Ἡ ψυχολογία τοῦ ὄχλου καί τό ἀνεξέλεγκτόν της

– Ὁ ὄχλος εἶναι τό ἀνομοιογενές πλῆθος ἀνθρώπων πού συγκροτήθηκε ἄτυπα καί πού καλεῖται νά λάβει θέση ἄμεσα καί συνήθως μέ ὀξύ τρόπο σέ ἕνα φλέγον γι’ αὐτόν ζήτημα.

– Στήν συμπεριφορά τοῦ ὄχλου ἐπικρατεῖ περισσότερο τό συναίσθημα παρά ἠ λογική, περισσότερο ἡ παραπληροφόρηση παρά ἡ σωστή ἐνημέρωση, περισσότερο τό ὑποσυνείδητο παρά ἡ ὀρθή κρίση. Γι’ αὐτό καί εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνος.

– Λόγω τῶν ἰδιοτήτων του αὐτῶν ὁ ὄχλος καθίσταται εὔκολα ὑποχείριο τῶν δημαγωγῶν, οἱ ὁποῖοι τόν ἄγουν καί τόν φέρουν κατά τό δοκοῦν καί τόν περιτειχίζουν χρονικά, ὥστε νά καλεῖται νά ἀποφασίσει ἄμεσα σέ θέματα ζωῆς ἤ θανάτου, πολέμου ἤ εἰρήνης, καταδίκης ἤ ἀθώωσης, καταστροφῆς ἤ ἀνοικοδόμησης.

– Ἡ συμπεριφορά τοῦ ὄχλου εἶναι πάντοτε ἀκραία, ὄχι τόσο στίς ἀρχικές της θέσεις ὅσο στήν τελική της ἔκβαση.

– Ἡ ψυχολογία τοῦ ὄχλου ἐκφράζει τήν ἀπόγνωση τῶν χρονίως καταπιεζομένων, τήν ἄφατη πικρία των ἔναντι τῶν θεσμῶν πού τούς ἀπογοήτευσαν καί τήν ἐκδίκηση πού ζητεῖ τό ὑποσυνείδητο γιά τήν ἱκανοποίηση τοῦ περί δικαίου αἰτήματός του.

– Ὁ ὄχλος δέν εἶναι καλός ἤ κακός, ὅπως δέν εἶναι καλό ἤ κακό ἕνα ἐργαλεῖο. Ὁ ὄχλος εἶναι προϊόν καταπίεσης τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν συνάνθρωπό του, εἶναι προϊόν ἀδικίας, περιφρόνησης, ἔλλειψης ἀγάπης πρός τόν πλησίον.

_ Ἡ ὕπαρξη ἀνεξέλεγκτου ὄχλου εἶναι ὁ μέγιστος ἔλεγχος τοῦ Θεοῦ πρός τά πλάσματά του, εἶναι ὁ ἀδέκαστος κριτής τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἀναξίων τέκνων του καί ὁ συνεχής συνειδησιακός ἔλεγχος ὅσων ἀκόμη διαθέττουν πέραν τῶν ζωωδῶν ἐνστίκτων καί εὐγενῆ αἰσθήματα.

Τό ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο καί ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων

Γενοκτονία ὑπέστησαν οἱ Πόντιοι, ἕνας ὁλόκληρος λαός. Ἕνα ἐκτετεμένο Ἑλληνικό κράτος στά πλευρά τοῦ Πόντου, πού ἀρνήθηκαν οἱ μεγάλοι Εὐρωπαῖοι φίλοι μας νά τό βοηθήσουν. Ἀρνήθηκε καί ἡ τότε Ἑλληνική κυβέρνηση, τό ἐγκατάλειψε στήν τύχη του σάν σκυλί πού ἦταν ἕτοιμο νά ψοφήσει. Ὑπολόγισε τό κόστος! Στίς ἰδέες καί στά ἰδανικά δέν λογίζεται τό κόστος. Στόν βωμό τῆς πατρίδας θυσιάζονται τά πάντα.

Καί μετά τήν ἐγκατάλειψη τῶν Ἑλλήνων αὐτῶν, τῶν ἀνθρώπων τῶν ὁποίων ἡ διάλεκτος εἶναι ἡ γνησιοτέρα θυγατέρα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς γλώσσας, δέν τολμήσαμε πάλι λόγω κόστους (!!) νά χαρακτηρίσουμε γενοκτονία τόν διωγμό τους. Πῶς μπορεῖ νά ἐπιβιάσει ἕνα ἔθνος χωρίς ὑπόληψη!

Τραγικοί ἀριθμοί:
353 000 σφαγιασθέντες, 100 000 ὀρφανά, 50 000 ἀγνοούμενοι, 1 000 000 πρόσφυγες.

(στοιχεῖα ἀφανισθέντων ἀπό περ. «Μεταμόρφωσις» ἱ. Μητροπόλεως Σάμου καί Ἰκαρίας τευχ, 194  σελ. 19)

Τό πόδι στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Φιλοσοφική θεώρηση

Ὅσο καί ἄν φαίνεται περίεργο, τό πόδι ἔπαιξε ἕνα ἀφάνταστα μεγάλο ρόλο στήν ἀνθρώπινη ἱστορία.
Κατ’ ἀρχάς σέ αὐτό ὀφείλεται ἡ ὀρθία στάση τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν διακρίνει ἀπό τά ζῶα.

Ἡ ἔλλειψη ποδιοῦ δημιουργεῖ μεγαλύτερη ἀναπηρία ἀπό τήν ἔλλειψη χεριοῦ, γι’ αὐτό καί δικαιολογοῦνται περισσότερα ποσοστά ἀναπηρίας ἀπό τίς Ὑγειονομικές Ἐπιτροπές. Χωρίς πόδι καθηλώνεσαι σέ ἕνα τόπο, καθίστασαι ἀνίκανος νά διαφύγεις ἀπό ἕνα κίνδυνο καί ἐξαρτᾶσαι ἄμεσα ἀπό τήν βοήθεια τῶν συνανθρώπων σου. Μέ βαρειά τραυματισμένο πόδι οἱ αἰχμάλωτοι πολέμου καί οἱ ἐξόριστοι ἐγκαταλείποντο στήν τύχη τους καί οἱ δοῦλοι ἔχαναν πλήρως τήν ἀξία τους.

Τό πόδι εἶναι αὐτό πού σέ στηρίζει, πού σέ ἑνώνει μέ τήν μητέρα γῆ, πού σέ δένει μέ ἕνα τόπο. Καί ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης «τόπος» προέρχεται ἀπό τόν θόρυβο πού κάνει τό πόδι περπατώντας: «τόπ», «τόπ» …
Ἡ λειτουργία τοῦ ποδιοῦ διακρίνει τόν ὥριμο ἄνθρωπο ἀπό τό νήπιο. «νήπιο» = νή (ἀρνητικό μόριο + ποῦς) = αὐτός στόν ὁποῖο δέν λειτουργεῖ ἀκόμη ὁ ποῦς.
Ἡ λειτουργία τοῦ ποδιοῦ διακρίνει ἀκόμη τόν ἐλεύθερο ἄνθρωπο ἀπό τόν δοῦλο, τόν λεγόμενο στήν ἀρχαιότητα «ἀνδράποδο» = ἄνδρα μέ δεμένα πόδια.
Χαρακτηρίζει ἐπίσης τόν ντόπιο ἀπό τόν «ἀλλοδαπό» = τόν ἄνθρωπο μέ τόν ἄλλο πόδα, αὐτόν πού τά πόδια του τόν ἔφεραν ἀπό ἀλλοῦ.
Pes = τό πόδι, ἡ βάση τοῦ κίονα ἑνός ναοῦ. Λέξη λατινική προερχόμενη ἀπό τό ἑλληνικό «πούς». Εἶναι τό πόδι τοῦ ναοῦ, αὐτό πού τόν κάνει ἕνα μέ τή γῆ, αὐτό πού ἑνώνει τή γῆ μέ τόν οὐρανό.

Ἡ λειτουργία τοῦ ποδιοῦ ἔχει ἄμεση σχέση :
Μέ τήν λειτουργία τοῦ γαστρεντερικοῦ. Ἡ καθιστική ζωή δημιουργεῖ κολίτιδες, δυσπεπτικά ἐνοχλήματα, δυσκοιλιότητες, κλπ.
Μέ τήν ὁμαλή καρδιακή λειτουργία.
Μέ τήν συνόλη λειτουργία τοῦ ἐρειστικοῦ συστήματος, ὤστε νά ἀποφεύγονται σπονδυλαρθρίτιδες, ἀρθραλγίες, μυαλγίες, κλπ.
Μέ τό ἀγγειακό σύστημα, γιά νά ἀποφεύγονται φλεβίτιδες, θρομβώσεις, οἰδήματα κάτω ἄκρων, κλπ
Μέ τήν ἐναπόθεση λίπους στόν ὀργανισμό
Μέ τήν δημιουργία ψυχικῶν διαταραχῶν, ὥστε νά ἀποφεύγονται ἄγχη, μελαγχολίες, ἀπαράδεκτες συμπεριφορές, κλπ.

Τό βάδισμα. Τά εὐεργετικά του ἀποτελέσματα καί ἡ φιλοσοφία ἐπ’ αὐτοῦ

Ἐάν εἶναι κάτι, πού μπορεῖς ἄνετα νά ἀπολαύσεις τό καλοκαίρι, αὐτό εἶναι τό βάδισμα.

Ἡ συνόλη λειτουργία τῶν ποδιῶν ἔχει ἐπηρεάσει πολύ βαθύτερα ἀπό ὅ,τι φανταζόμαστε τόν ψυχικό κόσμο καί τό ὑποσυνείδητο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ βαδίζων πούς δίνει ἕνα ρυθμό ἐξωγενῶς ἀλλά ὁ ἄνθρωπος βιώνει σέ ὅλη του τή ζωή καί ἕνα ρυθμό ἐνδογενῶς, τόν ρυθμό τῆς καρδιᾶς, τούς κτύπους της, τό σφυγμικό της κῦμα, τίς παλμικές της κινήσεις μέσα στον θώρακα, κλπ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει συνηθίσει νά ζεῖ σέ ἕνα ρυθμό ἀπό τίς πρῶτες στιγμές τῆς ζωῆς του, στό ρυθμό τῆς καρδιᾶς τῆς μητέρας του. Εἶναι ἕνα πρωτογενές βίωμα.

Ἔτσι λοιπόν ὁ ρυθμός στό βάδισμα κατά τήν διάρκεια τῆς μάχης τόν ἐμπνέει, στό γλέντι καί στό τραγούδι τοῦ κρατάει τό μέτρο καί τόν ἐνθουσιάζει, στήν ἀπαγγελία τοῦ ἐνισχύει τό στόμφο καί τόν ἐπίσημο χαρακτήρα καί στό χορό τόν ἀπογειώνει.

Τό βάδισμα λοιπόν εἴτε γιά θεραπευτικούς λόγους γίνεται εἴτε γιά ἄσκηση καί ἀπόλαυση θά πρέπει νά ἐκτελεῖται ἤρεμα. Εἶναι αὐτό καθ’ ἑαυτό μία ἱεροτελεστία. Καλλίτερα νά βαδίσει κανείς δύο μόνο χιλιόμετρα μέ σωστό τρόπο παρά πέντε καί βιαστικά. Ἐάν βαδίζει σωστά, τοῦ δημιουργεῖται ψυχική εὐφορία, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουμε διαστολή τῶν στεφανιαίων ἀγγείων τῆς καρδιᾶς, ἐνῶ ἀντίθετα ἐάν βαδίζει μέ ἄγχος, τότε θά ἔχουμε συστολή τῶν στεφανιαίων καί ἄλλα συμπαρομαρτοῦντα, ὅπως ἄνοδο τῆς ἀρτηριακῆς πίεσης, ταχυκαρδία, ἀρρυθμία, συχνουρία, μυαλγίες κ.ἄ, ὅλα μή θεραπευτικά καί ἀντίθετα πρός τό ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα.

(ἀπό τό βιβλίο: «Ἰατρός. Μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς» ἐκδ. «Γρηγόρη»  Ἀθήνα 2012  σελ. 77-78)

Τά ὀφέλη τῶν διακοπῶν. Τό κατά φύσιν ζῆν

–  Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ἀδιαίρετο κομμάτι τῆς φύσης. Ὅσο πιό μακριά ζεῖ ἀπό αὐτήν τόσο καί πιό μεγάλη βλάβη ὑφίσταται. Τό μή κατά φύσιν ζῆν εἶναι μία ἀνορθογραφία.

–  Ἡ ἐναρμόνιση τῆς ζωῆς μας μέ τό φυσικό περιβάλλον μοιάζει μέ τό σωστό παίξιμο ἑνός ὀργάνου, πού ἀποτελεῖ μέρος μιᾶς ὀρχήστρας. Μόνο ὅταν συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά βοηθᾶς τόν ἑαυτό σου καί δέν δημιουργεῖς προβλήματα καί στούς γύρω.

–  Ἡ σωματική δραστηριότητα διεγείρει τήν παραγωγή «ἐνδορφινῶν» καί αὐτές μέ τή σειρά τους βελτιώνουν τή διάθεση τοῦ ἀτόμου καί τοῦ δημιουργοῦν αἴσθημα εὐεξίας καί ἐνθουσιασμοῦ.

– Μπορεῖ νά μιλᾶμε γιά εὐχάριστη κόπωση καί γιά δυσάρεστη κόπωση. Μετά τήν πρώτη εἶσαι εὔθυμος, ἄν καί κατάκοπος, ἔχεις μία ὄρεξη γιά φαγητό πού τό ἀκολουθεῖ εὔκολη καί σωστή πέψη, καταλήγεις δέ σέ ἕνα γλυκό ὕπνο πού χαλαρώνει ὁλόκληρο τό σῶμα καί ἀνακουφίζει τούς ἁρμούς του. Τή δυσάρεστη κόπωση ἀκολουθεῖ πείνα, ἡ ὁποία ἱκανοποιεῖται συνήθως μέ βουλιμία καί δυσπεπτικά ἐνοχλήματα.Ὁ ὕπνος συχνά ἀντικαθίσταται ἀπό τήν ἀϋπνία ἀλλά καί ὅταν ἔλθει, θά εἶναι ἀνήσυχος χωρίς νά καταφέρει νά σέ ξεκουράσει.

(ἀπό τό βιβλίο  «Ἰατρός. Μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς» ἐκδ. «Γρηγόρη»  Ἀθήνα 2012  σελ. 72-73)

Ἄμφια ἐπισκόπου – Ἐπευφημίες

«ὁ σάκκος»:
Τόν πρωτοφορεῖ ὁ Πατριάρχης Κων/λεως τόν 11ον αἰ. ἀλλά ἄργησε νά ἐπικρατήσει. Ἄρχισε νά καθιερώνεται τόν 13ον αἰ. καί γενικεύθηκε τόν 17ον αἰ.

«ἡ μίτρα»:
Ὄχι μόνο ἦταν ἄγνωστη μέχρι καί τά μέσα τοῦ 17ου αἰ. ἀλλά ὅσοι ἀπό τούς ἐπισκόπους φοροῦσαν μίτρα καί πατριαρχικά ἄμφια, ἐκθρονίζονταν. Παρά ταῦτα καί αὐτά ἐπικράτησαν!

«τό ὠμοφόριο»:
Ἦταν ἀρχικά ἕνα μή λειτουργικό ἔνδυμα (ὅπως περίπου ὁ σημερινός μανδύας), τό ὁποῖο ἐνδύονταν οἱ ἐπίσκοποι ἐκτός τοῦ ναοῦ, κατά τήν διάρκεια τῶν λιτανειῶν.

«τά ἐπιγονάτια», «τό ἐγκόλπιο» καί «τά δικεροτρίκερα»:
Ὅλα αὐτά προῆλθαν ἀπό τήν αὐτοκρατορική ἐθιμοτυπία.

«εἰς πολλά ἔτη δέσποτα», «τόν δεσπότην καί ἀρχιερέα ἡμῶν», «Κύριε σῶσον τούς εὐσεβεῖς», ἡ φήμη, κλπ.
Ὅλα ἦταν ἐπευφημίες πρός τόν αὐτοκράτορα.

(στοιχεῖα ἀπό περ. «Σύναξη» τευχ. 127  σελ. 8-28)

Διαπιστώσεις:
1) Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, ὅτι αὐτά δέν καθιερώθηκαν ἐνωρίς, κατ’ ἐπίδρασιν τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορικῆς αὐλῆς, ἀλλά στά τέλη τῆς Τουρκοκρατίας. Ὅσο περισσότερο σκλάβος καθίστατο ὁ λαός, τόσο καί περισσότερο οἱ ἐπίσκοποί του ἀπομακρύνονταν ἀπ’ αὐτόν … ἀλλά καί ἀπό τόν Θεόν.
2) Κανένας ἐκ τῶν ἐπισκόπων μέχρι τώρα δέν ἀρνήθηκε αὐτές τίς κοσμικές γελοιότητες. Ἀπίστευτο
3) Μέ τήν πάροδο τῶν αἰώνων, ἀντί ἡ Ἐκκλησία νά ἀπαγορεύει αὐτά, γίνεται ὅλο καί πιό ἀνεκτική σέ ὅλα καί πιό εὐεπίφορη στήν υἱοθέτηση νέων.

«Τελικά, ἐνῶ θά ἔπρεπε ἡ θεία λειτουργία νά ἑστιάζει στό μυστήριο, φαίνεται νά ἑστιάζει στόν ἐπίσκοπο»  (περ. «Σύναξη»).

Καί μετά διερωτώμεθα, γιατί δέν ἔρχονται πιστοί στήν Ἐκκλησία.
Νά διερωτηθοῦμε καλλίτερα, γιατί διώχνουμε καί αὐτούς πού ἔρχονται!

Μήπως μᾶς περνᾶνε γιά βλάκες

– Μᾶς ὑπερφορολόγησαν μέχρις ἀπελπισίας, γιά νά ἔλθει ὁ Πρωθυπουργός στήν Ἔκθεση Θεσσαλονίκης καί νά ἀναγγείλει εἰκονική μείωση ἐλαχίστων φόρων.
Δηλαδή: Σέ ἀφήνω χωρίς ροῦχα τό χειμώνα, γιά νά σοῦ ἀγοράσω μαγιό τό καλοκαίρι!

– Ἀφήνουν νά ἐννοηθεῖ, ὅτι μετά ἀπό σοβαρή σκέψη κατάληξαν στό πλέον ἐνδεδειγμένο  πρόσωπο γιά Πρόεδρο Δημοκρατίας.
Δέν γνωρίζω, ποῦ ἔγκειται ἡ δυσκολία.
Ὅποιος ἀρχηγός κόμματος ἀποτύχει στίς βουλευτικές ἐκλογές, αὐτός θεωρεῖται κατάλληλος γιά Πρόεδρος Δημοκρατίας!
Ὅποιος ἐμπλακεῖ σέ σοβαρό οἰκονομικό σκάνδαλο, νά δανείσει δηλαδή τόν Πρωθυπουργό ἕνα ἀσύλληπτο γιά τόν μέσο ἀστό χρηματικό ποσό, γιά νά κτίσει ὁ Πρωθυπουργός βίλλα στήν ἐρωμένη του, καί αὐτός θεωρεῖται ἐξίσου κατάλληλος.

Καί ἡ ἔνσταση:
Μά!, φέρθηκαν ὅλοι τους πολύ καλά.
Μέ τίς δυνατότητες πού τούς παρέχει τό Σύνταγμα καί μέ τήν δεδομένη ὑποχρέωση πού ὀφείλουν στά κόμματα πού τούς ψήφισαν, μποροῦσαν νά πράξουν διαφορετικά;
Εἶναι σάν νά βραβεύτηκες σέ ἀγώνα αὐτοκινήτου … ἐνῶ καθόσουν στό πίσω κάθισμα.