Σύμβαση πού ἰσοδυναμεῖ μέ ἐθνική προδοσία

Ὁ καθηγητής τοῦ Α.Π.Θ. κ. Λαζαρίδης καταγγέλλει:
Ἐνῶ ἡ ἀγοράστρια ἑταιρεία «Ἑλληνικός Χρυσός Α.Ε.» ἔδωσε μόλις 11 000 000 εὐρώ γιά νά ἀγοράσει ἀπό τό ἑλληνικό δημόσιο ἕνα τεράστιο κομμάτι τῆς Χαλκιδικῆς, ἡ χρηματιστηριακή του ἀξία ἔχει ἀνέβει ἀπό τήν ἀγορά αὐτή σέ 2,5 δις. Τά ἐκτιμώμενα μεταλλεύματα εἶναι 15-20 δις.
Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή διαπίστωσε ὅτι τό τίμημα ἦταν ἐξαιρετικά χαμηλό καί κάλεσε τήν ἑταιρεία νά πληρώσει πρόστιμο 15,34 ἑκατομμύρια στό ἑλληνικό δημόσιο!
(apotixisi.blogspot.gr)

«Ἀγράφου Μετάλλου Γραφή»

Καταγγελία ἐναντίον ἐκείνων πού ἐπιχειροῦσαν χωρίς ἄδεια τήν ἐξόρυξη μεταλλευμάτων ἀπό τά ὀρυχεῖα τῆς Ἀττικὴς καί ἰδίως τοῦ Λαυρίου, ἀποφεύγοντας ἔτσι τήν φορολογία τοῦ 1/24 τῆς ἀξίας τοῦ μεταλλεύματος. Ἡ ἀγωγή ἐπιδιδόταν στούς θεσμοθέτες καί, μέσω αὐτῶν, στό δικαστήριο τῶν Ἡλιαστῶν.
(Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων» ἐκδ. Δομή τόμ. 23 σελ. 66)

«Ἀγραφίου Γραφή»

Στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα στόν ναό τῆς Ἀθηνᾶς φυλασσόταν ξύλινη πινακίδα, στήν ὁποία ἦταν ἀνηρτημένα τά ὀνόματα τῶν ὀφειλετῶν τοῦ δημοσίου. Ἐάν κάποιος ἀπό τούς ὀφειλέτες διαγραφόταν χαριστικά, τότε εἶχε τό δικαίωμα ὁ κάθε πολίτης νά κάνει καταγγελία ἔγγραφη (ἀγραφίου γραφή) τόσο ἐναντίον τοῦ ὀφειλέτη, ὅσο καί τῶν ὑπαλλήλων πού εἶχαν συνεργήσει σέ αὐτήν τήν πράξη ἤ εἶχαν ἀμελήσει νά τό ἀντιληφθοῦν.
(«Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων» ἐκδ. Δομή τόμ 23 σελ. 65)

Αὐτό εἶναι δημοκρατία.
Ἐμεῖς σήμερα βάζουμε τούς ἴδιους τούς άπαταιῶνες νά ψάξουν δῆθεν νά βροῦν τούς ἐνόχους πού οἱ ἴδιοι ἔχουν κρύψει!

Ὁ ἐκφυλισμός τῶν Ἑλλήνων

Τό 2005 ἡ τότε Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ἄννα Ψαρούδα Μπενάκη, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀνάληψης τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας ἀπό τόν Κάρολο Παπούλια, εἶπε εἰς ἐπήκοον πάντων τῶν βουλευτῶν: «τά ἐθνικά σύνορα καί ἕνα μέρος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας θά περιοριστοῦν… τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ πολίτη θά ὑποστοῦν μεταβολές καθώς θά μποροῦν νά προστατεύονται καί νά παραβιάζονται ἀπό ἀρχές καί ἐξουσίες πέραν τῶν γνωστῶν καί καθιερωμένων καί ἡ Δημοκρατία θά δοκιμασθῆ ἀπό ἐνδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης….».
Κανένας δέν μίλησε τότε, οὔτε ἀπό τούς ἐντός τῆς Βουλῆς οὔτε καί ἀπό τούς ἐκτός, ἀνεξαρτήτως πνευματικοῦ καί κοινωνικοῦ ἐπιπέδου. Πόσο μακριά φαίνονταν τότε αὐτές οἱ ἡμέρες! Τώρα πού βιώνουμε τό κακό στό πετσί μας, τώρα ὅλοι εἶναι λαλίστατοι.

Μπράβο στόν Κρατικό Μηχανισμό!

Μπράβο στήν Ἀστυνομία πού κατάφερε νά μή τῆς διαφύγει ὁ ἐγκληματίας κρατούμενος. Ναί, ἀλλά ἐάν δέν ἔπεφτε ἀπό τή σκάλα;
Μπράβο στήν «δημοκρατική» νομοθεσία μας, πού προστατεύει τόν ἕνα κακοῦργο ἔναντι τῶν πολλῶν ἀθώων. Τήν ὥρα πού αὐτός ἀποδιδράσκει καί γαζώνονται ἀπό τούς φίλους του οἱ φρουροί μέ ἑκατοντάδες σφαῖρες, ὁ νόμος δέν ἐπιτρέπει νά τόν κτυπήσουν οὔτε στά πόδια!
Μπράβο καί στήν ὁποιαδήποτε Κρατική Ὑπηρεσία. Γνώριζαν ὅτι θά γινόταν τέτοιο ἐγχείρημα μέ ἑλικόπτερο καί δέν εἶχαν δώσει μιά ἁπλῆ ἐντολή, ὥστε ὅποιος νοικιάζει ἑλικόπτερο νά ὑφίσταται ἔλεγχο τῶν ἀποσκευῶν του. Τόσο πολλά ἑλικόπτερα νοικιάζονται;
Μπράβο καί στό Κράτος μας, πού τσιγκουνεύτηκε νά βάλει τζάμια ἀλεξίσφαιρα στά φυλάκια τῶν φυλακῶν,
Ἀλλά ἐάν ὅλα αὐτά εἶχαν γίνει, πόση διάρκεια θά εἶχε τό σήριαλ στήν TV;

Οἱ Μεγάλοι ἄνδρες καί τό Ἔθνος μας Νο 6

Ἂλέξανδρος Μαυροκορδᾶτος

«Ταυτόχρονα με τις διπλωματικές εκθέσεις ο Αλεξ. Μαυροκορδάτος απηύθυνε προς το υπουργείον Εξωτερικών και τα παράπονά του περί της μη καταβολής των μισθών του. … Είχαν παρέλθει πολλοί μήνες και, για να συντηρηθεί αυτός και η οικογένειά του στο Παρίσι, δημιουργούσε χρέη. … Στο τέλος της θητείας του αναγκάστηκε να ζητήσει από το υπουργείο Εξωτερικών το ποσόν που χρειαζόταν για να εξοφλήσει τα χρέη του. Γνωρίζοντας τη μόνιμα δυσχερή οικονομικά θέση του Α. Μαυροκορδάτου, δεν πρέπει να μας ξενίζει αυτό. Άλλωστε, λίγα χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1860, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ανεξαρτησία» ότι ο Α. Μαυροκορδάτος είναι πάμφτωχος, δεν έχει πόρους «ειμή μόνον την αθλίαν του σύνταξιν».

«Ἱστορικά» τευχ. 65 σελ.45

Εὐνοῦχοι στό Βυζάντιο καί σήμερα

Τό Βυζάντιο ἦταν ὁ παράδεισος τῶν εὐνούχων. Γιά νά πετύχει πραγματικά στή ζωή του ἕνα ἀγόρι, ἡ φρόνηση ἀπαιτοῦσε νά τό εὐνουχίσουν. Καμμία ντροπή δέν ὑπῆρχε σέ αὐτό. Ἡ χρησιμοποίηση τῶν εὐνούχων ἦταν τό κυριώτερο ὅπλο τῶν Βυζαντινῶν κατά τῆς κληρονομικῆς ἀριστοκρατίας.
Ὁ υἱός τοῦ Μιχαήλ Α΄ εὐνουχίστηκε μετά τήν πτώση τοῦ πατέρα του ἀπό τόν θρόνο καί κατάφερε μέ αὐτό νά γίνει Πατριάρχης μέ τό ὄνομα Ἰγνάτιος!
Ὁ Ρωμανός Α΄ εὐνούχισε τόν νόθο υἱό του Βασίλειο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε αὐτοκράτωρ.
Ἕνα μεγάλο ποσοστό Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἦταν εὐνοῦχοι!

«Βυζαντινός Πολιτισμός» Στῆβεν Ράνσιμαν ἐκδ. Γαλαξίας = Ἑρμείας 1969 σελ 230-231

Μήπως τό φαινόμενο τοῦ εὐνουχισμοῦ ὑποκρύπτεται ἀκόμη ἐν πολλοῖς στήν ἀγαμία καί τοῦ σημερινοῦ ἀνωτάτου κλήρου; Βαρύς ὁ λόγος!