Κυβέρνηση καί Συνταξιοῦχοι

Δύο κύριες προεκλογικές ὑποσχέσεις.
Ὄχι ὁριζόντιες περικοπές.
Δέν θά θιγοῦν τά μικρά εἰσοδήματα.
Μετεκλογικά:
Οἱ περικοπές πράγματι δέν εἶναι ὁριζόντιες, εἶναι κάθετες, καί ἀφοροῦν πρώτους καί καλλίτερους, ὅπως πάντα, τούς συνταξιούχους. Οἱ «σοφοί ἐγκέφαλοι»τῶν ἀδίστακτων κυβερνώντων θεώρησαν ἠθικό καί δίκαιο νά πληρώσουν πρῶτοι οἱ συνταξιοῦχοι ἀφοῦ:
αὐτοί ἔχουν ἐργαστεῖ περισσότερα ἔτη ἀπό ὅλους τούς ἄλλους.
αὐτοί ἔχουν πληρώσει πολλαπλῶς αὐτά πού δικαιοῦνται νά λάβουν.
αὐτοί ἔχουν τό μικρότερο προσδόκιμο ἐπιβίωσης ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ἡλικίες.
αὐτοί εἶναι οἱ πλέον εὐάλωτοι στίς ἀσθένειες.
αὐτοί δέν μποροῦν νά ἀπασχοληθοῦν σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐργασία λόγω ἡλικίας.
αὐτοί ἔχοντες δείξει ἐμπιστοσύνη στήν ἐντιμότητα τοῦ κράτους ἔχουν ἤδη γράψει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς περιουσίας των στά παιδιά τους.
αὐτοί εἶναι πού παρουσιάζονται περισσότερο ἐπιρρεπεῖς στήν μελαγχολία λόγω τῆς φθίνουσας πορείας τῆς βιολογικῆς κατάστασής τους.
αὐτοί εἶναι οἱ πλέον ἀνίσχυροι, διότι δέν μποροῦν νά διεκδικήσουν τά δικαιώματά τους μέ ἀπεργίες.
αὐτοί εἶναι πού θά ὑποστοῦν μέν θυσίες ἀλλά ἐλάχιστοι ἐξ αὐτῶν θά προλάβουν νά ἀπολαύσουν τούς καρπούς των.
Γιατί λοιπόν, αὐτοί πού σέ ὅλη τήν ἱστορική διαδρομή τῆς ἀνθρωπότητας ἦταν τά πλέον σεβαστά πρόσωπα , εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῶν κυβερνώντων;
Μά!, εἶναι ἁπλό.
Διότι δέν τούς ἔχουν ἀνάγκη, δέν θά τούς χρειασθοῦν ποτέ. Εἶναι ἡ μόνη ἡλικιακή κοινωνική ὁμάδα, πού θά ἔχει τίς περισσότερες ἀπώλειες τά ἑπόμενα χρόνια!!

Ἐξομολόγηση Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Τό ἑλληνικόν ἔθνος, τό δοῦλον, ἀλλ’ οὐδέν ἧττον καί τό ἐλεύθερον, ἔχει καί θά ἔχει διά παντός ἀνάγκην τῆς θρησκείας του…. Τό ἐπ’ἐμοί, ἐν ὅσω ζῶ καί ἀναπνέω καί σοφρονῶ, δέν θά παύσω πάντοτε, ἰδίως δέ κατά τάς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας, νά ὑμνῶ μετά λατρείας τόν Χριστόν μου, νά περιγράφω μετ’ ἔρωτος τήν φύσιν καί νά ζωγραφῶ μετά στοργῆς τά γνήσια ἑλληνικά ἤθη. Ἐάν ἐπιλάθομαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου, κολληθείη ἡ γλῶσσα μου τῶ λάρυγγί μυο, ἐάν οὐ μή σου μνησθῶ».
Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ἡ γνώμη τῶν ξένων γιά τούς Ἕλληνες δημόσιους ἄνδρες

Ὁ Ἀμερικανός ὑπουργός ἐξωτερικῶν Τζ. Μπέρνς, περί τό 1949, ἐνημερώνοντας τόν πρεσβευτή τῶν ΗΠΑ στήν Ἀθήνα εἶχε πεῖ: » Ἠ ἐντύπωση πού κερδίζει ἔδαφος στό ἐξωτερικό εἶναι, ὅτι ὁ ἐγωισμός καί ἡ φιλσργυρία τῶν Ἑλλήνων δημοσίων ἀνδρῶν τούς τυφλώνει σέ ὅλα τά εὐρύτερα ζητήματα καί ὅτι ἴσως ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνίκανη νά αὐτοκυβερνηθεῖ καί νά ἐπιλύσει τά ἄμεσα οἰκονομικά της προβλήματα».
«Ἑλλάδα ἀνάμεσα σέ δύο κόσμους» Φ. Οἰκονομίδη σελ.207

Χριστιανισμός καί Αἰώνιος Κόλαση

Περιοδικό « Σύναξη»
Γιά τήν στήλη «Διάλογος μέ τούς ἀναγνώστες»

Ἀγαπητή «Σύναξη»
Μέγα καί μοναδικό ἐρώτημα πού τίθεται ἐνώπιον κάθε χριστιανοῦ: Ὑπάρχει αἰώνιος κόλαση; Ἡ ἀπάντηση σήμερα εἶναι ΝΑΙ. Τοῦτο μαρτυρεῖται σαφέστατα σέ πλεῖστα ὅσα χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ἄμεσα ἀλλά καί ἔμμεσα. Ἐξ αὐτῶν τῶν Γραφικῶν μαρτυριῶν προκύπτει τώρα «τό μαρτύριο» τῶν χριστιανῶν θεολόγων και τῶν λοιπῶν χριστιανῶν νά δικαιολογήσουν τά ἀδικαιολόγητα.
Πῶς συμβαίνει ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης, ὅπως ἀποκαλεῖται ὁ χριστιανισμός, νά ὁμιλεῖ περί αἰώνιας καταδίκης ἀνθρώπων σέ ἕνα τόπο φρικτοῦ μαρτυρίου , καθ’ἥν στιγμήν οὔτε τό «ξεπερασμένο 12θεο» δίδασκε κάτι τέτοιο; Πῶς εἶναι δυνατόν νά κατανοηθεῑ καί νά γίνει δεκτός ἕνας Θεός «πανάγαθος» μέ τέτοια κακότητα, ἕνας Θεός παντοδύναμος μέ τέτοια ἀνικανότητα νά κατανικήσει τόν ἀντίπαλο, κυρίαρχο τοῦ κόσμου, ὅταν μάλιστα καί αὐτός εἶναι δημιούργημά του, ἕνας Θεός πάνσοφος πού ἔχει ἐμπλακεῖ ἀνεπανόρθωτα μέσα στά πλοκάμια τῆς ἴδιας του τῆς δημιουργίας;
Δύο ἀπαντήσεις ὑπάρχουν:
Ἡ μία ἡ ἁπλῆ, ἡ ἄμεσα κατανοητή: Δέν εἶναι τέτοιος ὁ Θεός, ἔστω καί ἐάν αὐτό εἶναι γραμμένο ὁπουδήποτε. Τά πάντα, γραπτά καί προφορικά, ὑπόκεινται σέ κρίση, τό μόνο πού δεν κρίνεται εἶναι ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ.
Ἡ δεύτερη ἡ ἀκατανόητη λογικά καί μή ἀποδεκτή ἐνδόμυχα: Δι’αὐτῆς γίνονται προσπάθειες ἐπί χιλιετίες νά μήν ἀπορριφθεῖ μέν ἡ ἔννοια τοῦ κακοῦ, τιμωροῦ Θεοῦ ἀλλά ταυτόχρονα νά θεωρηθεῖ αὐτή ὡς ἴδιον τῆς ἀγαθότητός του!! Ἐπάνω σέ αὐτόν τόν ἠθελημένο παραλογισμό στηρίζονται ὅλες οἱ σοφιστεῖες, οἱ δοκησισοφίες, οἱ κενοί βερμπαλισμοί ὡς καί ἡ χρήση ὅρων δυσνόητων καί μέ ἐπαμφοτερίζον νόημα, γιά νά καταπνιγοῦν μέσα σέ αὐτούς τά ἁπλᾶ καί τά ἀληθῆ.
Καί ἐξηγοῦμαι ἐπί τό ἀναλυτικώτερον:
Α’) Τό κακό ἔχει ὑπόσταση;
Πόσες καί πόσες σοφιστεῖες δέν ἔχουν διατυπωθεῖ μέχρι σήμερα, γιά νά ἀποδείξουν ὅτι τό κακό δέν ἔχει ὑπόσταση (ὅτι εἶναι δῆθεν ἡ ἄρνηση τοῦ καλοῦ, ἡ σκιά τοῦ καλοῦ, ἡ ἀπόρριψη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, κ.λ.π.), διότι ἄλλως ὁ Θεός θά ἦταν δημιουργός τοῦ κακοῦ! Ἄς ἀφήσουμε τό «τρελλό καί ἀνήκουστο» νά ἀπειλεῖ ὁ Θεός τά πλάσματά του μέ κάτι, τό ὁποῖο δέν ὑπάρχει! Ἐάν λοιπόν δεχθοῦμε αὐτήν τήν ἄποψη, τότε καταλήγουμε στό ἑξῆς παράλογο καί ἠθικά ἀπαράδεκτο:Τό μέν «κακό τοῦ Θεοῦ», ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, τό ὁποῖο θά ἦταν τό κάκιστο πάντων, νά μήν εἶναι τίποτε (!), νά μήν ὑπάρχει, τό δέ κακό τοῦ ἔσχατου πάντων ἀνθρώπου νά εἶναι ὑπαρκτό καί αἰώνιο. Αἰώνιος εἶναι μόνο ὁ Θεός. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα μηδέν ἔναντι τοῦ ἀπρόσιτου Θεοῦ, τότε τό κακό πού προέρχεται ἀπό αὐτόν, τί μέγεθος μπορεῖ νἀ ἔχει; Ἐάν πάλι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη κατά χάριν «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν Θεοῦ», τότε τί ἀντιπροσωπεύει αὐτό στήν ὑπόστασή του, ὥστε νἀ εἶναι τόσο εὐάλωτος στό κακό; Μήπως αὐτό τό «κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν» ἀντί νά τοῦ προσδώσει κάτι ἐπί πλέον σέ σχέση μέ τά ἄλλα ὄντα, τόν κατέστησε ἱκανό νά πράττει ἕνα μέγιστο κακό, κάτι πού δέν τό μπορεῖ ἡ ὑπόλοιπη φύση; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας.
Καί κάτι ἄλλο. Ἡ αἰώνια τιμωρία ἡ ὁποία εἶναι μία συνεχής καί αἰώνια κατάλυση τοῦ κράτους τοῦ κακοῦ, μήπως εἶναι ἐν ταυτῶ καί ἡ διαιώνισή του; Καί ἐάν εἶναι ἔτσι, τότε δέν καταλήγουμε στόν Δυϊσμό;
Β’) Ἡ Ἐλεύθερη Βούληση τοῦ ἀνθρώπου ὡς αἰτία τοῦ κακοῦ.
Τά πράγματα ἐδῶ εἶναι ἁπλᾶ, πολύἁπλᾶ. Ποιό ἔχει μεγαλύτερη ἀξία γιά τόν ἄνθρωπο, ἡ θέωσή του ἤ ἡ δωρεά τῆς ἐλεύθερής του βούλησης, ὅταν μάλιστα αὐτή ἐμπεριέχει τόν μέγιστο κίνδυνο μίας αἰώνιας τιμωρίας; Πῶς κρίνεται κάτι ὡς άγαθόν; Δέν εἶναι ἡ σχέση του πρός τόν Θεόν; Ἐάν ἡ ἐλευθερία ἐνέχει τόν κίνδυνο τῆς ἀπομάκρυνσης τοῦ ἀνθρώπου ἀπό Αὐτόν, τότε εἶναι ἀγαθόν;
Στό ζήτημα τῆς ἐλεύθερης βούλησης τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχουν καί άλλοι βασικοί ἐνδοιασμοί. Γιά νά εἶναι ἱκανός κάποιος νά ἀποφασίσει τελείως ἐλεύθερα καί σωστά, θά πρέπει νά εἶναι κατά κάποιο τρόπο παντογνώστης καί τέλειος. Πῶς θά ἀποφασίσω γιά κάτι, τό ὁποῖο θά ἔχει σάν ἀποτέλεσμα τήν πιθανή αἰώνια τιμωρία μου, ἐάν δέν γνωρίζω ὅλα τά ὑπέρ καί τά κατά; Πῶς θά ἀποφασίσω γιά κάτι τέτοιο, ἐάν δέν εἶμαι τελείως ἀνεπηρέαστος ἀπό ἐξωτερικές καί ἐσωτερικές συνθῆκες (συναισθήματα, κληρονομικότητα, κοινωνικές ἐπιδράσεις, δυσλειτουργία τοῦ ὀργανισμοῦ, κ.λ.π.); Γνωρίζουμε ὅτι ἡ βούλησή μας, σέ βιολογικό ἐπίπεδο, ἐξαρτᾶται 100% ἀπό τίς χημικές διεργασίες πού ἐπιτελοῦνται στόν ἐγκέφαλο; Γνωρίζουμε ὅτι, ὅταν ἀλλάξουμε ἁπλῶς τήν ποσοτική σχέση ὡρισμένων βασικῶν οὐσιῶν, πού παίζουν θεμελιώδη ρόλο στήν λειτουργία τοῦ ἐγκεφαλικοῦ κυττάρου, μεταβάλλεται ἄλλοτε ἄλλως ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου ἤ καί καταργεῖται παντελῶς; Γνωρίζουμε ὅτι, ἐάν ἐπέμβουμε «ψυχοχειρουργικά» στόν ἐγκέφαλο οἱουδήποτε ἀνθρώπου, μποροῦμε νά τόν μεταβάλουμε ἀπό ἐπικίνδυνο κακοποιό σέ ἕνα ἄβουλο ἀρνάκι;
Ἐδῶ ἀκριβῶς τίθεται ἕνα ἀμείλικτο ἐρώτημα: Ἐάν δέν ἔχω ἐλεύθερη βούληση, τότε κρίνομαι ἀπό τόν Θεό, ὑπόκειμαι σέ τιμωρία; Ἐάν ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀρνητική, τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά προτιμοῦσαν νά ἦταν μικρόνοες, ἀνοϊκοί, ἄβουλα πλάσματα, ἀρκεῖ νά μή τιμωρηθοῦν αἰωνίως. Ἄς σκεφθοῦμε ἐδῶ καί ἕνα ἀκραῖο, φαινομενικά βλάσφημο, παράδειγμα: Μία εἰκόνα κατά τήν ὁποία ἕνας γιατρός κινούμενος ἀπό αἰσθήματα ἀγάπης πρός τούς συνανθρώπους του θά προσπαθοῦσε διά τῆς ψυχοχειρουργικῆς νά τούς καταστήσει ἀνόητους (γιά νά ἀποφύγουν τήν αἰώνιο κόλαση) καί τόν ἀγαθό Θεό νά παραλαμβάνει τούς ἐναπομένοντες καί τούς πλείστους ἐξ αὐτῶν νά τούς ὁδηγεῖ στήν γέενα τοῦ πυρὀς!
Τό βρέφος, τό νεογνό, ὁ ἀνοϊκός γέροντας καί οἱ λοιποί παρόμοιοι πῶς θά κριθοῦν; Ὅλοι αὐτοί εἶναι σέ πλεονεκτική θέση ἔναντι ἡμῶν; Τότε ὁ Πλάστης καί Δημιουργός μᾶς ἔπλασε νοήμονες γιά νά μᾶς τιμωρήσει;
Γ’) Ὁ Χρόνος.
Τί εἶναι ὁ χρόνος; Δέν εἶναι ἁπλῆ διάστση; Πῶς τόν καταστήσαμε αἰώνιο, ἰδιότητα πού ἔχει μόνο ὁ Θεός; Καί ἀφοῦ ὁ χρόνος εἶναι πεπερασμένος, πῶς θά ὑπάρχει αἰώνια τιμωρία; Θά καταστήσει ὁ Θεός κάτι τό κτιστό καί πεπερασμένο αἰώνιο, ἁπλῶς καί μόνο γιά νά τιμωρεῖ παντοτεινά τά πλάσματά του; Οὔτε μαθηματικά οὔτε ἠθικά οὔτε θεολογικά στέκει αὐτός ὁ συλλογισμός. Πρός τί ἡ ἐμμονή τῶν χριστιανῶν σέ αύτό;
Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ σέ τί ἀπέβλεπε; Δέν χώριζε ὁ θάνατος τήν ζωή στά δύο; Δέν ἦταν ὁ θάνατος ὁρόσημο τοῦ χρόνου; Δέν κατάργησε ὁ Χριστός τόν θάνατο; Γιά ποιά αἰωνιότητα τοῦ χρόνου μιλᾶμε;
Δ’) Ἠθική.
Ἕνα πλᾶσμα ἔρχεται στή ζωή ἀνίκανο, ἄβουλο, μέσα σέ κλάμματα καί τρόμο μπροστά στόν ἄγνωστο σέ αὐτό κόσμο. Περνοῦν χρόνια γιά νά ἐνηλικιωθεῖ καί νά κατανοήσει σχετικά καί ἀτελῶς τόν κόσμο. Καί ἀκριβῶς, σέ αὐτό τό χρονικό διάστημα, μαθαίνει ὅτι ὁ Δημιουργός πού τό ἔπλασε κάθεται ἀπό πάνω του πανταχοῦ παρών καί περιμένει, πότε θά ὑποπέσει σέ κάποιο σφάλμα γιά νά τό στείλει στήν αἰώνιο κόλαση!
Ε΄) Θεολογία.
Τό πρόβλημα τῆς αἰωνίου κολάσεως, αὐτό καθ’ἑαυτό δέν ὁμιλεῖ περί ἀτέλειας τῆς Δημιουργίας; Οἱ σοφιστεῖες καί λοιπές ἀπαράδεκτες δικαιολογίες δέν θά μποροῦσαν οἱ ἴδιες νά χρησιμοποιηθοῦν καί ἀπό τίς ἄλλες θρησκεῖες γιά νά δικαιολογηθούν καί σέ αὐτές τά πάντα (ἀνθρωποθυσίες, δουλεία, αἱμομιξίες κ.λ.π);
ΣΤ΄) Ἱεραποστολή.
Ἐάν κληθῶ νά κηρύξω Χριστόν σέ ἀλλόθρησκους, ποιό θά εἶναι τό μήνυμα τό ὁποῖο θά τούς μεταφέρω; Ὅτι οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν θά βασανίζονται αἰωνίως; Ὅτι καί αὐτοί πού θά σωθοῦν θά βλέπουν τούς οἰκείους των νά βασανίζονται; Ἐάν ζητήσουν περαιτέρω ἐξηγήσεις γι’αὐτά, θά τούς μεταφέρω τίς δυσνόητες θεολογικές ἑρμηνεῖες μέ τά ἀλληλοαντικρουόμενα νοήματα καί τίς κενές νοήματος δυσερμήνευτες λέξεις; Καί ἐάν ἡ γλῶσσα τους δέν διαθέττει αὐτόν τόν πλοῦτο λέξεων καί ὅρων, τί θά πρέπει νά γίνει; Θά ὑποχρεωθοῦν νά μάθουν ἑλληνικά γιά νά κερδίσουν τήν αἰώνιο ζωή; Ἔτσι μιλοῦσε ὁ Χριστός στά κηρύγματά του;
Τελικά.
Μήπως ὁ φόβος περί ὕπαρξης αἰωνίου κολάσεως τούς μέν λοιπούς ἄφησε ἀδιάφορους τούς δέ χριστιανούς, οἱ ὁποίοι ἀνέμεναν μετά ἀφάτου πόθου τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία, τούς ὤθησε πρός μία παρέκκλιση ἐκ τῆς φυσιολογικῆς ζωῆς;
Ἡ Ἐκκλησία.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ζῶσα, έχει τήν δύναμη ἀλλά καί τήν ἐντολή νά ἐπιλύει ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἅπαντα τά προβλήματα πρός ὄφελος τῶν πιστῶν. Η ἔννοια τῆς ζώσης Ἐκκλησίας δέν συμβιβάζεται μέ χρονικούς περιορισμούς. Πῶς νοεῖται αἰώνιος τιμωρία, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀρκεσθεῖ σέ ἕνα ἡλικιακό χρόνο 8 (ὀκτώ) αἰώνων;

Μετά τιμῆς
Ἐρρίπης Κωνσταντῖνος
Θεολόγος – Ἰατρός

Σολωμοῦ 7 Σταμάτα Ἀττικῆς 14575
31/7/2012

Τό μέγα δίλημμα τῶν ἐκλογῶν καί ἡ ἄθλια ἐξαπάτηση τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ

Προεκλογικά:
Νά ψηφίσουμε ἕνα πιθανό δημεγέρτη, ἕνα ἄπειρο νεαρό, ἕνα ἄτομο ἀδίσταχτο, κατοχυρωμένο στά «σοσιαλιστικά» του πλούτη πού παίζει τό παιχνίδι τῶν φτωχῶν, ἕνα ὑποκινητή αὐτῶν πού πρόσφατα ἔκαψαν τήν Ἀθήνα;
Ἤ νά ψηφίσουμε ἀνθρώπους πού μᾶς ἐνέπαιξαν μέν ἀλλά «νοικοκυραίους», πεπειραμένους (ἐπειδή δέν ἔδωσαν σέ ἄλλους τήν εὐκαιρία, λόγω οἰκογενειοκρατίας, νά κυβερνήσουν καί νά ἀποκτήσουν πείρα), συντηρητικούς! Ἀνθρώπους μεταμεληθέντες καί ὑποσχόμενους τελικά τά ἴδια σχεδόν μέ τούς ἀκραίους ἀντιπάλους των;
Καί ἡ πλάστιγγα ἔγειρε στό δεύτερο.
Πρώτη προεκλογική ὑπόσχεση,ἡ ἐπαναδιαπραγμάτευση. Περί αὐτοῦ οὐδείς λόγος.
Δεύτερη προεκλογική ὑπόσχεση, ὄχι ὁριζόντιες περικοπές. Θά πληρώσουν οἱ ἔχοντες, οἱ μικροί ἐπ’ οὐδενί λόγω θά θιγοῦν. Καί ἐδῶ ἡ ξεδιάντροπη ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ, ἡ ξετσιπωσιά στόν ὕψιστο βαθμό. Θά μειωθοῦν οἱ συντάξεις ἄνω τῶν 700 εὐρώ καί οἱ δεύτερες συντάξεις κατά 30%.
Στό ἐπίπεδο τῶν 700 εὐρώ τόν μῆνα οἱ Ἀνατολικοί λαοί ἐξέδιδαν τίς γυναῖκες τους, τίς ἀδελφές τους καί τίς κόρες τους, γιά νά ἐπιζήσουν.Τέτοια κατάντια δέν εἶχαν οἱ Ἕλληνες οὔτε ἐπί τουρκοκρατίας.
Ἀντίδραση τοῦ λαοῦ; Καμμία. Κοιμᾶται ὁ ταλαίπωρος ναρκωμένος, πῶς νά ἀντιδράσει; ποῦ νά στηριχθεῖ; Στήν πίστη του, στήν πατρίδα του, στούς ἁγίους του ἤ στούς ἥρωές του; Τίποτε δέν εἶναι ὅλα αὐτά, ἔτσι τόν δίδαξαν.
Δύο πράγματα δέν θά μπορέσω ποτέ μου νά χωνέψω: Τήν κατάντια τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί τήν «φάτσα» αὐτῶν πού μᾶς κυβερνοῦν καί μᾶς περιγελοῦν.
Ἒσσετ’ἧμαρ.