Ελλάδα, θεία χώρα

Η Ρούμελ’ είναι μια κορών’ από ρουμπίνι
Κ΄ειν’ ο Μωριάς μια σμαραγδένια λαμπυράδα,
Κ’ εφτάδιπλο τα Εφτάνησα είναι μπουγαρίνι,
Νεράιδα ειν’ αφρογέννητη κάθε Κυκλάδα

Κομματιασμένη κ’ η Ήπειρο γελάει και κείνη,
Κ’ η Θεσσαλία σκορπίζει μια ξανθή ομορφάδα
Κρυμμένη στην πολύπαθη τη Ρωμιοσύνη
Σα να ξανοίγω τη βασίλισσαν Ελλάδα.

Ακόμα το έλατο της λεβεντιάς φουντώνει.
Κι απ’ των αιώνων τους καημούς κι από τα πάθη
Του Διγενή η πνοή παντού χυμένη πλάθει

Κανάρη, Καραϊσκάκη και Κολοκοτρώνη.
Και μεσ’ στης χρυσοπράσινης νυχτιάς τα βάθη
Ακόμ’ αργολαλεί του Κολωνού ταηδόνι.

Κωστής Παλαμάς

Advertisements

Υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια

Είναι δημοκρατικό δικαίωμα και ανθρωπιστική απαίτηση;

Όχι.

–  Γιατί το δικαίωμα σε κάθε δημοκρατία το έχει ο κάθε πολίτης, όταν με αυτό δεν καταστρατηγείται  το δικαίωμα του συμπολίτη του.
Και συγκεκριμένα: Το παιδί που θα υιοθετηθεί, δεν θα έπρεπε να είχε το δικαίωμα να επιλέξει τους ανθρώπους που θα το υιοθετήσουν; Επειδή είναι ανίκανο ως νήπιο να αποφασίσει, και επειδή τα αποτελέσματα της υιοθέτησής του δεν θα είναι αντιστρεπτά στην περίοδο της ωρίμανσής του, ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αντ’ αυτού;

–  Έχουμε το δικαίωμα να εναποθέσουμε ένα πιθανό (και μάλλον σίγουρο) μελλοντικό  δυσβάστακτο κοινωνικό βάρος στους ώμους ενός ατόμου που δεν θα ευθύνεται καθόλου για την επιλογή του αυτή;

– Γνωρίζοντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι ως επί το πλείστον επίκτητη συμπεριφορά, ποιος ευθύνεται αν ένα άτομο γίνει αργότερα ομοφυλόφιλο;

–  Ποιο είναι το ποσοστό ομοφυλοφιλίας στο γενικό πληθυσμό;  Μπορεί κανείς να αρνηθεί, ότι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που θα υιοθετούν παιδιά δεν θα είναι φυτώρια επίκτητης ομοφυλοφιλίας;

–  Γιατί βιαζόμαστε τόσο πολύ; Είναι γεγονός πως τα ομοφυλοφιλικά άτομα έχουν αδικηθεί πολλαπλώς μέχρι σήμερα από εμάς τους συνανθρώπους τους. Τους αξίζει πρώτα μία συγνώμη και επί πλέον αναγνώριση, ισοτιμία και σεβασμός. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι θα πρέπει να βιαστούμε να ικανοποιήσουμε όλες τις απαιτήσεις τους.

Τα τολμηρά βήματα στην κοινωνία πρέπει να γίνονται αργά και σταθερά. Έτσι δουλεύει η φύση.

Ταξίδι στη Σόφια. Αναπόφευκτη σύγκριση

Η Σόφια πανέμορφη, λουσμένη στο φως με την ανοιξιάτικη λιακάδα, που έβγαλε σκάρτους όλους τους μετεωρολόγους να προφητεύουν την προηγούμενη εβδομάδα καθημερινά βροχή. Τεράστιες λεωφόροι, πεζοδρόμια φαρδιά και μέτρια κίνηση. Το οδήγημα των ταξιτζήδων λίγο χειρότερο από εκείνο των δικών μας. Κανένα μηχανάκι στους δρόμους και αργότερα διαπιστώσαμε ότι το ίδιο ίσχυε και στις πλατείες και στα στενά της πόλης. Οι οδηγοί χωρίς την νευρικότητα των μεσογειακών, με καμία χειρονομία, κανένα  αναστεναγμό. Δεν ήταν βέβαια μόνο γεμάτοι χάρες αλλά και κουσούρια που μας έσπασαν τα νεύρα τις επόμενες ημέρες, ας το αφήσουμε όμως αυτό για αργότερα.

Το ταξί σταμάτησε στη λεωφόρο Βίτοσκα, τεράστια λεωφόρο που διασχίζει τη Σόφια, μήκους πάνω από χιλιόμετρο και πλάτους όσο μία εθνική οδός 8 λωρίδων. Δεξιά και αριστερά μαγαζιά παντός είδους και στις άκρες φυτεμένα πού και πού ξύλινα παγκάκια και παρτέρια με λουλούδια. Πανέμορφα λουλούδια, τόσο ομοιόμορφα λες και ήταν πλαστικά, τόσο φρέσκα που έσταζαν νερό αλλά και τόσο πολλά! Σαν Έλληνας αισθανόσουν βέβαια μια μονοτονία. Δεν μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να παρκάρουν έστω μία μοτοσυκλέτα έξω από το μαγαζί τους; ένα χαρτόκουτο, μια χαλασμένη πολυθρόνα με ένα ξεφτισμένο μαξιλαράκι για να κάθεται ο πατέρας του μαγαζάτορα τα πρωινά; να αφήσουν τα παιδιά τους να τρέχουν με τα ποδηλατάκια τους ανάμεσα στα πόδια μας; Και για τους σκουπιδοτενεκέδες τους τι να πεις! Κανένας ξέχειλος, σε κανένα από κάτω δεν υπήρχαν πλαστικά κουτιά, αποτσίγαρα, χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα, χυμένα παγωτά, μύγες, γατιά. Άντε τώρα να τους βρεις, άντε να τους διακρίνεις.

Δεν υπήρχαν πινακίδες πειραγμένες, γκράφιτις στους τοίχους, συνθήματα, μπογιές στις πόρτες, κλεισμένα ρολά μαγαζιών βαμμένα  με υπολείμματα μπογιάς και ραντισμένα από την   μπόχα βραδυνών κατρουλιών. Δεν διανοείτο κανείς να απλώσει όπου του καπνίσει μια κουβέρτα και να πουλάει μπιχλιμπίδια από την Ινδία και το Μπαγκλαντές, βιβλία επαναστατικά, λερωμένα και τσαλακωμένα, εκδόσεων 1918 και δώθε, κλεμμένα αντικείμενα, κλπ. Το Πανεπιστήμιο τρομάξαμε να το βρούμε. Έβγαιναν από μέσα φυσιολογικοί νέοι και μας μπέρδεψαν. Καμία αφίσα, κανένα κολλημένο χαρτί στους τοίχους, καμία σχισμένη φωτογραφία. Οι συνομιλίες των φοιτητών διεξάγονταν σε χαμηλή ένταση, χωρίς χειρονομίες, χωρίς γκριμάτσες. Μερικοί και μερικές κρατούσαν και βιβλία στην μασχάλη τους, παλαιά συνήθεια και των Ελλήνων φοιτητών!  Όσο και αν προσπαθήσαμε να διακρίνουμε την αντίστοιχη λέξη «μαλάκας» στα Βουλγαρικά, δεν τα καταφέραμε. Ρωτήσαμε ένα δυο νεαρούς και … έκαναν πως δεν καταλάβαιναν!

Δεν υπήρχαν μικροπωλητές στους δρόμους, δεν έτρωγε κανένας περιφερόμενος δώθε κείθε και φτύνοντας κάτω τα υπολείμματα, δεν διαλαλούσε κανένας ιδιοκτήτης μικρομάγαζου τις πραμάτειές του ούτε βγήκε να μας κλείσει το δρόμο προσπαθώντας να μας πείσει ότι αυτός περνάει μέσα από το μαγαζί του. Δεν αστειεύονταν οι υπάλληλοι των μαγαζιών στη μέση του πεζοδρομίου, δεν πείραζαν γυναίκες ούτε τις κοίταζαν περιπαιχτικά, όσο προκλητικά ή και ανόητα αν ήταν ντυμένες. Δεν κοίταζαν τον τουρίστα επιλεκτικά δείχνοντάς του ότι τον αναγνωρίζουν ανάμεσα στους δικούς τους. Κινητά τηλέφωνα λίγα, που σπάνια απαιτούσαν την προσοχή και την αποκλειστικότητα του ιδιοκτήτη τους.

Οι άνεργοι και οι καφετέριες

Μεγάλη ξενοδοχειακή αλυσίδα ανακοίνωσε στις μικρές αγγελίες, ότι αναζητεί περίπου 600 εργαζόμενους

Προς μεγάλη έκπληξη των υπευθύνων ζήτησαν εργασία 120 μόνο από τους 600. Η εταιρεία αναγκάστηκε να δεχθεί ξένους για το υπόλοιπο ποσοστό!

Ο πιθανός λόγος; Το επίδομα που παίρνουν οι άνεργοι είναι ίσο περίπου με το μισθό που θα έπαιρναν στην εταιρεία. Ποιος θα προτιμούσε την εργασία αντί της καφετέριας, με τον ίδιο μισθό;
(«Το Βήμα της Κυριακής» 22/4/2018)

Ολέθρια πολιτική προς εκφυλισμόν της φυλής μας

Ερντογάν – Οικονομική κατάρρευση – Διχόνοια

Δύο είναι οι αφορμές, που θέλει ο εχθρός για να μας επιτεθεί
Η Οικονομική κατάρρευση και
Η Διχόνοια

Για το πρώτο αγωνιζόμαστε χρόνια και ελπίζουμε να βγούμε γρήγορα από τη σήραγγα,
με ανυπολόγιστο βέβαια κόστος.

Για το δεύτερο να μην είμαστε σίγουροι. Σε καμία φάση της τελευταίας μας περιπέτειας δεν ομονοήσαμε. Τώρα όμως που ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών, ιδιαίτερα τώρα σφαζόμαστε

Τα επακόλουθα θα είναι καταστροφικά και δυστυχώς, όπως συνήθως συμβαίνει, μη αναστρέψιμα

Επιλογή μας!!

Η πείρα διδάσκει

–  Κύκλος η ζωή. Από τα μαθητικά σου χρόνια αγωνίζεσαι να ξεφύγεις από την καταπίεση των γονιών σου
Και όταν μεγαλώσεις, γίνεσαι υποχείριο της γυναίκας σου!

–  Τον δυνάστη ποτέ δεν τον πιάνεις φίλο με τα δώρα σου.
Απλώς του επιβεβαιώνεις την δουλεία σου

–  Η φιλία σπάνια απαιτεί θυσίες
Κυρίως θέλει αγάπη, ταπείνωση και αξιοπρέπεια

–  Γίνε μεγάλος κι ας απομακρυνθούν οι πολλοί από κοντά σου.
Οι ελάχιστοι που θα μείνουν δίπλα σου, αξίζουν περισσότερο