ή μικρόνους.
Και το ένα αλλά και το άλλο το ίδιο κακό προξενούν.
Μιαίνουν τον ιερό χώρο και διακωμωδούν την λατρειακή πράξη

Ανασχετικός παράγων στον εκφυλισμό του έθνους η «ατοπία» των ολίγων

Η ακραία φτώχεια, την οποία βιώνει ο Ελληνικός λαός, δεν είναι η αιτία αλλά το σύμπτωμα της νόσου. Επί δεκαετίες ολόκληρες παλινοδεί ο πολίτης επιδιώκοντας να προσδιορίσει εκ νέου τον εαυτό του αλλά με την εξής σημαντική διαφορά. Η προσπάθειά του αυτή δεν εξαντλείται στο θεωρητικό μόνο επίπεδο παρά εκφράζεται με όλη της την ωμότητά και στο πρακτικό.

Ο Έλληνας, για να αυτοπροσδιορισθεί σαφέστερα στις εκάστοτε νέες καταστάσεις, αναγκάσθηκε να αναθεωρήσει παλαιές του απόψεις και πεποιθήσεις. Τούτο όμως έγινε επιπόλαια και απερίσκεπτα με αποτέλεσμα να υπάρξει όχι πρόοδος αλλά το αντίθετο:  μετάλλαξη των εννοιών με φθοροποιό αποτέλεσμα στο χαρακτήρα του.

Ορθό κατέστη το μέχρι πρό τινος απαράδεκτο.
Το ιερό προβάλλεται ως παρωχημένο και το ανόσιο ως γενικά αποδεκτό.
Του φυσιολογικού η έκταση περιορίζεται οσονούπω στο ελάχιστο, και το αφύσικο, το παρά φύσιν, καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο.

Ο λαός ως αγέλη πλέον, μέσα σε πλήρη απελπισία, άγεται και φέρεται χωρίς να αντιδρά στοιχειωδώς.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που αντιστέκονται, οι χαρακτηριζόμενοι ως ακραίοι ή γραφικοί. Είναι αυτοί που αποτελούν την ιερή εθνική «ατοπία».
Αυτοί που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου με τα σημερινά δεδομένα αλλά στον σωστό χώρο με την ορθή θεώρηση των πραγμάτων.

Αυτοί είναι η ελπίδα του έθνους

Σύνεση και διάκριση

Τον αρχηγό ενός άλλου κράτους ποτέ δεν τον αποκαλείς σκύλο, τουλάχισον σε κσιρό ειρήνης. Είναι ύβρις προς τον λαό τον οποίο εκπροσωπεί.
Και εάν ακόμα τον αποκαλέσεις έτσι, θα πρέπει να βρίσκεσαι αλλά και να φαίνεσαι εκτός εαυτού, σε έξαλλη κατάσταση.

Όχι με ειρωνικό πλατύ χαμόγελο από το βήμα της Βουλής, όχι με επαναλλήψεις της ύβρεως, όχι με ανόητα εμπαιχτικά χαμόγελα φτηνής θεατρικής σκηνής.

Βλέπεις:
Η αρχή τον άνδρα δείκνυσι

Και εκείνον με τα χαρίσματα, που του δίνει την ευκαιρία να τα αναδείξει αλλά
Και τον άλλο χωρίς σοβαρό υπόβαθρο, που τελικά τον απογυμνώνει

Η βία έχει και χρώμα Ελληνικό

Ένα νεαρό αμερικανόπουλο με μαύρο χρώμα ήρθε να κάνει τις διακοπές του στην αντιρατσιστική Ελλάδα.

Μία μικρή αφορμή χρειάστηκε για να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του. Το κατάλαβε την τελευταία στιγμή, γιατί έτσι είχε χαθεί και ο αδελφός του. Βγήκε από το μπαρ τρέχοντας και έτρεξε να σωθεί ζητώντας τη λύτρωση στη φυγή.

Τον πρόλαβαν όμως ο Έλληνες και τον σκότωσαν. Ναι, τον σκότωσαν! Του αφαίρεσαν τη ζωή, γιατί ήθελε να φωτογραφιστεί με μά λευκή Ελληνίδα.

Τ α   π ά θ η   κ ο χ λ ά ζ ο υ ν   σ τ ι ς   ψ υ χ έ ς   τ ω ν   ν έ ω ν .
Το γιατί είναι θέμα των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων, των κοινωνιολόγων, των θεολόγων, κλπ.

Εμείς, στη μνήμη του αδικοχαμένου έγχρωμου αδελφού μας, ας καταργήσουμε τις ταινίες βίας, που παίζονται σε όλα τα κανάλια της TV κάθε βράδυ. Και είναι αυτές το 95% των