Επίκαιρα. Η φωτιά στο τζάκι

Μην αλλάζετε συνεχώς τη θέση των ξύλων στο αναμμένο τζάκι.
Η φωτιά έχει το πρόγραμμά της και της το χαλάτε.

Advertisements

Τα προβλήματα της νιότης

«Πικρή είναι η νιότη, πικρή ακατάδεκτη, δεν καταλαβαίνει. κι όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις, η νιότη έχει φύγει. Ποιος ήταν ο Κινέζος σοφός που γεννήθηκε γέρος, με κάτασπρα γένια, με κάτασπρα μαλλιά, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Και σιγά σιγά, όσο περνούσαν τα χρόνια, η τρίχα του μαύριζε, τα μάτια του γελούσαν, αλάφρωνε η καρδιά; Κι όταν πια ζύγωνε στο θάνατο, τα μάγουλά του παρθένεψαν και σκεπάστηκαν με ανάλαφρο παιδικό χνούδι … Τέτοια, αν ο Θεός πονούσε τους ανθρώπους, έπρεπε να ξετυλίγεται η ζωή του ανθρώπου!».

(«Αναφορά στον Γκρέκο»  τόμ. Α’  Ν. Καζαντζάκης  εκδ. Καζαντζάκη  Αθήνα 2015  σελ. 155)

Η χρεοκοπία και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος

«Οι χρεοκοπίες των κρατών δεν είναι απλές υποθέσεις. Σε αντίθεση με τις επιχειρήσεις, τα κυρίαρχα κράτη δεν μπορούν ποτέ να πτωχεύσουν με την αυστηρή έννοια του όρου: τα περιουσιακά τους στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών φορολογικών τους εσόδων αρκούν πάντα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις των με αποτέλεσμα η όποια αδυναμία πληρωμής να είναι πρόσκαιρη.
Ούτε όμως μπορεί να τους επιβληθεί, δυνάμει κάποιου κανόνα διεθνούς δικαίου, μία διαδικασία εκκαθάρισης που να τα αποξενώνει από τη διαχείριση των περιουσιακών τους στοιχείων, με τον ίδιο τρόπο που ένα δικαστήριο μπορεί να απαλλοτριώνει την περιουσία μιας πτωχευμένης επιχείρησης. Η όποια «ρύθμιση»  χρέους προϋποθέτει μια νέα συμφωνία μεταξύ του κράτους και των πιστωτών του. Μια συμφωνία που αναπόφευκτα αντικατοπτρίζει την εκάστοτε διαπραγματευτική ισχύ των δύο πλευρών.

… Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν οι πιστωτές είναι ξένοι, πόσω μάλλον αν έχουν εξασφαλίσει τη στήριξη των κυβερνήσεών τους.
… Ο συνηθέστερος τρόπος πίεσης είναι οι ίδιες οι κεφαλαιαγορές: όσο εκκρεμεί ο συμβιβασμός με τους πιστωτές, τόσο η χώρα παραμένει αποκλεισμένη από τις αγορές».

(«1893 – 1912 Από τη Χρεοκοπία στο Θρίαμβο»  εκδ. Η Καθημερινή  Αθήνα 2017  σελ. 13)

Ποιο το αληθινό μας πρόσωπο

«Ήξερα ποιο το αληθινό μου πρόσωπο και το μόνο μου το χρέος: το πρόσωπο αυτό με όση μπορώ υπομονή, αγάπη και τέχνη να το δουλέψω. Τι θα πει να το δουλέψω; Να το κάμω φλόγα, κι αν προφτάσω, πριν να’ ρθει ο Χάρος, τη φλόγα αυτή να την κάμω φως, μα μη βρει τίποτα από μένα ο Χάρος να πάρει. Γιατί ετούτη στάθηκε η μεγαλύτερή μου φιλοδοξία, να μην αφήσω στο Χάρο τίποτα να μου πάρει – μονάχα λίγα κόκκαλα».

(Αναφορά στον Γκρέκο»  Ν. Καζαντζάκη  τομ Α’  εκδ. Καζαντζάκη Αθήνα 2015  σελ. 31 – 32)

 

Για τον αγ. Παΐσιο

«Το Πρωτάτον του αγ. Όρους δεν εορτάζει ως «άγιον» τον π. Παΐσιον. Μόνον οι μάρτυρες διά λόγους πίστεως μαρτυρήσαντες εορτάζουν ευθύς αμέσως. Διά τους οσίους πρέπει να περάσουν 100 έτη. Όλα αυτά είναι ζημία της ψυχής του».

(περ. «Άγιος Αγαθάγγελος»  Ιούλ. –  Αυγ. 2017  σελ. 44)