Ανόητοι παλικαρισμοί με εθνικό κόστος

Το Αιγαίο έχει καταστεί η πλέον εύφλεκτη περιοχή μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις εγκληματικές ενέργειες αντεκδίκησης του Ερντογάν.
Ως εκ τούτου χρειάζεται σύνεση και μέτρο στις αντιδράσεις μας είτε αυτές είναι έμπρακτες είτε λεκτικές.

Οι προκλήσεις εκ μέρους του υπουργού Εθνικής Άμυνας έναντι της Τουρκίας, η οποία έχει κάθε λόγο να μεταφέρει την εσωτερική της κρίση στη χώρα μας, είναι λίαν επικίνδυνες και καταδεικνύουν την έλλειψη σύνεσης του ως άνω υπουργού αλλά και τον άκρατο αμοραλισμό του. Αποβλέπει στο να γίνει … τσάμπα ήρωας με εθνικό κόστος. Εάν γίνει πολεμική σύρραξη, ποιος θα πληρώσει το λάθος με τη ζωή του; Οποιοσδήποτε ἀλλος εκτός από αυτόν!

Η ήδη αποδυναμωμένη οικονομικά και ηθικά Ελλάδα κινδυνεύει να εισέλθει σε περιπέτειες δεκαετιών, τις οποίες θα επωμισθεί όχι μόνο η νέα γενεά αλλά και οι αμέσως επόμενες.
Πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα ο ατυχής και ολέθριος για μας Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, στον οποίο μας οδήγησε το εθνικιστικό παραλήρημα της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Εθνική Εταιρεία».

«Ο πόλεμος προσέφερε στις Μεγάλες Δυνάμεις την ευκαιρία να επιβάλουν – δύο χρόνια μετά τους Αγώνες – μίαν άλλην … ΔΟΕ, πιο «φαρμακερή». Αυτή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που αφαίμαζε, από το μονοπώλιο άλατος, πετρελαίου, καπνού, τελών χαρτοσήμου και δασμών τελωνείων, τους αναγκαίους πόρους ως τη δεκαετία του … 1950 (!), για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας που ανερχόταν τότε σε 689 εκατομμύρια φράγκα».  («Ιστορικά»  εκδ. Ελευθεροτυπία  τευχ. 289  9/6/2005  σελ. 5)

Το βαθύτερο νόημα των Απόκρεω

«Εἰ μή γάρ Διονύσω πομπήν ἐποιοῦντο καί ὕμναιον ἆσμα αἰδοίησιν, ἀναιδέστατα εἴργαστ’ ἄν»

Εάν δεν ξεθύμαιναν τα πάθη τους οι άνθρωποι με τη συμμετοχή τους στις εορτές του Διονύσου και εάν δεν υμνούσαν τα γεννητικά τους όργανα, τότε θα ξέφευγαν από την φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά και θα έκαναν ακατονόμαστα πράγματα

Το κακό για να το νικήσεις θα πρέπει πρώτα να το αποδεχθείς

«Ο Βούδας δεν ήταν από γενιά παρακατιανή. Ήταν αρχοντόπουλο κι ο πατέρας του θέλοντας να τον προφυλάξει από το θέαμα της ανθρώπινης δυστυχίας, τον έκλεισε μέσα σ’ ένα πύργο με κήπους πανέμορφους, όπου ζούσε μέσα στη χλιδή και στην άνεση.
… Μα κάποια μέρα βαριεστημένος από το κλείσιμο, παρακάλεσε έν φίλο του να του δείξει τον κόσμο. Βγήκαν κρυφά από τον πύργο και πήραν τους δρόμους. Καθώς περιδιάβαζαν κι ο πολύπειρος φίλος του εξηγούσε το κάθε τί, είδαν άξαφνα ένα πλάσμα απαίσιο που ζητιάνευε. Φαγωμένη ήταν η μύτη του, και το πρόσωπό του όλο σπυριά, παραμορφωμένο από τη λέπρα. Τα σάλια του έτρεχαν κι φωνή του ήταν βραχνή.
Αποσβολωμένος τον κοίταζε ο Βούδας, κ’ ύστερα άπλωσε το χέρι του και τον έδειξε:
– Τί είναι αυτός; Ρώτησε το φίλο του.
– Άνθρωπος.
Ακουμπώντας ο Βούδας το δάχτυλο στο δικό του το στήθος ξαναρώτησε:
– Κ’ εγώ;
– Άνθρωπος!
Προχώρησαν δίχως άλλο να πουν.
Πιο κάτω συνάντησαν ένα γέρο που έτρεμε, ζαρωμένος, ανήμπορος, με μαλλιά λιγοστά στα μηνίγγια, άσπρα, με άσπρα γένια και μουστάκια ανάκατα με χόρτα και σκουπίδια, ακουμπώντας σ’ ένα ραβδί … ένα πλάσμα ξεμωραμένο κι αξιολύπητο.
Ο Βούδας άπλωσε πάλι το χέρι του και τον έδειξε:
– Τί είναι αυτός;
– Άνθρωπος!
Το δάχτυλο σε συνέχεια γύρισε πάλι στο δικό του το στήθος.
– Κι εγώ; Ρώτησε με φρίκη.
-΄Ανθρωπος!
Πιο κάτω τους περίμενε ο θάνατος στο φορείο ενός νεκρού, που τέσσερεις τον κουβαλούσαν στον ώμο τους.
Σταθείτε, τους φώναξε ο Βούδας. Τι είναι αυτός που σηκώνετε;
Κατέβασαν το νεκρό, κατακίτρινο σα φλωρί, δίχως έκφραση, δίχως κίνηση, δίχως ζωή.
– Τί’ ναι αυτός;
– Άνθρωπος!
– Κ’ εγώ;
– Άνθρωπος, όπως όλοι μας.
Τότε του αποκαλύφτηκε η ανθρώπινη δυστυχία, τα τρία ανθρώπινα κακά: η αρρώστια, τα γερατιά και ο θάνατος. Κι ορκίστηκε τότε μια και δεν μπορούσε να τα εξαφανίσει, να διδάξει τους ανθρώπους πώς να λυτρωθούν απ’ αυτά με τη θέλησή τους, να τ’ αποδεχτούν, να τ’ αγαπήσουν σαν αναγκαία, υποταγμένοι στην αναπόφευκτη μοίρα τους …»

(«Νίκος Καζαντζάκης»  Έλλη Αλεξίου  εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2016  σελ. 149 -150)

Η ασυνέπεια της συμπεριφοράς, ανατροπή της λογικής

– Η κυβέρνηση μονίμως εξόρκιζε κάθε αντιλαϊκό μέτρο.
Παρά ταύτα παίρνει συνεχώς τα σκληρότερα και τα πλέον δυσβάσταχτα για τους αδυνάτους.
Στη δικαιολογία, ότι δεν περίμενε τέτοια σκληρή στάση εκ μέρους των δανειστών, τίθεται το ερώτημα: Γιατί, επαίτης ούσα, τους ενέπαιζε;

– Αρχηγός κόμματος ο Θεοδωράκης και συνέχιζε να παρουσιάζεται με το σακκίδιο στην πλάτη.
Τώρα που το περπάτημα του κόμματός του μιμήθηκε το ζώο που φέρει και αυτό ένα βάρος στην πλάτη του, τώρα προτιμά την επίσημη ενδυμασία.
Όταν εκπροσωπούμε πολλούς, ντυνόμαστε επιπόλαια
Όταν μας απομένουν ελάχιστοι, τότε καταλαβαίνουμε πόσο ουσιαστικό ρόλο παίζουν καμμια φορά οι τύποι!

– Στην εσχάτη φτώχεια το πρώτο που κόβεις είναι τα μη αναγκαία και καταφεύγεις στα απαραίτητα.
Αυτός είναι ο λόγος που αυξήθηκαν … οι πωλήσεις των αυτοκινήτων, των ποτών και των αυτοκινήτων!

– Οι πλείστοι ιεράρχες λένε ΟΧΙ στην ίδρυση τζαμιού,
ενώ δεν ενοχλεί κανένα (εκτός από δύο ή τρεις) το τμήμα ισλαμικών σπουδών που λειτουργεί από εφέτος στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Με άλλα λόγια:
Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι θα εκπαιδεύουν άξιους μουσουλμάνους … στην αντιχριστιανική αποστολή τους.

– Οι συντηρητικοί χριστιανοί άπαντες αντιδρούν στις οικουμενικές πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριάρχου στο πνεύμα συμφιλίωσης των Χριστιανών με τους ετεροδόξους και με τους ετεροθρήσκους.
Δεν τους ενοχλεί όμως το ενυπάρχον μίσος μεταξύ των δύο Ορθοδόξων Πατριαρχών των Ιεροσολύμων, αποτέλεσμα του οποίου είναι να βρίσκεται ο ένας Πατριάρχης φυλακισμένος επί 10ετία από τον άλλο, χωρίς βέβαια ο πρώτος να έχει καθαιρεθεί!

– Όλοι περιμένουν από τον Τσίπρα να σώσει την Ελλάδα από τον όλεθρο
αλλά ταυτόχρονα τον  … απολαμβάνουν αδιαμαρτύρητα να την ρίχνει στο βάραθρο αντιπολιτευόμενος τον εαυτό του.

– Ο ευαίσθητος ψυχικός κόσμος της κυβέρνησης αποκαλύφθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, με την αυθόρμητη έκφραση αγάπης της υπουργού της προς τις άνεργες καθαρίστριες.
Σήμερα που τις αντιμετωπίζουν τα όργανα της τάξης με ξυλοδαρμούς, «εψύγη» η αγάπη της υπουργού και «ετελεύτησε το ζην της»!

– Στα σοβαρά προβλήματα της χώρας απαιτείται σύμπνοια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Η κυβέρνηση και εδώ πρωτοτυπεί παράλογα:
Διαφωνούν με την εκάστοτε κυβερνητική γραμμή τα πλείστα μέλη της.

– Η γλώσσα που χρησιμοποιεί κάποιος και ο τρόπος συμπεριφοράς του πρέπει να είναι αντίστοιχος του αξιώματός του και του θεσμού τον οποίο εκπροσωπεί.
Παράδειγμα προς αποφυγήν ο Πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ένας αρχιερεύς.

Σταλαγματιές σοφίας

–  Ο σκοπός στη ζωή είναι να πεθαίνεις νέος, όσο πιο αργά γίνεται

– Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει

– Χαιρέτα καβαλάρης , για να σε χαιρετούν όταν ξεπεζέψεις

– Καθαρόν πράγμα δεν είναι ό,τι επλύθη αλλά ό,τι δεν ελερώθη

– Όλα τα πράγματα είναι δύσκολα προτού γίνιυν εύκολα

– Κάθε έξοδος είναι είσοδος κάπου αλλού

– Σαν στήριγμα μπορεί να σου χρησιμεύσει μόνο αυτό που σου φέρνει αντίσταση

(Σταχυολογήματα από «Καζαμίας 2017 εκδ. Τριπερίνα)

Η δικαιοσύνη πυλώνας της δημοκρατίας

Ο ηγούμενος της μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 20 ετών(!) λόγω ηθικής ευθύνης, επειδή μοναχός της μονής του απείλησε να ρίξει βόμβα μολότωφ σε μοναχούς άλλης μονής που επιβουλεύοντο την σωματική ακεραιότητα και την ζωή των λοιπών μοναχών.

« Λ ε π τ ο μ έ ρ ε ι ε ς »   της όλης υπόθεσης
– Δεν καταδικάσθηκε τόσο αυστηρά ο αυτουργός μοναχός αλλά … ο φέρων την ευθύνην ηγούμενος
– Κανένας από τους βομβιστές που καίνε καθημερινά την Αθήνα και εκσφενδονίζουν δεκάδες τέτοιες βόμβες δεν έχει τιμωρηθεί, … γιατί απλούστατα δεν έχει συλληφθεί!
– Οι δολοφόνοι καταδικάζονται μερικές φορές σε ισόβια δεσμά αλλά και συχνά σε ποινές φυλάκισης γύρω στην 20ετία. Άπαντες όμως βγαίνουν, εκτός εξαιρέσεων, σε πολύ λιγότερα χρόνια λόγω καλής διαγωγής. Έλπίζουμε και ευχόμαστε ο αγαθός ηγούμενος να δείξει και αυτός μια τέτοια καλή αγωγή … όμοια με αυτήν των δολοφόνων!