Μέχρις εδώ

– Πάνω από τα μισά παιδιά στην Επικράτεια υποσιτίζονται
– Ουρές άνω των 100 μέτρων με πληθώρα αδημονούντων ανθρώπων φυτρώνουν αυτόματα, όπου ακουσθεί ότι μοιράζονται τρόφιμα
– Μειωμένη εφέτος λόγω φτώχειας η αγορά ψωμιού και γάλακτος, των δύο αυτών βασικών ειδών διατοφής του ανθρώπου
– Ο μέσος όρος βάρους των παιδιών μειώνεται κάθε χρόνο και περισσότερο

Κ α ι   ο ι   τ η λ ε ο π τ ι κ ο ί   σ τ α θ μ ο ί   τ ο   χ α β ά   τ ο υ ς
– Ποτέ δεν είχαμε δει τόσα νόστιμα φαγητά και τόσα ερεθιστικά γλυκά
– Και οι παρουσιαστές και παρουσιάστριες … να τα δοκιμάζουν περιπαθώς μπροστά στα μάτια των λιμοκτονούντων παιδιών!
– Τα ολοκαίνουργια μαγειρικά σκεύη να λάμπουν και οι πάγκοι της κουζίνας να είναι γεμάτοι από αχνιστά φαγητά και ευπαρουσίαστα γλυκά μπροστά στα μάτια των μανάδων που αισθάνονται ένοχες έναντι των παιδιών τους

Ε π ι β ά λ λ ε τ α ι
Κάποιος να τους σταματήσει. Κάποιος να τους τραβήξει το αυτί

Α λ λ ά   π ο ι ο ς ;
Όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι δεν έχουν καμμία σχέση με μειώσεις μισθών, κλείσιμο μαγαζιών, ανεργία, κλπ

Κοινωνική αδικία. Το αιώνιο πανανθρώπινο πρόβλημα

Η Πρώτη Εκκλησία είναι ήδη γεγονός μετά τα καταλυτικά γεγονοτα της Σταύρωσης. Είναι η κιβωτός στην οποία καταφεύγουν οι χριστιανοί, είναι η μοναδική τους ελπίδα αλλά και το καθημερινό τους βίωμα, αφού είναι δομημένη στην αγάπη, αφού ζει έμπρακτα καθημερινά την αγάπη με τα κοινά δείπνα. Πάλι όμως αποδεικνύεται με την πάροδο του χρόνου, ότι δεν είναι όλα παραδείσια, ότι η έλευση του Μεσσσία δεν μεταμόρφωσε τους ανθρώπους σε αγίους. Το να είναι κανείς χριστιανός δεν σημαίνει και ότι μετασχηματίστηκε αυτόματα σε μηχάνημα που κάνει τα πάντα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η προσπάθεια παραμένει το ίδιο αναγκαία, ο αγώνας το ίδιο απαραίτητος και μάλιστα πιο σκληρός. Αυτό που άλλαξε είναι η χάρις του Θεού που επιδαψιλεύεται στους πιστούς μέσω της Εκκλησίας και τους καθιστά ικανούς να κερδίσουν την ουράνιο βασιλεία.
Έτσι λοιπόν δεν άργησαν να παρουσιασθούν τα πρώτα προβλήματα. «Εν δε ταις ημέραις ταύταις πληθυνόντων των μαθητών εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών προς τους Εβραίους, ότι παρεθεωρούντο εν τη διακονία τη καθημερινή αι χήραι αυτών» (Πραξ. στ.1). Ούτε λίγο ούτε πολύ, όταν πλήθυναν οι χριστιανοί και άρχισαν να συρρέουν πιστοί και έξω από την Ιουδαία, και συγκεκριμμένα από τις περιοχές των Ελληνιστικών πόλεων, τότε άρχισαν οι αδικίες. Τα φαγητά ήταν τώρα λιγότερα σε σχέση με τον αριθμό των ατόμων, οι μερίδες μικρότερες και όσοι είχαν γνωριμίες με τους ντόποιους Ιουδαίους εξυπηρετούντο καλύτερα. Αυτό δεν έγινε δεκτό από τους Αποστόλους και εξέλεξαν τους επτά διακόνους για να έχουν την επιμέλεια των δείπνων.

(«Ίωνάς – Ιωάννης – Ιούδας»  εκδ. Γρηγόρη  Αθήνα 2014  σελ. 102 – 103)

Καταργείται η Πρωταπριλιά

Έπεσε και αυτό το αντιλαϊκό οχυρό.

Ο λαός είχε το δικαίωμα να λέει ψέματα μία φορά το χρόνο.
Τώρα θα μπορεί να λέει όλες τις ημέρες του χρόνου.

Το τόλμησε και αυτό ο πρωθυπουργός, αν και δεν ήταν στις επαγγελίες του

Σκέψεις αυτοκριτικής επάνω στο πρόβλημα της τρομοκρατίας

Με όλο το σεβασμό προς τα θύματα της τελευταίας τρομοκρατικής επίθεσης στην Αγγλία.
Με το δέος που με διακατέχει για τον τρόμο και την ανασφάλεια μέσα στα οποία ζει ο κάθε Ευρωπαίος, μεαξύ των οποίων βέβαια και εμείς.

Τ ο λ μ ώ   ν α   ε π ι σ η μ ά ν ω   τ α   ε ξ ή ς :
– Συγκεντρωθήκαμε ποτέ οι Ευρωπαίοι στις πλατείες μας, για να διατρανώσουμε την πίστη  μας στην ειρήνη και στον σεβασμό της ζωής και της ελευθερίας των άλλων λαών; για να διακηρύξουμε την απέχθειά μας στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον λαών που δεν μας έχουν βλάψει;
– Ανάψαμε ποτέ κεριά σε δημόσιο χώρο προς τιμήν εκείνων που χάθηκαν ως παράπλευρες απώλειες των βομβαρδισμών και λοιπών πολεμικών επιχειρήσεων μας;
– Σκεπτόμαστε ανά πάσαν στιγμήν, την ώρα που κάνουμε αμέριμνοι βόλτα, την ώρα που ψωνίζουμε, την ώρα που διασκεδάζουμε, την ώρα … που εκκλησιαζόμαστε:
πόσοι πνίγονται, πόσοι μένουν άστεγοι, πόσοι καταπλακώνονται από τα ερείπια που εμείς προκαλούμε με την πολεμική μηχανή του κράτους μας ή και με την αδιαφορία ενός εκάστου εξ ημών και με την αδράνειά του;

Α ς   ρ ω τ ή σ ε ι   ο   κ α θ έ ν α ς   τ ο ν   ε α υ τ ό   τ ο υ
Τολμά να συγκρίνει τα χλιαρά και ένοχα επιχειρήματά του με εκείνα των λαών που θυσιάζουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν εδώ στη γη;

Τανζιμάτ

Άγνωστη δυστυχώς στους πολλούς λέξη αλλά με βαρύνουσα ιστορική σημασία. Είναι η ονομασία που φέρουν οι δύο ευνοϊκοί για τους υποδούλους λαούς νόμοι, τους οποίους αναγκάσθηκε να ψηφίσει η Οθωμανική αυτοκρατορία.

Είναι: Το «Χάτι Σερίφ» και το «Χάτι Χουμαγιούμ» του 1839 και 1856 αντιστοίχως.

– Οι νόμοι αυτοί εγγυούντο: την ζωή, την τιμή και την περιουσία όλων ανεξαρτήτως των πολιτών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
– Με αυτούς καταργούντο: οι παλιές διακρίσεις στον τρόπο ένδυσης, στη φορολογία και στη νομική υπόσταση.
– Οι νέοι αυτοί κανονισμοί κατοχύρωναν την θέση των δημογερόντων, των τοπικών προυχόντων, Οθωμανών πολιτών, στην κορυφή της κοινοτικής διοίκησης δίπλα στους μητροπολίτες.
– Ενώ έως τότε τα αστικά κέντρα ήταν εν πολλοίς οργανωμένα με βάση τους παραδοσιακούς μαχαλάδες, όπου οι διαφορετικές ομάδες – οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι, οι Ορθόδοξοι, οι Μουσουλμάνοι – ζούσαν περίπου χωριστά για να συναντηθούν μόνο στις αγορές και τα παζάρια, τώρα πλέον τα σύνορα ανάμεσα στους μαχαλάδες παραβιάζονται. Η παλαιά εθνοτική οργάνωση παραχωρεί τη θέση της στον κοινωνικό συγχρωτισμό.

(«Ιστορικά»  εκδ. Ελευθεροτυπία  τευχ. 286  19 Μαΐου 2005  σελ. 6 κ.ε)

Το μεγάλο κακό της Μεταπολίτευσης

Το κακό που προκάλεσαν τα κόμματα της Μεταπολίτευσης δεν είναι μόνο:
η διαπλοκή, η ευνοιοκρατία, η καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, ο νεποτισμός, το απέραντο ρουσφέτι, κλπ, κλπ.

Είναι το χειρότερο εξ όλων
Ότι έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία