Ας απαντήσει ο κ. Θ. Βερέμης

Αγαπητέ κ. Βερέμη.
Στην τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ τη σχετική με την επανάσταση του 1821 σας άκουσα να λέτε, ότι οι Έλληνες στα χρόνια πριν από την επανάσταση μιλούσαν όχι Ελληνικά αλλά μία αλβανοβλαχοτουρκοελληνική διάλεκτο και αφήσατε μετέωρη την αίσθηση, ότι οπωσδήποτε δεν θα κατανοούσαν πλήρως την μητρική τους γλώσσα, πράγμα που επιτεύχθηκε με την βοήθεια των Βαυαρών του Όθωνα.
Επιτρέψατέ μου να εστιάσω στα εξής:
1) Στην «Προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους κατοίκους της Πελοποννήσου, αποσταλείσαν δια του αντιπροσώπου του αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Δικαίου» («Ιστορία των Ελλήνων» τόμος 11 σελίς 69 Εκδόσεις Δομή).
Μπορείτε να μου βρείτε μέσα σ’ αυτό το κείμενο λέξεις από ξένη διάλεκτο; Αντίθετα, η γλώσσα η οποία χρησιμοποιείται εδώ μπορεί να χαρακτηρισθεί ως λογία και θα ήταν δυνατόν να κατανοηθεί από Έλληνες και της εποχής κιόλας του Μ. Κωνσταντίνου και βέβαια και από τους σημερινούς. Υπ’ όψιν δε, ότι κάθε προκήρυξη με θέμα την επανάσταση απευθύνεται προς άπαντας είτε μορφωμένους είτε αμόρφωτους, και θα πρέπει να είναι πλήρως κατανοητή, αφού πρόκειται περί πιθανής θυσίας και αυτής της ζωής τους.
2) «Στον μέγα όρκο των Φιλικών» (ενθ. ανωτέρω σελίς 50)
Τα ίδια ισχύουν και εδώ. Βέβαια η Φιλική Εταιρεία απευθυνόταν κατ’ αρχάς σε επίλεκτα μέλη της Ελληνικής κοινότητας, τα οποία δεν ήταν απαραίτητο να είναι και μορφωμένα, αλλά σκοπός της ήταν με την πάροδο του χρόνου να απευθυνθεί προς κάθε Έλληνα, όπως και έγινε.
3). Στον «Θούριο» του Ρήγα, τον οποίο ο εθνικός ήρωας και μάρτυρας απηύθυνε όχι μόνο προς τους Έλληνες αλλά και προς όλους τους υπόδουλους λαούς της Βαλκανικής, της Βλαχίας, της Τρανσυλβανίας, της Μολδαβίας και της Βεσσαραβίας, πράγμα που σημαίνει ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που αφήσατε να υποδηλωθεί. Ότι δηλαδή μέσα στις διαλέκτους της καθημερινής ζωής υπήρχε μία γλώσσα, η Ελληνική, η οποία γινόταν εν πολλοίς κατανοητή όχι μόνο από τους Έλληνες αλλά και από τους λαούς των προαναφερθεισών περιοχών.
4) Στο ότι όλες οι παραδουνάβιες περιοχές διοικούντο από Φαναριώτες με όλα τα συμπαρομαρτούντα προς αυτό, κυρίως ως προς την γλώσσα και την ελληνική παιδεία.
5) Στο ότι κατά την περίοδο 1800-1821, στην χειρότερη περίοδο της δουλείας, είχαμε συνδρομητές βιβλίων στα μεν νησιά του Αιγαίου πελάγους και στον Σαρωνικό, 1543 τον αριθμό, στην Πελοπόννησο 589,κ.ο.κ. (βλ.σχετικό πίνακα στην «Ιστορία των Ελλήνων» τόμος 11 σελ. 105-106).
6) Στο ότι η Γερμανική γλώσσα, ως εθνική και φιλολογική γλώσσα των Γερμανών, καθιερώθηκε με την μετάφραση της Αγίας Γραφής από τον Λούθηρο (Deutsche selbst Lernen σελ. 20 Ελληνοεκδοτική Ολυμπία Αθήνα). Άρα οι Βαυαροί έχοντες ζήσει παρόμοια με εμάς προβλήματα σαν έθνος δεν μας βοήθησαν να γνωρίσουμε την μητρική μας γλώσσα αλλά συνέβαλαν κατά πολύ στην επικράτησή της επάνω στις διάφορες διαλέκτους.
7) Στο δημώδες πασίγνωστο άσμα σε άπταιστον ελληνικήν: «Ένα νερό κυρα Βαγγελιώ» αδόμενο από όλο τον Ελληνικό προεπαναστατικό κόσμο αλλά και μετεπαναστατικά, ακόμη και σήμερα. Οι περισσότεροι ειδήμονες θέλουν να αγνοούν ότι η κυρά Βαγγελιώ είναι η Ευαγγελίστρια Θεοτόκος. Το δε άσμα αυτό παραπέμπει όχι μόνο στην εξέγερση («ένα νερό = λύτρωση από την δίψα της σκλαβιάς), αλλά και στην ημερομηνία (25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού) και στον τόπο της εξέγερσης («από πούθε κατεβαίνεις»), ότι ήταν από ψηλά, από
τις παραδουνάβιες περιοχές.
Σ’ αυτό το άσμα ομιλεί η ελληνική και μόνο γλώσσα, εμπνέει τον λαό και θεμελιώνει την επανάσταση με «θεσμούς θείους», οι οποίοι εγγυώνται την επιτυχή έκβαση των γεγονότων. Οι θεσμοί αυτοί βρίσκονται σε λίαν υψηλό επίπεδο και δεν έχουν καμία σχέση με την λεπτομερή καταγραφή ημερομηνιών ή με τις ιδιαιτερότητες προσωπικοτήτων της επανάστασης, στοιχεία στα οποία ενασμενίζουν οι θέλοντες να δηλητηριάσουν ότι ιερό και όσιο εμφωλεύει στις ψυχές των Ελλήνων.
Φιλικά
Κων. Ερρίπης
Θεολόγος – Ιατρός
Σταμάτα Αττικής

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος της 6ης Μαΐου 2011

Advertisements

Λαμπρός ο εορτασμός της Παναγίας της Μεγαρίτισσας

«Με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια και μέσα σε κλίμα κατάνυξης πραγματοποιήθηκε την στη Νέα Μεσήμβρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Εμμανουήλ η υποδοχή της σεπτής και ιστορικής εικόνας της Παναγίας Μεγαρίτισσας από την Μεσήμβρια Βουλγαρίας, τόπο καταγωγής και περιοχή από την οποία ξεριζώθηκαν (1922) βίαια οι κάτοικοι της Νέας Μεσήμβριας και άλλων χωριών της Ελλάδος.»

περισσότερα:

romfea.gr