Γνωρίζετε ότι …

Κατά την   ε ο ρ τ ή   τ ω ν   Π α ν α θ η ν α ί ω ν   οι Αθηναίοι μετέφεραν τον πέπλο της θεάς επάνω σε πλοίο;
Επάνω σε κανονικό πλοίο, το οποίο έφερε τροχούς για να κινείται στις γειτονιές της Αθήνας  και να το βλέπουν από κοντά οι πολίτες.
Από εδώ πηγάζει το έθιμο να κρατούν πλοίο τα παιδιά, όταν λένε τα κάλαντα

Τ α   Ε λ ε υ σ ί ν ι α   Μ υ σ τ ή ρ ι α   διατηρήθηκαν επί χίλια περίπου χρόνια;
Ξεκίνησαν από την Μυκηναϊκή  (ή Γεωμετρική) περίοδο και καταργήθηκαν από τον Μ.  Θεοδόσιο τον 4ον αιώνα.
Το ιερό τους καταστράφηκε από τους Γότθους με αρχηγό τον Αλάριχο το 400 μ. Χ.
Οι μυούμενοι στα μυστήρια ήταν ως επί το πλείστον γυναίκες και δούλοι.

(«Ιστορικά» τευχ. 291  εκδ. Ελευθεροτυπία  σελ. 5)

Είστε σίγουροι, ότι έχουμε δημοκρατία;

Λίγα χρόνια πριν καιγόταν όλη η Αθήνα και δεν τιμωρήθηκε κανένας … εκτός από τον αρμόδιο τότε υπουργό, ο οποίος προήχθη σε Πρόεδρο Δημοκρατίας!

Οι βόμβες μολότωφ στην περιοχή των Εξαρχείων είναι περισσότερες από τα άνθη των γύρω δένδρων αλλά κανένας δεν συλλαμβάνεται.

Λεωφορεία καίγονται με αργές και «άνετες» διαδικασίες αλλά κανένας ένοχος πάλι δεν βρίσκεται ή και αν βρεθεί απολύεται σε λίγο.

Παιδιά του Ρουβίκωνα καίνε τα πάντα με άνεση που την έχουν τα παιδιά όταν παίζουν καταστροφικό παιχνίδι και παραμένουν άγνωστοι και ασύλληπτοι

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια «μαρτυρική» μονή Εσφιγμένου με δυναμικό άνω των 100 μοναχών. Αυτοί διώκονται επειδή διαφωνούν με την πολιτική του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος επιδιώκει την Ένωση των Εκκλησιών. Εισέβαλαν λοιπόν μερικοί μοναχοί ξένοι προς την μονή για να την καταλάβουν και κάποιος μοναχός πέταξε εναντίον τους βόμβα μολότωφ.
Ε! λοιπόν. Τιμωρήθηκε ο γέροντας ηγούμενος της μονής με κάθειρξη 20 ετών ως ηθικός αυτουργός!! Δηλαδή με ισόβια κάθειρξη, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ηλικία του.

Κ α ι   δ ε ν   μ ί λ η σ ε   κ α ν ε ί ς .
Τ έ τ ο ι ε ς   ώ ρ ε ς   τ ι   ν α   π ε ι ς ! !

Η ποίηση μέσα στην πεζογραφία

Ο άνεμος σβήνει τα χνάρια των γλάρων

Η βροχή σβήνει τις πατημασιές των ανθρώπων

Ο ήλιος σβήνει τα χνάρια του χρόνου

Σε κάποιο μέρος κάποιας ζούγκλας, κάποιος σχολίασε:
«Τι περίεργοι τύποι οι πολιτισμένοι,
όλοι έχουν ρολόγια και κανείς δεν έχει χρόνο».

(Εδουάρδο Γκαλεάνο.
Λατινοαμερικανός συγγραφέας)

Η αγέλη των πολιτικών

Σ ε   τ ι   μ ο ι ά ζ ο υ ν :
– Οι πολιτικοί με τους μαστὀρους
Μόνο όταν χρειασθεί να έρθει ο επόμενος μάστορας, τότε μόνο μαθαίνεις τα λάθη και τις βρωμιές του προηγούμενου

– Οι πολιτικοί με το τραίνο
Δεν έχουν και αυτοί δικοί τους πορεία. Εξαρτάται από τις σιδηροτροχιές του κόμματος

Σ ε   τ ι   δ ι α φ έ ρ ο υ ν :
– Οι πολιτικοί από τους απολίτιστους
Οι πρώτοι σου χαμογελούν ενώ τατόχρονα μπορεί και να σε σφάζουν, ενώ οι δεύτεροι είναι πιο ντόμπροι

– Οι πολιτικοί από τους γιατρούς
Οι γιατροί σε χειρουργούν για το καλό σου
Οι πολιτικοί σε χειρουργούν για το καλό τους

– Οι πολιτικοί από τους κηφήνες
Στην κοινωνία των μελισσών οι κηφήνες ποτέ δεν λαμβάνουν αξίωμα
Στην κοινωνία των ανθρώπων οι κηφήνες ποτέ δεν αποκλείονται από τα διάφορα αξιώματα και κυρίως από την πολιτική

– Οι πολιτικοί από τους τοκογλύφους
Οι τοκογλύφοι μπορεί να σου πάρουν ολόκληρη περιουσία αλλά με την προϋπόθεση πάντοτε να σε έχουν προηγουμένως δανείσει
Οι πολιτικοί μπορεί να σε καταστρέψουν χωρίς καμμία προηγούμενη υποχρέωση

– Οι πολιτικοί από τους ηδονοβλεψίες
Οι ηδονοβλεψίες χαίρονται να σε βλέπουν γυμνό αλλά αυτό το κάνουν πάντοτε κρυφά και με συστολή
Οι πολιτικοί σε απογυμνώσουν οι ίδιοι και αυτό το κάνουν φανερά και χωρίς αναστολές

– Οι πολιτικοί από το τροχαίο ατύχημα
Οι κακές ή τραγικές επιπτώσεις ενός τροχαίου ατυχήματος αφορούν συνήθως και τις δύο πλευρές
Στους πολιτικούς το θύμα πάντα είναι ο άλλος

– Οι πολιτικοί από τους άνεργους
Σε τίποτε εκτός από του ότι οι πολιτικοί πληρώνονται

– Οι πολιτικοί από την επιδημία
Η επιδημία κάποτε φεύγει, έστω και με χιλιάδες θύματα
Κανένας πολιτικός δεν φεύγει μέχρι που να πεθάνει

– Οι πολιτικοί που μεταμελούνται από τους αντίστοιχους λοιπούς ανθρώπους

Ο ηθικός άνθρωπος μεταμελούμενος αλλάζει ζωή
Ο πολιτικός μεταμελούμενος αλλάζει μόνο πινακίδα

Μία άγνωστη τραγική ιστορία του Νέου Ελληνισμού

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης οι παράκτιες πόλεις της Ηπείρου και τα Ιόνια νησιά δεν καταλήφθηκαν από τους Τούρκους αλλά παρέμειναν υπό την κυριαρχία των Ενετών.

Μετά τις νίκες του Ναπολέοντα επί των Ενετών πέρασαν στην κατοχή της Γαλλίας με τη συνθήκη του Καμποφόρμιο (1797).

Το 1799 ο Αλή πασάς κυρίευσε τις Γαλλικές κτήσεις στα παράλια του Ιονίου αλλά δεν κατάφερε να υποδουλώσει την Πάργα

Το 1815 ηττάται ο Ναπολέων και οι Γαλλικές κτήσεις μεταβιβάζονται στην Αγγλία

Ο Αλή πασάς ζήτησε από τους Άγγλους να του πουλήσουν την Πάργα και εκείνοι δέχθηκαν. Βρεττανική στρατιωτική δύναμη εμπόδισε τους Παργινούς να προβάλουν αντίσταση. Αποτέλεσμα. Οι Παργινοί υποχρεώθηκαν να εκπατρισθούν.

Οι πρόσφυγες, 5 000 άτομα, ξέθαψαν τους νεκρούς των και τους έκαψαν στην πλατεία της πόλης των μπροστά στους Βρεττανούς. Πήραν τη στάχτη των νεκρών και κατέφυγαν στην Κέρκυρα.

Όλα τα υπάρχοντά τους, ακόμη και οι εικόνες των ναών είχαν πουληθεί από τους Άγγλους μαζί με την πόλη!

Ήταν Μεγάλη Παρασκευή 15 Απριλίου του 1819

(στοιχεία από «Ερμηνευτικές αναλύσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» εκδ. Πατάκη  Αθήνα 1981  σλ. 197)

Καφετέριες εναντίον Βιβλιοπωλείων

Δεν είναι παραμύθι, δεν είναι όνειρο εφιαλτικό. Στη χώρα βασιλεύει φτώχεια αφάνταστη, που έχει ενσκήψει σαν καταιγίδα σε απρόσμενο χρόνο. Μία κατήφεια έχει χρωματίσει τα πρόσωπα όλων, μία βραδυκινησία απότοκος της γενικής μελαγχολίας, καταστάσεις άγνωστες σε αυτή την έκταση σε περίοδο ειρήνης.

Οι πλείστοι, όντες άνεργοι, έχουν αλλάξει τρόπο ζωής. Διαθέτουν άπλετο χρόνο αλλά ούτε μία ώρα απασχόλησης. Το πρόβλημά τους τώρα δεν είναι πότε θα ξεκουρασθούν ή πότε θα έρθουν οι διακοπές, όπως μέχρι πρό τινος, αλλά πώς θα σκοτώσουν την ώρα τους.
Και το σκοπευτήριο είναι οι καφετέριες.

Εκεί λιμνάζει ο λαός. Εκεί καταθέτει τη δυναμικότητά του, τα όνειρά του, τις ελπίδες του. Εκεί σκοπεύει την κάθε ώρα του 24ώρου και την σκοτώνει.
Εάν αυτό γινόταν πριν από 70 – 80 χρόνια, τότε που οι πλείστοι ήταν αγράμματοι, τότε που τα έντυπα ήταν ελάχιστα και τα βιβλία πιο ακριβά, αυτό θα ήταν δικαιολογημένο. Τώρα όμως;

Οι πάντες σήμερα διερωτώνται, πώς έφθασε η χώρα μας σε αυτό το χάλι. Λογικό λοιπόν θα ήταν όσοι ξέρουν να διαβάζουν, και ευτυχώς σήμερα οι πάντες το μπορούν, να αναζητήσουν τα αίτια σε βιβλία σοβαρά, σε περιοδικά εγνωσμένου κύρους και σε δόκιμα έντυπα. Θα έπρεπε το αναγνωστικό κοινό να είχε αυξηθεί κατακόρυφα.

Και να μην πει κανείς, πού θα βρω λεφτά για το βιβλίο. Ένα βιβλίο στοιχίζει όσο μία ή δύο τυρόπιτες, όσο δύο ή τρεις καφέδες. Πέραν τούτου. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες είναι όλες νεκρές, κανένας δεν κυκλοφορεί σε αυτές. Ανταλλαγή βιβλίων δεν γίνεται μεταξύ φίλων, παντελώς άγνωστο αυτό το άθλημα. Δώρα στις γιορτές είναι μόνο τα γλυκά. Σε ημέρες γιορτινές τα ζαχαροπλαστεία σφύζουν από κόσμο, ενώ τα βιβλιοπωλεία μοιάζουν με μαυσωλεία.

Α ψ ε υ δ ή ς   δ ε ί κ τ η ς    π ο λ ι τ ι σ μ ο ύ    ε ν ό ς   λ α ο ύ   ε ί ν α ι   η   α γ ο ρ ά   β ι β λ ί ω ν .

Και το μεγάλο ερώτημα: Πότε θα λυτρωθούμε; Η απάντηση
– Όταν τα βιβλιοπωλεία γίνουν περισσότερα από τις καφετέριες.
– Όταν πάψουν οι εκπομπές μαγειρικής να κατακλύζουν τα προγράμματα της τηλεόρασης.
– Όταν πωλούνται οι εφημερίδες σκέτες για χάριν του περιεχομένου τους και όχι για τα φτηνά περιοδικά που προσφέρουν, τα CDs. τις πλαστικές τσάντες, τα εισητήρια υπολειτουργούντων θεάτρων, κλπ.

Οι σοφοί προγονοί μας έλεγαν
Η πενία τέχνας κατεργάζεται

Εμείς οι αμαθείς επίγονοι
Η πενία τον όλεθρο της πατρίδας απεργάζεται

Οι συνθήκες σκλαβιάς στη Β. Αφρική κατά τον 17ον αιώνα

Αναφερόμαστε κυρίως στις παράλιες τότε χώρες της Β. Αφρικής πλην της Αιγύπτου, οι οποίες αποκαλούντο συνεκδοχικά Μπαρμπαριά (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο). Στα κράτη αυτά ενδημούσαν πειρατές, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στις γύρω περιοχές, τις οποίες ὀχι μόνο λεηλατούσαν αλλά και συναποκόμιζαν στην επιστροφή τους ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου που τους πουλούσαν στη συνέχεια στα διάφορα σκλαβοπάζαρα κερδίζοντας πάμπολλα χρήματα.
Το 1637 υπήρχαν στο Αλγέρι 25 000 χριστιανοί αιχμάλωτοι μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες.
Η ζωή των σκλάβων ήταν τραγική. Οι πιο ρωμαλέοι δούλευαν στα κάτεργα (κωπηλάτες στις γαλέρες). Γυμνοί σχεδόν και καθισμένοι στον πάγκο τους, με το ένα πόδι και τα χέρια τους αλυσοδεμένα κωπηλατούσαν συνεχώς κάτω από το άγριο βλέμμα του καπετάνιου, που τους χτυπούσε με ένα βρεμένο μαστίγιο, όταν κατάκοποι σταματούσαν. Στο σώμα τους άφθονα ζωΰφια τρέφονταν με το αίμα τους. Η τροφή τους ήταν δύο μικρά κομμάτια ξερό ψωμί. Η ζωή τους ήταν χειρότερη και από τον θάνατο.
Υπήρχε δυνατότητα απελευθέρωσής των, όταν καταβάλλοντο λύτρα. Αυτό ίσχυε μόνο για εκείνους που είχαν πλούσιους συγγενείς. Οι λοιποί μπορούσαν να ζητήσουν δάνειο από την Εκκλησία … με την προϋπόθεση όμως ότι θα έβαζαν ενέχυρο την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους!!

(«Ερμηνευτικές αναλύσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» εκδ. Πατάκη  Αθήνα 1981  σελ. 189 -191)