Η παιδεία νοσεί βαθύτατα και εμείς παίζουμε ζάρια

Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα διοίκησης, καθηγητής Δονάτος Παπαγιάννης.
300 φοιτητές παρακολουθούν το μάθημά του και ερωτώνται:
«Λόγω ποιου γεγονότος οργανώνεται ο αγώνας του Μαραθωνίου δρόμου;»
Καμμία απάντηση, απόλυτη σιγή.
Επαναλαμβάνει την ερώτηση και τότε μία μόνο φοιτήτρια σηκώνει το χέρι και δίνει τη σωστή απάντηση
Πώς σε λένε παιδί μου;
Συλβάνα
Από πού είσαι;
Από την Αλβανία!

(εφημ. «Χριστιανική»  27. 7. 2017)

Η κλήρωση δεν είναι θεσμός της δημοκρατίας

Συρακούσες 5ος π.Χ. αιώνας.
Είναι η πόλη που δεσπόζει έναντι των άλλων στις ελληνικές αποικίες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας. Έχει διπλή έκταση από την Αθήνα και πληθυσμό μεγαλύτερο από κάθε άλλη ελληνική πόλη της εποχής εκείνης. Μετά την νίκη των επί των Αθηναίων ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης.

Το μεγαλείο της υπόσκαψε ο δημαγωγός «δημοκράτης» Διοκλής ,ο οποίος παρέσυρε τον δήμο να αντικαταστήσει τους αιρετούς άρχοντες από κληρωτούς, των οποίων όμως περιόρισε την εξουσία.
Έκτοτε η πόλη περιέπεσε σταδιακά σε παρακμή

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  Εκδοτική Αθηνών Αθήνα 2015 τομ. 7ος σελ. 104-106)

Η Ελλάδα φθίνουσα βιολογικά οδηγείται στο θάνατο

Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε μείωση του πληθυσμού στη χώρα μας λόγω:
–  Μείωσης των γεννήσεων
–  Αύξησης των θανάτων
–  Αύξησης της μετανάστευσης

Ένας από τους βασικούς αιτιολογικούς παράγοντες είναι η εξουθενωτική και απάνθρωπη φορολογία.
Στην Γερμανία με εισόδημα 8 000 ευρώ ετησίως πληρώνει ο πολίτης φόρο 20 ευρώ.
Στην Ελλάδα με το ίδιο εισόδημα ο φόρος είναι 3 200 ευρώ.
(Πρόβλεψαν πάντως να μην είναι … πάνω από 8 000!)

(στοιχεία από εφημ. «Χριστιανική»  277/2017)

Η Ελλάδα είναι ένας βάλτος με βούρλα τις καφετέριες

Ένα κοινωνικό τέλμα είναι η καθημερινότητα του εργατικού δυναμικού της χώρας. Στάσιμα νερά εκεί που πριν έπεφταν καταρράκτες, λόχμες και κουνούπια στις περιοχές που κελάρυζαν τα νερά των ποταμών.
Άνεργοι χωρίς ελπίδα για δουλειά, χρεωφειλέτες στο κράτος και στους συνανθρώπους των, αποτυχημένοι επαγγελματίες και τεχνίτες,πτυχιούχοι με μια τσαλακωμένη πανεπιστημιακή βεβαίωση στην τσέπη, όλοι τους χάσκουν ατενίζοντας το θολό ουρανό.

Παίρνουν ένα στοιχειώδες επίδομα από το κράτος για να επιβιώσουν αλλά στην ουσία πληρώνονται για να κάθονται. Λάθος, ολέθριο λάθος. Το κράτος έχει πιει το αίμα όλων των μη δυναμένων να αντιδράσουν. Τους έχει φορολογήσει ακόμα και τον αέρα που αναπνέουν, έχει υποχρεώσει και εκείνους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα να δίνουν επίδομα αλληλεγγύης στους φτωχότερους από αυτούς χωρίς τούτο να αποδεικνύεται και έχει απαξιώσει κινητή και ακίνητη περιουσία, ώστε να μη δύναται ο κάθε ταλαίπωρος να βρει εναλλακτική λυση για να βγει από το αδιέξοδο.

«Βάλτε τους εργάτες να ανοίγουν τρύπες και να τις ξανακλείνουν», φώναζε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Τζον Κέινς, ο μέγας οικονομολόγος που αποτελούσε την «ιερή τριάδα» των οικονομολόγων μαζί με τον Άνταμ Σμιθ και τον Μαρξ. «Κάντε μια πολιτική εισοδηματικής αναδιανομής, ευνοϊκή για την αγοραστική δύναμη των ασθενέστερων στρωμάτων, τα οποία διαθέτουν μια ισχυρή ροπή προς την κατανάλωση και αποταμιεύουν ελάχιστα» («Ιστορικά» 3.4.2006 σελ. 22-23).

Ο λαός πληρώνεται για να βόσκει όπως ένα γέρικο ζώο στον κάμπο. Αυτόν που τον πληρώνεις στείλε τον να φυτεύει δένδρα στο βουνό, να καλλιεργεί τα χέρσα χωράφια, να σκουπίζει τους δρόμους. Έτσι
–  Θα αποκτήσει οντότητα γιατί θα ξέρει, ότι πληρώνεται μεν αλλά προσφέρει.
–  Η χώρα θα έχει κέρδος από αυτόν και ποτέ ζημιά.
–  Δουλεύοντας ανοίγει το μυαλό και εφευρίσκει νέες απασχολήσεις.
–  Και κάτι άλλο. Αρκετοί που πληρώνονται δουλεύουν κρυφά και αλλού εις βάρος των λοιπών φορολογουμένων. Εάν υποχρεωθούν από το κράτος να δουλεύουν, δεν θα μπορούν  να ανταποκριθούν και στη άλλη τους απασχόληση.

Κ α ι   ο ι   υ π ε ύ θ υ ν ο ι ;
Μέσα στη όλη καταστροφή αυτοί αρκούνται στο να βρίζει χυδαία ο ένας τον άλλο!

Η αριστεία εχθρός της μετριότητας

Τη σημαία στις παρελάσεις δεν θα κρατούν πλέον οι άριστοι αλλά οι τυχαίοι. Και οι παραστάτες θα ορίζονται και αυτοί δια κλήρου. Κατ’  ουσίαν αυτό δεν είναι άδικο, σύμφωνα με τη γνώμη και του υπουργού παιδείας. Η σημαία ανήκει σε όλους. Στον πόλεμο σκοτώνονται όλοι, και οι απλοί φαντάροι και οι αξιωματικοί.
Υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Επικεφαλής του στρατεύματος ποτέ δεν βάζεις ένα τυχαίο. Ο καπετάνιος στο πλοίο δεν επιλέγεται με κλήρωση ούτε βέβαια ο πιλότος του αεροπλάνου.

Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού.
Υπάρχει μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων, ίσως η πλειονότητα, που θεωρεί ισότητα την αποκoπή της κεφαλής των υψηλοτέρων. Η φύση, ο Θεός, μας έχει πλάσει με δύο βασικές και ανεξίτηλες ιδιότητες, την ανισότητα και το ατελές. Όσο σπουδαίος και αν είσαι, δεν είσαι τέλειος. Ο συνάνθρωπός σου τον οποίο τυχόν υποτιμάς, μπορεί να υπερέχει σε πολλά άλλα πράγματα. Γι’ αυτό οι διανθρώπινες σχέσεις σε πολιτισμένο επίπεδο είναι:  Τιμή σε αυτόν που υπερέχει στο συγκεκριμμένο τομέα και αντίστροφα σεβασμός στον άλλο που υπολείπεται. Κανένα έθνος, καμμία κοινωνία ανθρώπων, κανένας τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας δεν προάγεται, αν δεν θέσει στην πρώτη θέση τους αρίστους.
Οι περί ισότητας διακηρύξεις των κοινών και ασήμων δεν είναι τίποτε άλλο παρά ισότητα προς τα κάτω, ό,τι χειρότερο! Ο Αριστοτέλης διακηρύσσει ότι:  άδικο είναι όταν ή οι άνισοι ίσα έχουν ή οι ίσοι άνισα.
Όταν οι άσημοι καταλάβουν μία εξέχουσα θέση στην κοινωνία το πρώτο που έχουν να κάνουν είναι να αποκαθηλώσουν τους αρίστους. Τούτο εκφράζει κατά βάθος και τα αισθήματα του όχλου. Δεν είναι τυχαίο, ότι ποτέ ο λαός δεν εκτίμησε ιδιαίτερα ένα πρωθυπουργό πανεπιστημιακό διδάσκαλο, ή ένα πρωθυπουργό άνθρωπο της τέχνης και του λόγου.

Και επί του προκειμένου.
Ξύπνησε ένας νεαρός το πρωί, ένας άσημος κοινός θνητός, που δεν πέρασε στην οικονομική ανέχεια τα φοιτητικά του χρόνια, που δεν χρειάστηκε να δουλέψει και που δεν διακρινόταν ποτέ για τις ιδιαίτερες πνευματικές του αναζητήσεις ή την ιδιαίτερη πνευματική του καλλιέργεια και βρέθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο. Η θεά τύχη τον ευνόησε αλλά και τον δίδαξε, ότι όλα μπορούν να συμβούν σε αυτό τον κόσμο. Έτσι από τότε πίνει νερό στο όνομα της θεάς. Τα αξιώματα γι’ αυτόν, οι υπεύθυνες θέσεις, δεν ανήκουν αποκλειστικά στους αρίστους, όσο και αν αυτό στοιχίζει στην κοινωνία.
Η αυτεπίγνωση όμως, στοιχειώδες γνώρισμα του ανθρώπου, δεν αφήνει κανένα από αυτούς να ησυχάσει. Και στη θέα μόνο των αρίστων αναστατώνεται η συνείδησή τους. Ένα μόνο την καθησυχάζει:

Το κλάδεμα των αρίστων. Αλλά

Το δένδρο που έχει βαθιές ρίζες, όσο το κλαδεύεις, τόσο θάλλει.

Το αιώνιο βόλεμα των βο(υ)λευτών

–  Η Ελλάδα με 11 000 000 κατοίκους έχει 300 βουλευτές.
–  Η Γερμανία με 82 000 000 κατοίκους έχει 690 βουλευτές (σε αναλογία με την Ελλάδα θα έπρεπε να έχει 2 200 βουλευτές!).
–  Η Ολανδία  με 17 000 000 κατοίκους έχει 225 βουλευτές

–  Η Ελλάδα έχει 50 υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς και υφυπουργούς.
–  Η Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία έχουν όλους όλους 12 με 16 υπουργούς!

(στοιχεία από εφημ. « Χριστιανική»  13. 7. 2017  σελ. 6)

Η ηχορύπανση χόμπι των ανοήτων

Η πρόοδος συνδέεται δυστυχώς με ηχορύπανση. Υπάρχει όμως και ηχορύπανση που δεν είναι αναγκαία. Είναι εκείνη των νεαρών που περιφέρονται τα βράδια περί τα μεσάνυχτα με βγαλμένες τις εξατμίσεις των μοτοποδηλάτων και των αυτοκινήτων τους ή με τεράστια μεγάφωνα που έχουν τοποθετήσει στο πορτ παγκάζ και αναστατώνουν τις ήσυχες παραθεριστικές περιοχές.

Το να ενοχλείς τον συνάνθρωπό σου τραγουδώντας ή γλεντώντας είναι μία απρέπεια. Το να τον ενοχλείς σε ώρα κοινής ησυχίας επισκευάζοντας κάτι είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. Το να ηδονίζεσαι όμως ενοχλώντας τον έτσι απλώς και μόνο για να του σπάσεις τα νεύρα  είναι εγκληματική ενέργεια που θελει την ανάλογη τιμωρία. Πρώτο για να σταματήσει το κακό και δεύτερο για να καταλάβει κάθε μικρόνους, ότι η πράξη του είναι απαράδεκτη.

Τα ζώα ποτέ δεν θορυβούν χωρίς λόγο. Σε πόσες περιπτώσεις ο άνθρωπος είναι κατώτερός των!

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι η απάθεια εκείνων που υφίστανται την ηχορύπανση. Κανένας δεν αντιδρά, ένας φόβος πλανάται, ο οποίος μεταφράζεται σε μία απαράδεκτη ανοχή προς τα «άτακτα παιδιά». Τα παλαιά χρόνια απειλούσες ένα τέτοιο νεαρό με το να τον καταγγείλεις στον πατέρα του. Αργότερα, για τις πιο δύσκολες περιπτώσεις, ήταν η αστυνομία.
Τώρα; αλλοίμονο! Η αστυνομία είναι εκείνη που φοβάται τους νεαρούς αυτούς.

Και το στρεβλό!
Καμμία καταγγελία, όπως είπαμε, για αυτού του είδους τις ηχορυπάνσεις
… αλλά πολλές για τις καμπάνες των εκκλησιών που ενοχλούν τους χριστιανούς μια φορά την εβδομάδα.