Τό ροχαλητό. Μέγα πρόβλημα γιά τόν πάσχοντα ἀλλά καί γιά τούς οἰκείους του

Ἐκτός ἀπό τό ἀπλό, ἤπιο ροχαλητό ἤ αὐτό πού παρουσιάζεται σέ ἐλάχιστες περιπτώσεις μετά ἀπό κόπωση, ἔχουμε καί τό παθολογικό, ἐκεῖνο τό ὀποῖο προκαλεῖ καί τή λεγόμενη «’Υπνική Ἄπνοια».

Τό σύνδρομο αὐτό χαρακτηρίζεται ἀπό παρατεταμένη διακοπή τῆς ἀναπνοῆς στήν διάρκεια τοῦ ὕπνου διαρκείας δέκα δευτερολέπτων ἤ καί περισσότερο. Τοῦτο εἶναι λίαν ἐπιβαρυντικό στοιχεῖο τοῦ ὀργανισμοῦ καί μπορεῖ νά καταστεῖ καί κίνδυνος γιά αὐτή τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Συνδέεται μέ σημαντικές ἐπιπτώσεις στό καρδιαγγειακό σύστημα, ὅπως ἡ ἀνθεκτική ὐπέρταση καί οἱ ἀρρυθμίες. Εἶναι ἱκανό νά προκαλέσει ἀκόμη καί ἀγγειακό ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο. Γι’ αὐτό ἡ ἀντιμετώπισή του θά πρέπει νά εἶναι ἄμεση. Ὁ ἐφησυχασμός τοῦ ἀσθενοῦς καί ἡ ἀναβλητικότητα μπορεῖ νά ὁδηγήσουν σέ ζημιές ἀνεπανόρθωτες.

Ἀ ν τ ι μ ε τ ώ π ι σ η   τ ο ῦ   π ρ ο β λ ή μ α τ ο ς

Ἤ π ι α   μ έ σ α
– Ἀπώλεια βάρους
– Ἤπια σωματική ἄσκηση
– Ἀλλαγή στή θέση τοῦ ὔπνου (προτιμότερη ἡ πλαγία).

Ε ἰ δ ι κ ά   μ έ σ α
– Αὐτοκόλλητες ρινικές ταινίες: στερεώνονται στήν ἔξω ἐπιφάνεια τῆς μύτης γιά νά τήν κρατάει ἀνοιχτή
– Ρινικοί διαστολεῖς
– Σιλικονοῦχα δακτυλίδια: τοποθετοῦνται στήν εἴσοδο τῶν ρωθώνων
– Ἡ μάσκα CPAP καί ἡ μάσκα BiPAP, οἱ ὁποῖες θεωροῦνται πιό ἀποτελεσματικές.
– Συσκευές πού ἐφαρμόζονται ἀπό ὀδοντιάτρους γιά τή συγκράτηση τῆς γλώσσας καί τῆς γνάθου.

Ἡ  π ι ό   σ ο β α ρ ή   ἰ α τ ρ ι κ ή   β ο ή θ ε ι α
Ἡ Μελέτη Ὕπνου». Ἀπαραίτητος ἔλεγχος γιά κάθε σοβαρή καί ἐπίμονη περίπτωση. Γίνεται σέ εἰδικά κέντρα τῶν Νοσοκομείων.

(στοιχεῖα ἀπό περ. «Καρδιά καί Ἀγγεῖα»  Μάρτ. – Ἀπρίλ. 2015  σελ. 141-142)

Γ ε ν ι κ ό τ ε ρ α   π ρ ο β λ ή μ α τ α   τ ο ῦ   Ρ ο χ α λ η τ ο ῦ
– Διαταραχές ἐνδοσυζυγικῶν σχέσεων. Στίς πλεἶστες περιπτώσεις οἱ σύζυγοι καταλήγουν νά κοιμοῦνται σέ χωριστά δωμάτια, κάτι πού συνήθως διατηρεῖται ἐπ’ ἄπειρον.
– Διαταραχές σχέσεων στό στενό οἰκογενειακό περιβάλλον καί στό εὐρύτερο κοινωνικό (ἐπαγγελματικό, φιλικό, κλπ). Ὁ ἀσθενής ἐπειδή δέν ἔχει κανονικό ὕπνο, τήν ἑπομένη ἡμέρα εἶναι νευρικός, λιγότερο ἀνθεκτικός καί λιγότερο ἱκανός πρός ἀπόδοση, λιγότερο εὐδιάθετος καί φιλικός.

Advertisements

Ἡ χώρα ἐπί ξηροῦ ἀκμῆς. Χρειάζεται σύνεση καί ὁμοψυχία

Ἕνα μικρό λάθος, ἕνας ἐπιπόλαιος χειρισμός, καί πέσαμε στόν γκρεμό. Καί ὁ γκρεμός δέν ἔχει ἐπιστροφή, δέν ἔχει λύτρωση.

Οἱ μαρτυρίες γιά τἀ πρόσφατα δεινά πού ὐπέστησαν τά κράτη τῆς Ν. Ἀμερικῆς εἶναι καταλυτικές.
«Στίς ἀρχές τοῦ 1973 ἡ  Χ ι λ ή  ἔμοιαζε μέ χώρα σέ ἐμπόλεμη κατάσταση, τό μῖσος, πού μεγάλωνε στή σκιά μέρα μέ τή μέρα, εἶχε ξεσπάσει μέ ἀπεργίες, σαμποτάζ καί τρομοκρατικές πράξεις γιά τίς ὁποῖες ἀλληλοκατηγοροῦνταν οἱ ἐξτρεμιστές τὴς ἀριστερᾶς καί τῆς δεξιᾶς … Οἱ ἐχθροί τοῦ Ἀλιέντε τελειοποίησαν τίς μεθόδους τους κάνοντας ἀκόμα χειρότερα τά οἰκονομικά προβλήματα, μέχρι πού τίς μετατρέψανε σέ ἐπιστήμη, κυκλοφοροῦσαν φῆμες σπρώχνοντας τόν κόσμο ν’ ἀποσύρει τά λεφτά του ἀπό τίς τράπεζες, ἔκαιγαν σοδειές καί σκότωναν τά γελάδια, ἐξαφάνιζαν ἀπό τήν ἀγορά τά βασικά προϊόντα, ἀπό λάστιχα γιά φορτηγά μέχρι μικροσκοπικά ἀνταλλακτικά γιά τίς πιό σύνθετες ἠλεκτρονικές μηχανές. Χωρίς σύριγγες, χωρίς βαμβάκι τά νοσοκομεῖα παρέλυαν, χωρίς ἀνταλλακτικά γιά τά μηχανήματα τά ἐργοστάσια δέν λειτουργοῦσαν. Ἦταν ἀρκετό νά ἐξαφανίσουν ἔνα μόνο ἀνταλλακτικό γιά νά σταματήσει ὁλόκληρη βιομηχανία, ἔτσι ἔμεναν χιλιάδες ἐργάτες στό δρόμο …».

«… Ἐκείνη τήν ἐποχή ἡ  Ο ὐ ρ ο υ γ ο υ ά η  ἦταν χώρα γιά πούλημα. Μέ τή δικαιολογία τῆς ἐκκαθάρισης τῶν παρτιζάνων, ἡ στρατιωτική δικτατορία εἶχε καθιερώσει τό μπουντρούμι, τά βασανιστήρια καί τίς μαζικές ἐκτελέσεις σάν τρόπο διακυβέρνησης. Ἐξαφανίστηκαν καί πέθαναν χιλιάδες ἄνθρωποι, σχεδόν τό ἕνα τρίτο τοῦ πληθυσμοῦ μετανάστευσε ξεφεύγοντας ἀπό τήν τρομοκρατία ἐκείνων τῶν καιρῶν, ἐνῶ οἱ στρατιωτικοί καί μία χούφτα συνεργάτες τους πλούταιναν μέ τά λάφυρα. Αὐτοί πού ἔφευγαν δέν ἔπαιρναν πολλά μαζί τους καί ἦταν ὑποχρεωμένοι νά πουλᾶνε τά ὐπάρχοντά τους. Σέ κάθε τετράγωνο ἐμφανίζονταν πινακίδες γιά πωλήσεις καί πλειστηριασμούς, ἐκεῖνα τά χρόνια μποροῦσε κανείς ν’ ἀγοράσει ἀκίνητα, ἔπιπλα, αὐτοκίνητα καί ἔργα τέχνης σέ μηδαμινή τιμή, οἱ συλλέκτες τῆς ὐπόλοιπης ἠπείρου ἔτρεχαν σάν τά πιράνχας σ’ αὐτή τή χώρα ψάχνοντας γιά ἀντίκες …».

(«Πάουλα»  Ἰζαμπέλ Ἀλιέντε  ἐκδ. Ὠκεανίδα Ἀθήνα 1994  σελ. 247 καί 338).

Ἡ ἀλόγιστη εὐσέβεια καταντᾶ βλασφημία

«Νεοημερολογίτης ἱερέας τῆς Λεμεσοῦ Κύπρου εἰς νεοεγκαινιασμένον ναόν εἰς τόν «ἅγιον Παΐσιον τόν ἁγιορείτην» καί «ἅγιον Ἀρσένιον Καπαδόκην» πού εἶχε τοποθετηθῆ εἰς τά ἐγκαίνια τεμάχιον ράσου τοῦ Παϊσίου πρός προσκύνησιν, ὁ ἱερέας μετά τήν ἑορτήν τῶν «ἐγκαινίων» ἐτοποθέτησεν πρός προσκύνησιν εἰς τήν ἄνω «Ἐκκλησίαν», ἕνα ζεῦγος πλαστικῶν παντόφλων κατά τόν ἰσχυρισμόν του ὅτι ἦτο τοῦ Παϊσίου μέ τήν φωτογραφίαν του! Μετά ἀπό σχόλια καί διαμαρτυρίες ἀπεσύρθησαν οἱ παντόφλες!!»

(περ. «Ἅγιος Ἀγαθάγγελος» Μάρτ. – Ἀπρίλ. 2015  σελ. 46)

Ἡ κατάλυση τοῦ προσώπου στή Νέα Τάξη Πραγμάτων

Ὁ ἄνθρωπος σέ τοῦτο κυρίως διαφέρει ἀπό τά ζῶα, στό ὅτι εἶναι πρόσωπο. Κύριο χαρακτηριστικό τοῦ προσώπου ἡ ἰδιαιτερότητα, αὐτή πού τόν διακρίνει ἀπό τό σύνολο τοῦ εἴδους του στό ζωικό βασίλειο.

Ὁ Θεός γιά τόν Χριστιανό εἶναι προσωπικός. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἔχει ἀνθρώπινο πρόσωπο. Εἶναι Θεός γιά τόν καθένα χωριστά. Εἶναι Θεός στόν ὁποῖο μπορεῖ νά ἀποτείνεται ἕκαστος σέ ὁποιαδήποτε στιγμή. Θεός, τήν παρουσία τοῦ ὁποίου βιώνει ὁ ἄνθρωπος ὅμοια μέ τίς διαπροσωπικές του σχέσεις ἀλλά στόν ὕψιστο βαθμό μέσα σέ ἄφατη ἱερότητα. Ὅταν λοιπόν λέμε πρόσωπο, ἐννοοῦμε ὄχι μόνο τήν ὄψη τοῦ ἀνθρώπου στό πρόσθιο μέρος τῆς κεφαλῆς ἀλλά καί τήν συνόλη προσωπικότητά του.

Αὐτό τό πρόσωπο ἐπιδιώκει νά σκοτώσει ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων. Τήν ἐνοχλεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα, ὁ «ἄλλος» ἀπέναντί της πού θεωρεῖται ἐχθρός καί ὄχι ἀδελφός, συναγωνιστής ἤ συμπάσχων. Τήν ἐνοχλεῖ ἡ πολυμορφία, ἡ πολλαπλότητα, ἡ διαφορετικότητα. Δέν ἀνέχεται τίς ἐπί μέρους συνιστῶσες. Ἐπιζητεῖ καί ἐπιδιώκει μέ κάθε θεμιτό καί ἀθέμιτο τρόπο τήν μοναδικότητα. Ἀλλά Ἕνας καί Μοναδικός εἶναι μόνο ὁ Θεός. Ὅ,τι ἀκριβῶς ἀρνεῖται, τοῦτο καί μόνο εἶναι καταδικασμένη κακέκτυπα νά τό ἀναζητεῖ.

Στήν τέχνη τόν πρώτιστο ρόλο ἔπαιζε πάντοτε τό πρόσωπο. Ἡ μορφή τοῦ καλλιτέχνη ἐξέφραζε ὅλο τόν ψυχικό του κόσμο καί ἔλεγε πιό πολλά αὐτή γιά τό ἰδιαίτερό του ταλέντο παρά ὁποιοδήποτε ἄλλο μέρος τοῦ σώματός του.

Τό τραγούδι.
Σήμερα δέν εἶναι οὔτε ἆσμα οὔτε χορός. Εἶναι φωνασκίες μέσα σέ τυποποιημένες κινήσεις ἀποτελούμενες ἀπό προκλητικό λίκνισμα καί ντύσιμο (ἤ καλλίτερα γδύσιμο). Ἡ ὄψη κάθε ἄλλο παρά χαρακτηρίζει πολιτισμένο ἄνθρωπο καί ἡ ἔκφραση προσιδιάζει σέ ἐκείνη τῶν πρωτογόνων. Καμμία σχέση μέ τίς μορφές τοῦ Ὀρφέα, τῶν γυναικῶν πού κρατοῦν τή λύρα, ἤ μέ τούς χορούς τῶν ψαλλόντων ἀγίων!

Ἡ φιλοσοφία, ἡ ποίηση, ἡ λογιότης.
Ὡράϊζαν τή μορφή τοῦ ἀνθρώπου πού τίς ἐξέφραζε καί ἀποτύπωναν ἐπάνω σέ αὐτήν τόν εὐγενῆ ψυχικό του κόσμο. Ποτέ ὁ πνευματικός ἄνθρωπος δέν ἀλλοίωνε τό πρόσωπό του μέ σκοπό νά δημιουργήσει μία ἐκσεζητημένη ἐμφάνιση. Τοῦτο θεωρεῖτο σημεῖο κατάπτωσης. Σήμερα ὁ «φτασμένος καλλιτέχνης» θά πρέπει νά φοράει πάντα τό ἴδιο καπέλλο, πάντα ἕνα κασκόλ τοῦ ἴδιου χρώματος, πάντα μαῦρα ροῦχα, πάντα κάποιο  χαρακτηριστικό ἐξάρτημα τῆς ἐνδυμασίας (π.χ. τιράντες, κλπ). Ἐάν τόν ἴδιο δέν τόν ἱκανοποιεῖ ἡ φυσιογνωμία του καί θεωρεῖ ὅτι τῆς λείπει ἕνα καπέλλο ἤ ἕνα κασκόλ γιά νά ὁλοκληρωθεῖ, ἐμᾶς δέν μᾶς πέφτει κανένας λόγος!

Τ ό   π ρ ό σ ω π ό   μ α ς
Εἶναι ὁ μουσαμᾶς πού μᾶς χορήγησε ὁ Δημιουργός κατά τήν ἡμέρα τῆς γέννησής μας. Τό πορτραῖτο μας ἐμεῖς θά τό φιλοτεχνήσουμε σέ ὄλη τή διάρκεια τῆς ζωῆς μας. Ἀπό ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τί χρώματα θά χρησιμοποιήσουμε καί μέ τί πινελιές θά τά προσθέσουμε στόν πίνακα.
Ἀλλοίμονο ἐάν ἀναγκασθοῦμε νά κολλήσουμε ἐπάνω κάποιο ἀντικείμενο πού θά βρίσκεται πεταμένο δίπλα μας!!

Ἡ ἐπιβληθεῖσα «πραγματικότητα» ἑνός ψεύτικου κόσμου

Τό πανίσχυρο σήμερα οἰκουμενικό οἰκονομικό κατεστημένο κατάφερε νά ξεπεράσει καί αὐτό πού λέμε ὑποδούλωση τῶν λαῶν. Δημιούργησε μία ψευδῆ πραγματικότητα, τήν ὁποία ἐπιβάλλει καθημερινά στούς ὐπηκόους του ἀνά τήν ὑφήλιο.

Δέν ὑπάρχει σωστή ἐνημέρωση καί ὠς ἐκ τούτου δέν ὐπάρχει γνώση τῆς πραγματικότητας. Ἡ περί τοῦ κόσμου ἀντίληψη εἶναι ψευδής, εἶναι αὐτή πού συμφέρει στόν κατακτητή. Σοβαρότατες εἰδήσεις ἀποκρύπτονται καί προβάλλονται ἄλλες πού εἶναι  ψευδεῖς ἤ ἀστεῖες. Ὅποτε δοθεῖ τό σύνθημα παὐουν οἱ πάντες νά ἀναφέρονται στά καυτά θέματα, τά ὁποῖα ἤ θάπτονται διά παντός ἤ ἀναδύονται ἐκ νέου γιά νά ἐξυπηρετήσουν ἄνομα συμφέροντα.

Ὁ κόσμος τῶν ΜΜΕ εἶναι ψεύτικος.
Ὅλα τά ἔντυπα ἐλάχιστες φορές ἀναφέρονται σέ σημαντικές προσωπικότητες. Προβάλλουν καθημερινά τίς ἀσημαντότητες, πού ὅλες μαζί σχηματίζουν ἕνα χάρτινο, ψεύτικο καί γελοῖο κόσμο. Σέ αὐτό τόν κόσμο οἱ χάρτινες φιγοῦρες ἀποσύρονται, ὅποτε τοῦ καπνίσει .. τοῦ καραγκιοζοπαίχτη.

Ἡ τηλεόραση ζεῖ σέ ἕνα «δικό της», «ξένο κόσμο», πού δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τόν τηλεθεατή. Εἶναι ὁ κόσμος τῆς «ἄνεσης», τῆς «χλιδῆς» καί τοῦ «ἀφύσικου». Οἱ μισθοί πολλῶν ἐργαζομένων σέ αὐτήν εἶναι ἀστρονομικοί, οἱ ἐκφωνήτριες τῶν εἰδήσεων δέν φοροῦν ποτέ τά ἴδια ροῦχα, εἶναι πανάκριβα ντυμένες καί κατά τέτοιο τρόπο μακιγιαρισμένες, ὥστε τό πρόσωπό τους δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό πραγματικό οὔτε καί μέ τήν ἡλικία τους!
Ψεύτικες εἶναι καί οἱ λεκτικές διαμάχες πού γίνονται μέ ἀγελαῖο τρόπο καί μέ τήν ἀνοχή, ἄν ὄχι καί τήν ἔμμεση προτροπή τοῦ ὑπεύθυνου τῆς ἐκπομπῆς γιά αὔξηση τῆς τηλεθέασης. Ψεύτικες οἱ ἀποκαλύψεις, τά ὑπονοούμενα καί τά καταγγελόμενα. Ὁ ἕνας διαψεύδει τόν ἄλλο χωρίς τελικά νἀ ἀποκαλύπτεται ἡ ἀλήθεια, ἕνας ψεύτικος πετροπόλεμος μέ χάρτινες πέτρες γιά τούς μικρόνοες! Γιά ὅλους ὑπάρχουν μαγνητοφωνημένες ὁμιλίες τοῦ πρόσφατου παρελθόντος τους πού τούς ἐκθέτουν ἀνεπανόρθωτα ἀλλά παραμένουν ἀνεκμετάλλευτες, γιά ὅλους ὑπάρχουν μαρτυρίες πού παραδόξως δέν χρησιμοποιοῦνται ἀπό κανένα. Ὅλοι γνωρίζουν κάποιους ἐνόχους ἀλλά δέν τούς κατονομάζουν, λές καί αὐτό δέν στοιχειοθετεῖ ἀδίκημα ὑπόθαλψης ἐγκληματία!

– Δέν μᾶς γνωστοποιεῖται ποιοί αὐτοκτονοῦν λόγω ἐσχάτης φτώχειας, ποιοί λιμοκτονοῦν, πόσοι εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχασαν τίς περιουσίες τους καί αἰσθάνονται ὄνειδος τῆς κοινωνίας, πόσοι ἐκπατρίζοντα καί πόσοι ξένοι τούς ἀντικαθιστοῦν ἀλλοιώνοντας τό κοινωνικό status.

– Δέν γνωρίζουμε ποιοί πλούτισαν εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καί παρέμειναν ἀτιμώρητοι, ποιοί ἐπιμένουν νά κλέβουν ἀκόμη ἤ νά σπαταλοῦν ἀσύστολα τό δημόσιο χρῆμα, ποιοί ἀνήθικοι καί ἀνίκανοι εἶναι οἱ ἴδιοι καί οἱ ἴδιοι στόν κρατικό μηχανισμό.

Κ α ί   κ ά τ ω   ἀ π ό   ὅ λ α   α ὐ τ ά   σ ι γ ή !
Μία νεκρική σιγή, λές καί τά ἀνωτέρω ἀφοροῦν ἄλλους!

Ἀφοῦ μάς ἔμαθαν νά ζοῦμε σέ ψεύτικη πραγματικότητα,
κανένας δέν μᾶς φοβᾶται πιά.

Συντεχνίες. Τό σαράκι τῆς Δημοκρατίας

Σ υ ν τ ε χ ν ί ε ς :
Ὀργανώσεις προσώπων πού ἀσκοῦν τό ἴδιο ἐπάγγελμα.
Κατά τόν Μεσαίωνα ἦταν κλειστές ἐπαγγελματικές ὀργανώσεις ἡ δέ τέχνη μεταδιδόταν μυστικά ἀπό τήν μία γενιά στή ἄλλη. Αὐτές ἀποτέλεσαν τή βάση δημιουργίας τῶν Μασωνικῶν Στοῶν.
Ἀπό τόν 19ο αἰώνα καί ἐντεῦθεν ἡ λέξη «συντεχνιακός» χρησιμοποιεῖται ὡς κακόσημος χαρακτηρισμός συνδικαλιστικῶν χειρισμῶν.
Ἡ ἴδια λέξη στή δημοτική ἀποδίδεται μέ τό «σινάφι» (ἀπό τό τουρκικό esnaf).
(Μπαμπινιώτης).

Τόση ἦταν ἡ ἰσχύς τῶν συντεχνιῶν, ὥστε κατά καιρούς ἐπίγειοι ἄρχοντες τό θεωροῦσαν τιμή τους νά λάβουν τίτλους ἀπό αὐτές τίς συντεχνίες.
Τό ἀπορίας ἄξιο εἶναι, ὅτι δέν ἀποτέλεσε ἐξαίρεση ἀπό αὐτό τόν ἀστεῖο κανόνα οὔτε ἡ κεφαλή τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ὁ Πάπας. Ἀπό ἐκείνη τήν ἐποχή μέχρι σήμερα φέρει καί τόν τίτλο «Ποντίφιξ» (= Γεφυροποιός), ἀπό τό Λατινικό «pons, ntis» (= γέφυρα).

Σ υ ν τ ε χ ν ί ε ς   =   Ἀ ν τ ι δ η μ ο κ ρ α τ ι κ έ ς   κ λ ί κ ε ς
Εἶναι δυνατόν γιά χάρη τῶν ἀτομικῶν συμφερόντων τους μέλη τῆς συντεχνίας νά θυσιάσουν τά συμφέροντα ὁλοκλήρου τοῦ Ἔθνους. Πόσα ἐργοστάσια δέν ἔκλεισαν! Πόσα λιμάνια δέν ἀποκλείσθηκαν σέ τουριστική περίοδο! Πόσες ἐθνικές ὁδοί δέν κόπηκαν στά δύο καί  δέν ἐπέτρεψαν τή διέλευση ὀχημάτων ἤ δέν δυσκόλεψαν ἀφάνταστα ἄλλων ἀναγκαίων! Πόσοι ἀρχαιολογικοί χῶροι δέν παρέμειναν κλειστοί μή ἐπιτρέποντας σέ τουρίστες ἀπό τά ἔσχατα μέρη τῆς γῆς νά θαυμάσουν τόν ὑπέροχο πολιτισμό μας! Πόσα ἐθνικά προγράμματα δέν ματαιώθηκαν γιά χάρη τῶν ὀλίγων! Πόσοι ἀναίτια δέν σπιλώθηκαν ἀλλά καί πόσοι κακόβουλα δέν καλύφθηκαν!

Σ υ ν τ ε χ ν ί ε ς   Ἀ ό ρ α τ ε ς
–  Τό «κατεστημένο» (πολιτικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, κλπ) δρᾶ μονίμως συντεχνιακά καταλύοντας (πάντοτε «ἐννόμως»!) κάθε δημοκρατική ἀρχή.
–  Νόμοι φωτογραφικοί πού ἰσχύουν γιά μικρό χρονικό διάστημα καί ἐξυπηρετοῦν τούς ἡμετέρους (ὁ δικτάτορας Παπαδόπουλος πῆρε διαζύγιο βάσει νόμου πού ἵσχυσε γιά μία μόνο ἡμέρα). Παραθυράκια εἰδικά, ἄγνωστα στούς πολλούς, γιά βόλεμα «τῶν παιδιῶν μας» (ἡ στρατιωτική θητεία τοῦ ναύτη στό Ὑπουργεῖο τῆς πλατείας Κλαυθμῶνος χρεώνεται ὡς ὑπηρεσία παραμεθορίου περιοχῆς!!).
–  Συντεχνιακή συμπεριφορά στήν ψήφιση τῶν ἀξίων εἴτε ἀναφερόμαστε σέ πολιτικούς εἴτε σέ πανεπιστημιακούς διδασκάλους καί ἀκαδημαϊκούς εἴτε καί σέ Ἱεράρχες!
–  Συντεχνιακή συμπεριφορά στή βράβευση λογοτεχνικῶν ἔργων, τραγουδιῶν, κινηματογραφικῶν ταινιῶν, κλπ
–  Ποιές διατριβές χορηγοῦνται καί μέ ποιά κριτήρια;
–  Ποιές ὑποτροφίες δίνονται καί σέ ποιούς;
–  Ποιοί γίνονται διευθυντές, προϊστάμενοι, γραμματεῖς, κλπ;
–  Ποιοί ἐπιστήμονες ἔχουν πρόσβαση στά ἐργαστήρια, μέσα στά ὁποῖα θά ἐκκολαφθοῦν  «οἱ εἰδικοί τῶν εἰδικῶν!»;

Ἀ π ο τ έ λ ε σ μ α   ὀ λ έ θ ρ ι ο
Ἡ μετάλλαξη τῆς ἔννοιας τῆς Δημοκρατίας στόν κόσμο τῶν παιδιῶν μας

Ἡ Νέα Παγκόσμια Ἐξουσία. Πολιορκητικός της κριός ἡ Τηλεόραση

19ος  αἰώνας: Καθιέρωση τοῦ « Κ ο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι σ μ ο ῦ »
Ἄριστη μορφή τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας.

20ος  αἰώνας: Ἐπικρατεῖ ἡ « Ἐ κ τ ε λ ε σ τ ι κ ή   Ἐ ξ ο υ σ ί α  »
Ἀκραία μορφή της τά Ὁλοκληρωτικά Καθεστῶτα καί ὁ Φασισμός.
Τήν ἐξέθρεψαν οἱ δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι καί ὁ Ψυχρός Πόλεμος.

21ος  αἰώνας: Κυριαρχεῖ ἡ « Ο ἰ κ ο ν ο μ ι κ ή    Ἐ ξ ο υ σ ί α »
Ἡ πιό ὕπουλη ἐξουσία. Ἀόρατη, μέ ἐξαιρετική διεισδυτική ἱκανότητα, ὅπως ἡ ὑγρασία καί τά μικρόβια.

Ἡ  Ο ἰ κ ο ν ο μ ι κ ή   Ἐ ξ ο υ σ ί α
–  Ἐκπροσωπεῖται ἀπό θεσμούς ἄγνωστους στούς πολλούς
–  Ἀπεχθάνεται τόν ἔλεγχο
–  Ἐχθρός της εἶναι ἡ πολιτική ἐξουσία, τήν ὁποία ἐξαγοράζει γιά νά τήν ἐλέγχει
–  Κύρια ἐμπόδιά της εἶναι: Τά σύνορα, οἱ ὁποιοιδήποτε λογικοί περιορισμοί, οἱ ἐθνικισμοί, οἱ θρησκεῖες, οἱ κάθε μορφῆς ἰδιαιτερότητες, ἀκόμη καί ἐκεῖνες πού ἀφοροῦν τό φῦλο τῶν πολιτῶν.
–  Μέγα ὅπλο της ἡ Παγκοσμιοποίηση, στήν πλήρη ἀνεξέλεγκτη μορφή της καί στόν ἀδίστακτο καταλυτικό της ρόλο
–  Κύριος πολιορκητικός κριός τά ΜΜΕ μέ πρώτη τήν τηλεόραση

(στοιχεῖα ἀπό «Τό Λυκόφως τῶν Πολιτικῶν Ἡγεσιῶν»  Προκόπη Παυλόπουλου  ἐκδ. Λιβάνη  Ἀθήνα 2011)

Τ η λ ε ό ρ α σ η .
Αὐτή ἐλέγχει:
–  Ποιές εἰδήσεις θά γνωστοποιηθοῦν στό κοινό καί ποιές ὄχι.
–  Ποιές θά ἀλλοιώσει
–  Ποιούς θά συνθλίψει κάτω ἀπό τίς συκοφαντίες της γιά νά τούς ἐξουθενώσει
–  Ποιά ψεύτικα εἴδωλα θά δημιουργήσει
– Σέ ποιά ψεύτικη καί «φτηνή» κοινωνία θά ἐγκλιματίσει τούς τηλεθεατές

Ἀ ν τ ί σ τ α σ η
Μοναδική τροφή τοῦ τέρατος πού λέγεται Τηλεόραση εἶναι οἱ διαφημίσεις, οἱ ὁποῖες ἐξαρτῶνται ἀπό τήν τηλεθέαση καί μόνο ἀπό αὐτήν.
Ἄρα ὁ κύριος ἐξολοθρευτής παραμένει ὁ τηλεθεατής, ὅσα μέσα καί ἄν μηχανεύονται οἱ ἐπιτήδειοι.

Σκοτῶστε λοιπόν τό τέρας:
Κλεῖστε τίς τηλεοράσεις καί ἀνοῖξτε τις μόνο στίς λίαν ἀξιόλογες ἐκπομπές πού εἶναι ἐλάχιστες