Η καταβαράθρωση της Ελλάδας θα φέρει τεράστια αναστάτωση κυρίως στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τα πάντα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους σε βαθμό απίστευτο.

«The system of life on this planet is so astoundingly complex that it was a long time before man even realised that it was a system at all and that it wasn’t something that was just there.
To understand how anything very complex works, or even to know that there is something complex at work, man needs to see little tiny bits of it at a time. And this is why small islands have been so important to our understanding of life. On the Galapagos Islands, for instance, animals and plants that shared the same ancestors began to change and adapt in different ways once they were divided from one another by a few miles of water. The islands neatly separated out the component parts of the process for us, and it was thus that Charles Darwin was able to make the observations that led directly to the idea of Evolution».

«Last Chance To See» Douglas Adams Ballantine Books New York σελ. 202-203

Advertisements

Ραγιαδισμός

«ο ραγιαδισμός είναι η αυτοθέλητη ή εκούσια παραίτηση του ανθρώπου από κάθε πολιτικό και ηθικό δικαίωμά του, η υποκειμενική και αντικειμενική παραδοχή του ότι αποτελεί ετεροκαθοριζόμενη και όχι αυτεξούσια οντότητα, η εδραιωμένη πεποίθησή του ότι ως προσωπικότητα έχει μειωμένη αξία και υπόληψη, η διάχυτη έκφραση της βούλησής του ότι ως άτομο σκέπτεται και ενεργεί όχι αυτοδύναμα, αλλά κατά παραχώρηση του εξουσιαστή ή του αφέντη του. Γι’αυτό και η ποταπή κολακεία προς τον ισχυρό εκπρόσωπο της εξουσίας ή τον κοινωνικό προύχοντα γίνεται σύμφυτο στοιχείο της ιδεολογίας του, ενώ η μικροψυχία και η εθελόδουλη εξάρτηση αποβαίνουν τα τυπικά γνωρίσματα της συμπεριφοράς του».

(«ΣΥΝΑΞΗ Ευγένιος ο Αιτωλός και η εποχή του». Πρακτικά. Αθήναι 1986 σελ. 394)

Πού πήγαν τα λεφτά;

«Στα 146 νοσοκομεία και κέντρα υγείας το 70% των υπηρετούντων γιατρών φέρει τον τίτλο του διευθυντή, για να έχει ετήσια μισθολογικά οφέλη 8 000 – 12 000 ευρώ. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το Κέντρο Υγείας Σπάτων, όπου επί συνόλου 13 γιατρών οι 11 είναι διευθυντές! Επί 10 655 ειδθκευμένων γιατρών που υπηρετούν στο ΕΣΥ οι 7 374 έχουν γίνει διευθυντές. Το ακόμη απαράδεκτο εδώ είναι, ότι από τους 7 374 οι 6 225, δηλαδή το 85% (!), έγιναν διευθυντές,όχι με αντικειμενικά κριτήρια αλλά με απλή προφορική διαβεβαίωση του υποψήφιου γιατρού περί του αξιόλογου βιογραφικού του έργου».
(«Ιατρός. Μεταξύ ουρανού και γης» Κωνστ.Ι. Ερρίπη Εκδ. Γρηγόρη Αθήνα 2012 σελ. 210)Πού

Η κατάντια μας – Αποτέλεσμα του χαμηλού πνευματικού επιπέδου στο οποίο μας διατηρούν

«Μία εικόνα δακρύζει. Θαύμα! Γιατί θαύμα; Γιατί πάντα δακρύζει ο άγιος και δεν γελά και μία φορά; Δεν εκπροσωρεί την δύναμη του Θεού; Δεν πρέπει να βοηθά τους ανθρώπους; Γιατί να κλαίει σαν μικρό παιδί που το έδειραν; Γι’ αυτό περίμεναν οι άνθρωποι τον Μεσσία, για να βλέπουν τους αγίους Του να κλαίνε απογοητευμένοι και φοβισμένοι προαναγγέλοντες μελλοντικά κακά; Εάν μετά τον ερχομό του Μεσσία όλοι οι άγιοι κλαίνε, τότε γιατί Τον περιμέναμε; Θα πεις, είναι πολύ ευκολώτερο να κατασκευάσεις έναν άγιο που κλαίει παρά που γελάει αλλά αυτό είναι θέμα της δικαιοσύνης».

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ζήτησα τον Χριστό και δεν τον βρήκα» Κωνσταντίνου Ερρίπη. Εκδόσεις Γρηγόρη Αθήνα 2008)

Η διαχρονική διαφθορά των πολιτικών μας (συνέχεια)

Αναφερόμαστε στην περίοδο 1949-1951. «Βέβαια καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί στην εξουσία χωρίς τη συναίνεση της αμερικανικής αποστολής. Ωστόσο, παρά την ισχύ της τελευταίας, η πραγματική επιρροή της στους Έλληνες πολιτικούς ήταν μικρότερη από όσο φαινόταν. Οι Έλληνες πολιτικοί έπρεπε να ικανοποιούν τους ψηφοφόρους τους, αφού η διατήρησή τους στην πολιτική ζωή ήταν συνάρτηση της επανεκλογής τους. Για παράδειγμα, επέμεναν και πίεζαν την κυβέρνηση Σ. Βενιζέλου, στο διάστημα 1950-1951, να προβεί σε απολύσεις υπαλλήλων, προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Όχι μόνο δεν έγιναν απολύσεις, αλλά προσλήφθηκαν τόσοι νέοι υπάλληλοι όσοι έπρεπε να απολυθούν, με συνέπεια την επιβάρυνση του δημόσιου προϋπολογισμού. … Από την άλλη πλευρά, το φορολογικό βάρος προσέγγιζε «τα επιτρεπόμενα όρια φορολογικής αντοχής της ελληνικής οικονομίας εν τω συνόλω της», σύμφωνα με διατύπωση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Μαντζαβίνου, και αυξανόταν συνεχώς, προκαλώντας φαινόμενα ασφυξίας στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας».
(«Ιστορία των Ελλήνων», τόμος 17 Εκδόσεις Δομή Α. Ε Β’ Έκδοση σελ.299-300)

«Οι δημόσιες δαπάνες απορροφούσαν ποσοστό 25% του ΑΕΠ, δηλαδή το υψηλότερο στη δυτική Ευρώπη. Ειδικά οι μισθοί και οι συντάξεις του προσωπικού του δημοσίου τομέα απορροφούσαν το 8% του ΑΕΠ. Το μέγεθος αυτό ισοδυναμούσε με το 35% της αξίας της αγροτικής παραγωγής ή με το 80% της αξίας της βιομηχανίας. … Εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού των υπαλλήλων το ποσοστό του ΑΕΠ που απορροφούσαν οι μισθοί και οι συντάξεις ήταν δυσανάλογα μεγάλο. Ωστόσο, για καθαρά πολιτικούς λόγους, ο αριθμός των μισθωτών του δημοσίου αυξανόταν συνεχώς, παρά τις αντιρρήσεις της αμερικανικής αποστολής».
(ενθ. ανωτ. σελ. 302)

Το διαχρονικό ποιόν των Πολιτικών μας

Από το 1950 άρχισε να διαφαίνεται η ανικανότητα της Βρεττανίας να αναλάβει τις ευθύνες της ασφάλειας της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Η μεγάλη αυτοκρατορία κατέρρεε και τη θέση της καταλάμβαναν οι ΗΠΑ.
Η γνώμη που είχε σχηματίσει η Ουάσινγκτον για τους Έλληνες πολιτικούς ήταν η χείριστη σε σχέση με αυτήν των Τούρκων. » Οι Τούρκοι ηγέτες, πολιτικοί και στρατιωτικοί, γίνονταν αντιληπτοί ως «υπερήφανοι» και «άκαμπτοι» που έπρεπε να γίνονται αντικείμενο προσεκτικής προσέγγισης, ενώ οι Έλληνες ως υποκείμενοι στην άσκηση επιρροής χωρίς μεγάλα περιθώρια ελιγμών».
(«Ιστορία των Ελλήνων» τόμος 17 Εκδ. Δομή Α.Ε Β’ έκδοση σελ. 296)

Επαχθή μέτρα – Φόβος Κοινωνικής αναταραχής

«Ο Ξενοφών τονίζει, ότι η επικράτηση της νομοθεσίας του Λυκούργου ενδέχεται να διήλθε μέσα από καταστάσεις συναίνεσης των ευγενών προ της εφαρμογής της ως μέσον καταπράϋνσης του λαϊκού αισθήματος που εξεγείρετο εναντίον των ταξικών ανισοτήτων. Και πάντως όχι δίχως ρήξεις, οι οποίες στέρησαν την όραση του ίδιου του Λυκούργου από το ένα μάτι»
περιοδικό «Ιχώρ» Δεκέμβριος 2007 σελ. 86