Διαχρονικές λατρειακές αναλογίες

Το τυπικό της λατρείας στο Αρχαίο Ρωμαϊκό κράτος απέβλεπε κυρίως στο να προσφέρει στους θεούς ένα δώρο ή μία θυσία, για να κερδίσει την εύνοιά τους ή για να αποτρέψει την οργή τους.

Το δώρο που προσφερόταν στον βωμό καθίστατο ιερό και ανήκε στους Θεό. Διάφορες ιερές φράσεις, που λέγονταν υπεράνω του θύματος κατά την ώρα της θυσίας, εξαγίαζαν τούτο μέχρι του σημείου να θεωρείτο, ότι αποτελούσε μέρος του σώματος του Θεού, ότι ήταν αυτός ούτος ο Θεός!

Αποτέλεσμα τούτου ήταν, ότι τρώγοντας το σφάγιο μετά την θυσία οι ιερείς και ο λαός, πίστευαν πως μεταβιβαζόταν σε αυτούς η δύναμη και η δόξα του Θεού.

Ο Χριστιανισμός παρέλαβε πολλά από την πίστη αυτή και το τυπικό της και το εξέφρασε λατρειακά υπό νέαν μορφήν.

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού» τομ. Γ’ Will Durant εκδ. Σπυρόπουλος – Κουμανταρέας Αθήνα 1958 σελ. 82) 

Advertisements

Ο Μεσαιωνισμός της Εκκλησίας στη θέση του Μεσσιανισμού

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος συλλογικός πόνος από αυτόν που προκύπτει από φυσικές καταστροφές. Τον πόνο αυτόν συνοδεύει ο φόβος, το πρωτόγονο αυτό ένστικτο που αναζωπυρώνεται μετά από κάθε θεομηνία.
Έχει μήνι ο Θεός; Εκδικείται ο Θεός τον άνθρωπο; ο Πλάστης το δημιούργημά του; Ο Παντοδύναμος τον ασήμαντο; Ο Άπειρος και Αθάνατος τον θνητό;
Το ερώτημα είναι μέγιστο και αναπάντητο καλείται δε η κάθε θρησκεία να δώσει την απάντηση.

Η απάντηση για τις προχριστιανικές θρησκείες είναι απλή και εκφράζεται με δύο μορφές. – – Με τον δυϊσμό, με την ύπαρξη δηλαδή δύο Θεών. Τον Θεό του καλού που αγαπάει τον άνθρωπο και τον Θεό του κακού που τον μισεί. Η τελική νίκη θα είναι του Θεού του καλού αλλά μέχρι τότε (άγνωστο πόσο) ο άνθρωπος θα υφίσταται τα πάνδεινα.
– Με τον δίκαιο αλλά εκδικητικό Θεό, που εκδικείται ανελέητα τα πλάσματά του.
Την κάθαρση, τη λύση, ήρθε να δώσει ο Χριστιανισμός με την εικόνα ενός Θεού Πανάγαθου, λυτρωτή των ανθρώπων αλλά και ολόκληρης της φύσης. Παρά ταύτα ο Χριστιανισμός δεν έδωσε απάντηση στο ερώτημα «Πόθεν το κακόν εν τω κόσμω». Ο Ιησούς παραδέχθηκε την ύπαρξη του κακού, την απεριόριστη δύναμή του μέχρι και να τον καθηλώσει στο Σταυρό, αλλά δεν έδωσε απάντηση για την αιτία της ύπαρξής του. Το μόνο που μας υποσχέθηκε είναι η τελική νίκη επί του κακού.

Και έρχεται τώρα η Εκκλησία:
Εκφράζει την αγάπη και τη συμπόνοιά της προς τα θύματα της θεομηνίας αλλά ταυτόχρονα τα «μαλώνει», ναι τα μαλώνει … επειδή οι αμαρτίες τους (!) προκάλεσαν το κακό.
Αυτόν τον Θεό προβάλλει στους Χριστιανούς και μη.
– Αυτόν που για μια παράβαση του ανθρώπου τον καίει ζωντανό.
– Αυτόν που η εκδικητική του μανία δεν ξεχωρίζει βρέφη, παιδιά, αναπήρους, καλούς ή κακούς.
– Αυτόν που επιδεικτικά αφήνει ατιμώρητους τους κακούς.

Καμμία θρησκεία μέχρι σήμερα δεν έχει ενσπείρει τέτοιο φόβο στους πιστούς της.
Εν ζωή τον Σατανά σε κάθε πτυχή του βίου.
Μετά θάνατον την αιώνια (!!) τιμωρία.

Η ανεύθυνη ανάληψη ευθυνών

Τι σημαίνει αναλαμβάνω πλήρως την πολιτική ευθύνη κ. Πρωθυπουργέ;

Σημαίνει, ότι δέχεσαι πως είσαι ένοχος για όλα.
– Γι’ αυτούς που επέλεξες με κομματικά κριτήρια και όχι τους καλλίτερους.
– Για το ότι δεν τους αντικατέστησες έγκαιρα, όταν είδες την πλήρη ανικανότητά τους.
– Γιατί δεν θεράπευσες καμία πληγή που επέφεραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
– Γιατί δεν ήσουν συνεπής σε αυτά που έταξες (θα μείνεις στην πολιτική ιστορία ως ΨΕΥΤΗΣ).
– Γιατί δεν πρωτοτύπησες σε τίποτε.

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει και κάτι άλλο
– Ότι ζητάω πρωτίστως συγνώμη από τα θύματα.
– Ότι πετάω αμέσως από το παράθυρο τους ανάξιους.
– Ότι αποζημιώνω άμεσα και με το παραπάνω τους πληγέντες.
– Ότι επισκέπτομαι τους πληγέντες και δείχνω αφ’ ενός τη συντριβή μου και αφ’ ετέρου τη δύναμη της εξουσίας μου που μου την έδωσε ο λαός.

Όλα όμως αυτά θα έπρεπε να τα απευθύναμε σε μαθητευόμενους πολιτικούς και όχι σε δόκιμους ή χαρισματούχους (!!).

Το πάλεμα

Κάθε νυχτιά και μια καινούργια αμφιβολία με δέρνει,
τη σφίγγα εγώ την προκαλώ, βεβαιώνω, αρνητής είμαι …
Στις ώρες της αγρύπνιας μου πιο φοβερό το τέρας
ορθώνεται το αγνώριστο, σαράκι του μυαλού μου.
Βουβά, με μάτια ολάνοιχτα, στα σκοτεινά, το γίγα
με απέραντο ένα σφίξιμο αγωνίζομαι να πνίξω,
και στο στενό κρεββάτι μου που τη χαρά δεν ξέρει
παλεύω δίχως να σαλεύω, σα σε μνήμα μέσα.
Κάποτε η μάνα μου έρχεται, το λύχνο της υψώνει
στην όψη μου, και βλέποντας τον ίδρω που με βρέχει:
«Γιατί, παιδί μου, δεν κοιμάσαι; Είσαι άρρωστο;», ρωτάει.
Από την καλοσύνη της συγκινημένος, το’ να
το χέρι μου στο μέτωπο και στην καρδιά μου τ’ άλλο,
«Μάνα, της λέω, με το Θεό μάχομαι αυτή τη νύχτα»

(Κωστής Παλαμάς  «Σονέτα»  εκδ. Γκοβόστης  Αθήνα 1994  σελ. 240)

Τα ζώα και ο άνθρωπος

Τα ζώα γνωρίζουν να διδάσκουν τα μικρά τους,
το αρσενικό συμμετέχει στους πόνους της γέννας του θηλυκού,
τα ζώα εκδηλώνουν υψηλή αίσθηση δικαιοσύνης και κοινωνικότητας,
έχουν αισθήσεις πιο οξείες από τις δικές μας
και ακόμα κι αν η λογική τους φαίνεται κατώτερη από τη δική μας, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να αρνηθούμε ότι υπάρχει

(«Ιστορία της Φιλοσοφίας» τομ. 2ος  Umberto Eco – Ricardo Fedriga  εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2018  σελ. 318)

Οι εξουσίες του πατέρα στην Αρχαία Ρώμη

Η πατρική εξουσία ήταν σχεδόν απόλυτη. Μόνο ο πατέρας εντός της οικογένειας είχε δικαιώματα ενώπιον του νόμου.
–  Μόνο αυτός είχε δικαίωμα να αγοράζει, να κατέχει και να πουλάει περιουσιακά στοιχεία.
–  Εάν η σύζυγος ήθελε κατηγορηθεί για κάποιο έγκλημα, την παρέπεμπαν στο σύζυγο για να την δικάσει και να την τιμωρήσει. Είχε το δικαίωμα να την καταδικάσει σε θάνατο ακόμη και για την πιο ασήμαντη αιτία, όπως π.χ, αν του έκλεβε τα κλειδιά της αποθήκης των κρασιών!
–  Επί των τέκνων είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου και μπορούσε να τα πουλήσει ως δούλους.
–  Οτιδήποτε αποκτούσε ο υιός ήταν αυτόματα ιδιοκτησία του πατέρα.
– Κανένα παιδί δεν μπορούσε να παντρευτεί χωρίς τη συγκατάθεσή του.
–  Είχε απεριόριστη εξουσία επάνω στους δούλους του.

Τα δικαιώματα του πατέρα ίσχυαν μέχρι το θάνατό του και δεν ήταν δυνατόν να ανασταλούν ακόμη και αν έχανε τα λογικά του!

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού»  Will Durant  τομ. Γ’  εκδ. Συροπούλου – Κουμανδαρέα  Αθήνα 1958  σελ. 74)

Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ρώμη

–  Όταν χήρευε, δεν είχε δικαίωμα να διεκδικήσει μερίδιο από την περιουσία του ανδρός της.
–  Σε κάθε ηλικία της ζωής της ήταν υπό την κηδεμονία ενός ανδρός, του πατέρα της, του αδελφού της, του συζύγου της, του υιού της, κλπ.
–  Δεν της επιτρεπόταν να παρουσιαστεί στο δικαστήριο ούτε καν ως μάρτυρας

Παρά ταύτα:
–  Έπαιζε ρόλο στη θρησκεία ως ιέρεια. Κάθε ιερεύς έπρεπε να έχει σύζυγο και έχανε το αξίωμά του, όταν αυτή πέθαινε.
–  Δεν ήταν περιορισμένη στο γυναικωνίτη, όπως η Ελληνίδα.
–  Ελάμβανε και αυτή μέρος στα γεύματα, μόνο που ο μεν σύζυγος ήταν ξαπλωμένος, αυτή παρέμενε όρθια.

(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού»  Will Durant  εκδ. Συροπούλου και Κουμουνδουρέα  Αθήνα 195  σελ. 75)