Πάσχα Χριστιανών και Εβραίων – Θεολογικές Διαφορές

Πάσχα, η μεγαλύτερη εορτή των χριστιανών, πάσχα ίσον ανάσταση, νίκη επί του θανάτου, γι’ αυτό και εορτάζεται πάντα την άνοιξη όπως όλες οι αντίστοιχες εορτές των προγόνων μας αλλά και πολλών άλλων λαών της αρχαιότητας. « Πάσχα» είναι εβραϊκή λέξη και σημαίνει «διάβαση». Ερμηνευτικά στη χριστιανική γραμματολογία αντιπαραβάλλεται το Πάσχα των Εβραίων με το Πάσχα των Χριστιανών για διδακτικούς σκοπούς αλλά θεολογικά αυτό κρινόμενο δεν έχει καμία σχέση με το χριστιανικό.
Την λέξη Πάσχα την είχαν δανεισθεί οι Εβραίοι από τους Αιγύπτιους. «Πισάχ» ονόμαζαν οι Αιγύπτιοι την διάβαση του ήλιου από τον Ισημερινό και εόρταζαν με αυτή την εαρινή ισημερία, την νίκη δηλαδή της ημέρας επί της νύκτας και κατ’ επέκταση την νίκη της ζωής επί του θανάτου. Το Πάσχα των Εβραίων δεν είναι τόσο μία διάβαση όσο μία γενοκτονία, την οποία έκαναν στους Αιγύπτιους μέσα σε μία νύκτα, η λέξη δε αυτή αφορούσε μία λεπτομέρεια, καθώς θα γίνει κατανοητό παρακάτω, την σπουδαιότερη λεπτομέρεια της φονικής των αυτής επιχείρησης. Αλλά ας δούμε επιλεκτικά μερικά γεγονότα, όπως τα περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο της Εξόδου.
Ο Μωυσής ποίμαινε τα πρόβατα του πεθερού του Ιοθόρ στο όρος Χωρήβ, όταν άκουσε τη φωνή του θεού μέσα από την φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο. «Εγώ ειμί ο Θεός του πατρός σου, Θεός Αβραάμ, και Θεός Ισαάκ και Θεός Ιακώβ». (Έξοδος γ, 6). Ο Θεός εδώ δεν είναι ο Θεός όλων των ανθρώπων αλλά ο ιδιωτικός θεός των Εβραίων. Αυτό επισημαίνεται αμέσως παρακάτω, όταν τους υπόσχεται να τους χαρίσει τις χώρες «Των Χαναναίων, των Χετταίων, των Αμοραίων και Φερεζαίων και Γεργεσαίων και Ευαίων και Ιεβουσαίων». (Έξοδος γ,8). Τους λαούς αυτούς, αρκετοί των οποίων ήταν φύλα ελληνικά, θα τους εξαφανίσει ο θεός των Εβραίων για να εγκαταστήσει στις χώρες τους τον περιούσιο λαό του. Δίνεται η μεγάλη εντολή του θεού προς τον Μωυσή και τον Ααρών να επισκεφθούν τον Φαραώ και να του απαιτήσουν να επιτρέψει στους Εβραίους να εγκαταλείψουν για τρεις ημέρες την Αίγυπτο και να μεταβούν στην έρημο για να τον λατρέψουν. Τα θαύματα όμως που επιτελεί ο Μωυσής για να πείσει τον Φαραώ, τα ίδια ακριβώς επιτυγχάνουν και οι μάγοι (οι επαϊδοί ) του, γι’ αυτό βλέποντας να χάνει το παιχνίδι των εντυπώσεων καταφεύγει στο έσχατο των μέσων και πιο αποτρόπαιο από όλα, την γενοκτονία.
«Και είπε Μωυσής, τάδε λέγει Κύριος. Περί μέσης νυκτός εγώ εισπορεύσομαι εις μέσον Αιγύπτου, και τελευτήσει παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω, από πρωτοτόκου Φαραώ, ος κάθηται επί του θρόνου, και έως πρωτοτόκου της θεραπαίνης της παρά τον μύλον και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους (Έξοδος ια,4-5). Και είπε ο Μωυσής, αυτά λέγει ο θεός. Τα μεσάνυχτα θα βαδίσω μέσα στην καρδιά της Αιγύπτου και θα πεθάνουν όλα τα πρωτότοκα που ζουν στην Αίγυπτο, από το πρωτότοκο του Φαραώ που βρίσκεται τώρα στο θρόνο μέχρι του πρωτοτόκου της δούλης, όποια και εάν είναι αυτή, και όποια δουλειά και εάν κάνει είτε στο μύλο είτε οπουδήποτε αλλού. Θα πεθάνουν ακόμη και τα πρωτότοκα των ζώων.
Εδώ λοιπόν βρίσκεται η σημαντική λεπτομέρεια που αφορά την λέξη «πάσχα» (=διάβαση) των Εβραίων. Υπήρχε φόβος κατά την νύκτα της γενοκτονίας να γίνει λάθος, να επιτεθούν δηλαδή οι Εβραίοι και σε δικά τους σπίτια και να σκοτώσουν τα πρωτότοκα των ομοεθνών τους. Γι’ αυτό είχε δοθεί ρητή εντολή να πάρουν αίμα από τα θυσιασθέντα ζώα και να αλείψουν με αυτό το ανώφλιο και τις δύο παραστάδες της πόρτας κάθε εβραϊκού σπιτιού, ούτως ώστε οι φονιάδες βλέποντας αυτό το σημάδι να «διαβαίνουν», να προσπερνούν αυτά τα σπίτια και να μη μπαίνουν μέσα για να σκοτώσουν. «Πάσχα», «διάβαση» ως εκ τούτου ήταν η παράκαμψη που έκαναν οι φονιάδες αποφεύγοντες τα δικά τους σπίτια. Διαβάζουμε λοιπόν έκπληκτοι στην Έξοδο (ιβ, 22-23): «Εκάλεσεν δε Μωυσής πάσαν γερουσίαν υιών Ισραήλ και είπε προς αυτούς: Λήψεσθε δέσμην υσσώπου και βάψαντες από του αίματος του παρά την θύραν καθίξετε της φλιάς και επ’ αμφοτέρων των σταθμών από του αίματος, ό εστί παρά την θύραν…..και παρελεύσεται Κύριος πατάξαι τους Αιγυπτίους και όψεται το αίμα επί της φλιάς και επ’ αμφοτέρων των σταθμών και παρελεύσεται Κύριος την θύραν και ουκ αφήσει τον ολοθρεύοντα εισελθείν εις τας οικίας υμών πατάξαι».
Η Ιουδαϊκή θρησκευτική γραμματολογία δεν ήταν δυνατόν να υιοθετήσει και να εξαγιάσει μία τέτοια αποτρόπαια πράξη, γι’ αυτό και έδωσε μία άλλη συμβολική ερμηνεία σε αυτό το γεγονός, μία ερμηνεία η οποία ανταποκρινόταν στο υψηλό επίπεδο του Ιουδαϊκού μονοθεϊσμού. Ονόμασε «Πάσχα» την διάβαση του Ιουδαϊκού λαού μέσω της Ερυθράς Θάλασσας από την περιοχή της δουλείας στην γη της ελευθερίας. Σε αυτή την ερμηνεία στηριζόμενοι οι Πατέρες της Εκκλησίας ονόμασαν και αυτοί «Πάσχα» την μετάβαση του ανθρώπου από την περιοχή της αμαρτίας και του θανάτου στο χώρο της αθανασίας και της ευτυχίας.

Σημειώσεις – Διευκρινήσεις
1. Η διαφορά μεταξύ Χριστιανικού και Εβραϊκού Πάσχα αφορά κυρίως στη θεολογική πλευρά του θέματος. Ως προς την ιστορική είναι γνωστό, ότι όλοι σχεδόν οι λαοί της εποχής εκείνης συμπεριφέρονταν το ίδιο ή και χειρότερα.
2. Με τα ως άνω αναγραφόμενα δεν δικαιολογείται καμία αντιπάθεια ή εχθρότητα προς τον Εβραϊκό λαό, ο οποίος, ως μη ώφειλε, έχει κατά καιρούς υποστεί τα πάνδεινα από το μίσος των συνανθρώπων του.
3. Η επιτελεσθείσα υπό των Γερμανών γενοκτονία του Εβραϊκού λαού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελεί στίγμα για τον λαό αυτό και κατ’ επέκταση για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Είναι ένα απαράδεκτο και εν πολλοίς ανερμήνευτο φαινόμενο της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην παγκόσμια ιστορία και κατατάσσει τα ανθρωποειδή που συμμετείχαν σε αυτές τις ανόσιες πράξεις σε τάξη κατώτερη και αυτής των λυσσασμένων ζώων.

Advertisements

Η διαχρονική συμπεριφορά των Γερμανών

Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα οι γερμανικές αρχές είχαν εκδώσει διαταγή συμπεριφοράς των Γερμανών στρατιωτών προς τους Έλληνες, η οποία μεταξύ άλλων έγραφε: « …γι’ αυτό οι μονάδες έχουν το δικαίωμα και το καθήκον, σε αυτόν τον πόλεμο, να χρησιμοποιήσουν εναντίον των γυναικών και των παιδιών κάθε μέσο αν αυτό οδηγήσει στην επιτυχία. Ανθρωπιστικές επιφυλάξεις οποιουδήποτε είδους αποτελούν έγκλημα εναντίον του γερμανικού έθνους. Κανένας Γερμανός στρατιώτης, ο οποίος συμμετέχει σε επιχειρήσεις εναντίον των συμμοριτών και των συνεργατών τους, δεν θα λογοδοτήσει για την βίαιη συμπεριφορά του από πειθαρχικής και νομικής απόψεως. …»
Η συμπεριφορά τους σε καιρό ειρήνης είναι ίδια!.

Η ευθύνη των κομμάτων

Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Ελλάδα και την κατακτούν. Από την άφατη λύπη τους αυτοκτονούν αναίτια:
Η Πηνελόπη Δέλτα, κόρη του Δήμαρχου της Αθήνας Εμμανουήλ Μπενάκη και συγγραφέας των αθάνατων εθνικών διηγημάτων, «Για την Πατρίδα», «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου», «Στα Μυστικά του Βάλτου», κλπ.
Ο Αλέξανδρος Κορυζής, πρωθυπουργός τότε της Ελλάδος. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ιωάννη Μεταξά είχε πιεσθεί από τον βασιλέα Γεώργιο να αναλάβει την πρωθυπουργία.
Το παράδειγμά τους θα έπρεπε να μιμηθούν οι πλείστοι των βουλευτών και των στενών συνεργατών τους των κομμάτων που μας κυβέρνησαν την τελευταία 15ετία ως άμεσα υπεύθυνων. Αλλά πού φιλότιμο!
Κατάκτηση από τους Γερμανούς έχουμε και σήμερα. Και αυτοκτονίες έχουμε αλλά όχι των ανωτέρω αναφερομένων υπευθύνων αλλά των αθώων θυμάτων τους.
Έως πότε αγαπημένε, ταλαίπωρε Έλληνα θα μένεις μέσα στην στενή, θανατηφόρα μάνδρα, που σε έχει εγκλωβίσει το ύπουλο κατεστημένο οποιασδήποτε μορφής;