‘Ἀγνώμονες πρός τούς Ἐθνικούς Εὐεργέτας μας, Ἀπαθεῖς πρός αὐτούς πού μᾶς καταληστεύουν

Ὁ Ἐμμανουήλ Ξάνθος (1772-1852), ἕνας ἀπό τούς τρεῖς ἱδρυτές τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, ἔζησε πάμφτωχος καί ξεχασμένος. Ζώντας σέ πλήρη ἔνδεια, δυστυχισμένος καί μόνος, πέθανε στίς 28 Νοεμβρίου τοῦ 1852 γλιστρώντας ἀπό τά σκαλιά τῆς Βουλῆς.

Ὁ Παναγιώτης Σέκερης (1785-1847) ἦταν ἡγετική μορφή τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας. Μετά τόν θάνατο τοὺ Νικολάου Σκουφᾶ ἐκλέχτηκε μέλος τῆς Ἀρχῆς. Γιά τούς σκοπούς τῆς Ἑταιρείας διάθεσε 10 000 γρόσια. Χάρις στίς μεγάλες του προσπάθειες, τά συνεχῆ ταξίδια καί τίς διασυνδέσεις μέ τόν Ἑλληνισμό τῆε διασπορᾶς κατάφερε νά βρεῖ χρηματοδότες γιά τήν Φιλική Ἑταιρεία καί νά μυήσει σέ αὐτήν ἐμπόρους καί ναυτικούς.
Τό 1830 ἦλθε στήν Ἑλλάδα μέ τήν οἰκογένειά του. Κανένα ἀξίωμα δέν πῆρε. Ὑπηρέτησε ὡς τελώνης στήν Ὕδρα καί στό Ναύπλιο (… εἰς τά κάθυγρα ἐργαζόμενος διά τόν ἄρτον τῶν τέκνων του…).
«Ἱστορικά» τεῦχ. 48, σελ.27

Advertisements

Γένεσις. Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου στήν ποίηση τοῦ Ἐλύτη

Παλ. Διαθήκη: Περιγράφεται ἡ δημιουργία ἀπό τήν πλευρά τοῦ Δημιουργοῦ
Ἐλύτης: Περιγραφή τῆς δημιουργίας ἀπό τήν πλευρά τοῦ ἀνθρώπου.

Παλ. Διαθήκη: Καί εἶπεν ὁ Θεός γεννηθήτω φῶς, καί ἐγένετο φῶς.
Ἐλύτης: Ἄξιον ἐστίν τό φῶς καί ἡ πρώτη
χαραγμένη στήν πέτρα εὐχή τοῦ ἀνθρώπου.
Παλ. Διαθήκη: Γεννηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῶ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν ἐπί τῆς γῆς…. καί ἐποίησεν ὁ Θεός… τόν φωστήρα τόν μέγαν εἰς ἀρχάς τῆς ἡμέρας.
Ἐλύτης: Ἡ ἀλκή μές στό ζῶο πού ὁδηγεῖ τόν ἥλιο
τό φυτό πού κελάηδησε καί βγῆκε ἡ μέρα.
(τόν ἥλιο τόν ὁδηγεῖ στήν τροχιά του ἡ τρομερή δύναμη τοῦ ἀόρατου ζώου ἡ δέ ἡμέρα δέν εἶναι ἀποτέλεσμα μόνο τοῦ ἥλιου, ὁλόκληρη ἡ δημιουργία εἶναι φῶς. Κελαηδεῖ τό φυτό καί τό χρῶμα τοῦ ἄνθους του δηλώνει τήν ἡμέρα).
Παλ. Διαθήκη: Καί ἐκάλεσεν ὁ Θεός τήν ξηράν γῆν καί τά συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας.
Ἐλύτης: Ἡ στεριά πού βουτᾶ καί ὑψώνει αὐχένα
ἕνα λίθινο ἄλογο πού ἱππεύει ὁ πόντος.

Ἡ κηδεμονία τῶν «ὁμοθρήσκων» μας Εὐρωπαίων

Κατά τήν περίοδο τῆς ἀπόλυτης μοναρχίας τοῦ Ὄθωνα, 1833 (ἔτος τῆς ἄφιξής του) ἕως 1843 (Κίνημα τῆς 3ης Σεπτεμβρίου):
Μόνο ὁ ἕνας στούς ἕξι Ἕλληνες εἶχε δική του γῆ.
Μόνο ὁ ἕνας στούς τέσσερις εἶχε δικό του ζῶο.
Οἱ βοσκές ἦταν καί αυτές κρατικές, ἐνῶ ἐπί τουρκοκρατίας ἦταν κοινοτικές.
Στήν Θήβα τό ἔδαφος, ἐπάνω στό ὁποῖο ἦταν κτισμένα τά σπίτια, θεωρεῖτο καί αὐτό ἐθνική γῆ.
Ἀποτέλεσμα.
Πάνω ἀπό 60 000 καλλιεργητές προτίμησαν νά ἐγκαταλείψουν τά χώματα πού εἶχαν ποτίσει μέ τό αἷμα τους, γιά νά τά ἀπελευθερώσουν καί νά καταφύγουν στά ἐδάφη τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου ἡ αὐθαιρεσία δέν ἦταν καί τόσο μεγάλη!

Κίνημα τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 1843
Κύριο ἀποτέλεσμα. Ἡ ἀναστολή τοῦ πρωτοκόλου τῶν 3,7 ἑκατομμυρίων καί ἡ παύση πληρωμῆς τοῦ χρέους.

«Ἱστορικά» τεῦχ. 47, σελ. 23-25

Ὅταν ὁ λύκος φυλάει τά πρόβατα

Κανόνας ἀπαράβατος στήν συμπεριφορά τῶν λογικῶν ὄντων:
Ἀντιδροῦν πάντοτε οἱ θιγόμενοι καί ποτέ αὐτοί πού τούς ἐξαπάτησαν. Παράδειγμα:
Τό κίνημα τῆς 3ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1843 ἀνάγκασε τόν βασιλιά Ὄθωνα:
νά σχηματίσει νέα κυβέρνηση
νά ἐκδιώξει τούς Βαυαρούς
νά δεχθεῖ τήν σύνταξη Συντάγματος καί νά ὁρκισθείῖ τήν πιστή τήρηση τούτου.
(μέχρι τότε ὁ Ὄθων κυβερνοῦσε χωρίς Σύνταγμα!!)

Τό δάνειο τῶν Εὐρωπαίων ἑταίρων μας

Δέν ὑπάρχει ἠθικό ἐπιτόκιο δανεισμοῦ. Καταχρηστικῶς γίνεται ἀνεκτό στίς καθ΄ἡμέραν συναλλαγές. Ἐκεῖ ὅμως πού πραγματικά θεωρεῖται τοκογλυφία, εἶναι ἡ περίπτωση κατά τήν ὁποία ὁ δανειζόμενος κινδυνεύει νά χάσει τήν κινητή καί ἀκίνητη περιουσία του.
Οἱ Εὐρωπαῖοι χριστιανοί (!) ἑταῖροι μας ἀσκοῦν ἐπί τοῦ προκειμένου τοκογλυφία, ὅταν βλέπουν τόν ἑλληνικό λαό νά λιμοκτονεῖ καί νά αὐτοκτονεῖ αὐτοί δέ νά ἀπαιτοῦν νά καρπωθοῦν ἀκόμη καί τά ἐθνικά του ἐδάφη.
Ἐάν πραγματικά ἦταν «ἑταῖροι» θά ἔπρεπε νά μηδένιζαν τά ἐπιτόκια, μέχρις ὅτου ἤθελε ὁ λαός ἀναλάβει. Θά ἔπρεπε νά ἀπαιτοῦσαν ὄχι θανατηφόρες θυσίες ἀπό τίς ἀσθενέστερες τάξεις ἀλλά τήν παραδειγματική τιμωρία τῶν ἄθλιων κυβερνώντων, ὅταν μάλιστα αὐτοί τούς εἶχαν κυρίως ἐκμαυλίσει μέ τίς δωροδοκίες τους.

Ὁ ἐξανδραποδισμός τῶν Ἑλλήνων

Τρία πράγματα χρειάζεται ὁ κατακτητής, γιά νά ἐπιτύχει τόν ἐξανδραποδισμό ἑνός λαοῦ:
1. Νά τόν ἀποκόψει ἀπό τίς ἐθνικές του ρίζες.
2. Νά τοῦ καταλύσει τίς ἠθικές του ἀξίες.
3. Νά τόν φθάσει σέ τέτοια φτώχεια, πού νά ἐγγίζει τά ὅρια τῆς ἐπιβίωσης.
Τά δύο πρῶτα ἔχουν πρό πολλοῦ ἐπιτευχθεῖ. Ἀπομένει τό τρίτο, τό ὁποῖο ὁσονούπω τελειώνει καί αὐτό.
Καί ἡμεῖς;
«Τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐπιμπραμένων ΑΔΩΜΕΝ» !

Ἡ Ἀδικία δημιουργεῖ Δίκαιο;

Μέγα πρόβλημα ἡ ἀπόλυση ἤ μή τῶν ὑπεραρίθμων Δημοσίων Ὑπαλλήλων.
Εἶναι δίκαιο νά ἀπολυθοῦν, ὅταν:
εἶναι οἱ περισσότεροι μιᾶς κάποιας ἡλικίας;
ἔχουν δημιουργήσει πλεῖστες ὅσες ὑποχρεώσεις;
ἔχουν τήν δέσμευση (νόμο) τοῦ κράτους ὡς πρός τήν μονιμότητά τους;
Ἀπό τήν ἄλλη:
δέν διορίστηκαν ὡς ὑπεράριθμοι, πού σημαίνει χωρίς ἀντικείμενο ἐργασίας; Τίθεται ἠθικό θέμα γιά τήν ἀπόλυση τῶν πέντε, ἐπί παραδείγματι, ἐπί πλέον ἀτόμων πού διορίστηκαν γιά νά κάνουν τήν δουλειά τοῦ ἑνός;
οἱ διορισθέντες ὡς ὑπεράριθμοι, ἀνεξάρτητα πρός τήν οἰκονομική κατάσταση τῆς χώρας, θά ἔπρεπε νά συνεχίσουν νά πληρώνονται ἐσαεί ἤ νά ἀπολύονται πάραυτα καί μάλιστα νά ἀποδίδουν στό κράτος τούς μισθούς πού ἀδίκως ἔχουν λάβει;
εἶναι δίκαιο νά ἀπολύει τό κράτος ἀνελέητα τούς μή ἔχοντας «μέσο» καί νά μή τολμᾶ νά ἀπολύσει αὐτούς πού κατοχύρωσαν μία μόνιμη θέση μέ ἀνήθικες δοσοληψίες;
εἶναι δίκαιο νά ἀπολύει τό κράτος αὐτούς πού πραγματικά ἐργάζονται, καί μάλιστα χωρίς ἀμοιβώμενη ὑπερωριακή ἀπασχόληση, καί νά διστάζει νά ἀπολύσει ἐκείνους, πλεῖστοι τῶν ὁποίων δέν ἔχουν ἐργασθεῖ ποτέ ἤ τινές ἐξ αὐτῶν δέν ἔχουν παρουσιασθεῖ ποτέ στίς θέσεις ἐργασίας των;