Οι τρομοκράτες μουσουλμάνοι αμαυρώνουν το πρόσωπο του Μωαμεθανισμού

Προσευχή της Rabi ah al-Adawiyah
«Ω Θεέ, εάν Σε λατρεύω για τον φόβο της Κολάσεως, ρίξε με στο πυρ της Κολάσεως.
Και εάν Σε λατρεύω για την ελπίδα του Παραδείσου, απόκλεισέ με από τον Παράδεισο.
Αλλά εάν Σε λατρεύω μόνο γιατί είσαι Συ,
μη με στερήσεις από το αιώνιο κάλλος σου»

Περιστατικό από τον βίο του Abu Yazid
«- Με συνάντησε κάποιος άνθρωπος καθ’ οδόν, διηγόταν.
– Πού πηγαίνεις; ρώτησε.
– Στο προσκύνημα (Hajj), απάντησα.
–  Πόσα χρήματα κρατάς πάνω σου;
– Διακόσια darahim (δραχμές).
– Λοιπόν, δωσ’ τα σε μένα, είπε ο άνθρωπος. Είμαι οικογενειάρχης. Βάδισε επτά φορές γύρω μου. Αυτό είνσαι το προσκύνημά σου.
– Αυτό έκανα και επέστρεψα σπίτι μου»

(«Ισλάμ» Αναστ. Γιαννουλάτου Αρχιεπ. Τιράνων  εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2016  σελ. 366-369)

Advertisements

Το θυσιαστήριο – ο Ιερεύς – η «Θυσία» – και η «Σφαγή»

Από την προϊστορική ακόμη εποχή το θυσιαστήριο χαρακτήριζε την αναφορά του ανθρώπου προς το θείον και εικόνιζε τον ιερό δεσμό μεταξύ Δημιουργού και δημιουργήματος.

Η τελούμενη σε αυτό «θυσία», προτού αναχθεί σε πνευματική, δεν ήταν φόνος αλλά προσφορά στον Θεό του πολυτιμότερου αγαθού που υπήρχε στη γη, της ζωής.

Εκτός από την θυσία υπήρχε και η «σφαγή», τελετουργία που απαιτούσε ο Θεός για λόγους εξαγνισμού. Ήταν ιεροτελεστία που τελείτο μακράν του θυσιαστηρίου, αποτρόπαια και σπανιωτάτη. Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται άπαξ σε ένα τέτοιο γεγονός. Κατά την θυσία αυτήν καιγόταν ολόκληρο το ζωντανό, το κρέας του, το δέρμα του, το αίμα του, ακόμη και τα κόπρανά του. Δεν αφιερώνετο τίποτε στον Θεό (Αριθμ. ιθ’,1-10).

Κάθε θυσιαζόμενο ζώο ήταν ευπρόσδεκτο στον Θεό, εν αντιθέσει με το ζώο της σφαγής. Ακόμη και ο ιερεύς που προσέφερε την θυσία και οι βοηθοί του ήταν ακάθαρτοι «έως εσπέρας».

Η   α ν ή κ ο υ σ τ η   ι ε ρ ο σ υ λ ί α
Φανατικός μουσουλμάνος προέβη σε σφαγή όχι τυχαίου ανθρώπου αλλά χριστιανού ιερέως κατα την τελέση της θείας λειτουργίας. Επρόκειτο για τον 86χρονο Ρωμαιοκαθολικό ιερέα Ζακ Αμέλ

Η πράξη αυτή αποτελεί την μεγίστη ταπείνωση που δέχθηκε ο Χριστιανικός κόσμος
Η αποτρόπαια πράξη της σφαγής τελείτο μακράν του θυσιαστηρίου και το θυσιαζόμενο ήταν ζώο. Εδώ η σφαγή την οποία … επετέλεσε ο μουσουλμάνος ήταν ενώπιον του θυσιαστηρίου και εν ώρα λατρείας το δε θυσιαζόμενο ήταν άνθρωπος και επί του προκειμένου ιερεύς.

Η πράξη αυτή του φανατικού μουσουλμάνου είναι η μεγαλύτερη ύβρις που θα μπορούσε άνθρωπος να απευθύνει προς τό θείον.

Το έγκλημα αυτό καταδεικνύει σαφέστατα πόσο απέχει ο επικίνδυνος ψυχοπαθής από τον φυσιολογικό άνθρωπο αλλά και πόσο απρόβλεπτα επικίνδυνος είναι ο πρώτος για τον δεύτερο.

Αποδεικνύει επίσης την πλαδαρότητα του χριστιανικού κόσμου, την εν υπνώσει κατάστασή του και την ηθική του ανεπάρκεια με το να μη θίγεται, να μη προβληματίζεται και να μην αντιδρά σε ο,τιδήποτε.

Α π ο κ α λ ύ π τ ε ι   δ υ σ τ υ χ ώ ς   κ α ι   κ ά τ ι   ο υ σ ι α σ τ ι κ ό τ ε ρ ο .
– Άλλο το να είσαι κατ’ όνομα και άλλο κατ’ ουσίαν Χριστιανός.
– Άλλο το να είσαι ταγός δοτός και τυχοδιώκτης και άλλο πιστός εκπρόσωπος του Θεού με πνεύμα θυσίας
– Άλλο το να είσαι πιστός χλιαρός και άλλο το να είσαι μάχιμος μέχρι θανάτου.
– Άλλο το να δέχεσαι παθητικά και ωφελιμιστικά την κάθε εκφυλισμένη κατάσταση και άλλο το να μάχεσαι εσαεί και με οποιοδήποτε κόστος για την κάθαρση της πίστης σου.

Τ ο   τ ρ α γ ι κ ό   γ ι α   τ ο   Χ ρ ι σ τ ι α ν ι σ μ ό .
Κανένας δεν αντέδρασε. Το ανθρωποειδές έσφαζε τον ιερέα ενώπιον των πιστών και οι εκκλησιαζόμενοι έβλεπαν σκηνή θεατρικού έργου. Περί πράξεως θυσίας ουδείς λόγος.
Αλλά και μετά το έγκλημα; Ουδέν το αξιοσημείωτο.

Από τα καθημερινά αυθεντικά ευτράπελα

Π ρ ι ν   α π ό   δ ύ ο   ε β δ ο μ ά δ ε ς
– Εμπρός! Ορίστε. Κίτσα εσύ;
– Ναι γιατρέ, εγώ.
– Τι κάνετε βρέ παιδιά; πώς είστε;
– Μια χαρά γιατρέ μου, μια χαρά. Εσείς; τα παιδιά καλά είναι; τα εγγόνια;
– Καλά Κίτσα μου, ήρεμα, συνηθισμένα όπως πάντα. Δεν σ’ ακούω όμως καλά, σαν κάτι νάχει η φωνή σου.
– Τι νάχει γιατρέ μου; Ο φίλος σου ο Θανάσης είναι χάλια. Χθες βγήκε από το νοσοκομείο που του αφαιρέσανε ένα όγκο απο το στομάχι. Γι’ αυτό σε πήρα!!

Π ρ ο χ θ έ ς
– Μάστορα, εντάξει το πλυντήριο;
– Μπορείτε να το δουλεύετε αλλά θέλει να του τοποθετήσω και ένα λαστιχάκι για να μη στάζει. Θα σας το φέρω την επομένη εβδομάδα.
– Πάρτε μας όμως, σας παρακαλώ, πρώτα ένα τηλέφωνο.
– Μα βέβαια, τι λέτε; Αυτό κάνω σε όλους τους πελάτες μου.
Την επομένη εβδομάδα στις τρεις το μεσημέρι, ό,τι είχαμε ξαπλώσει. Ντριν το τηλέφωνο.
– Είμαι ο μάστορας για το πλυντήριο, μπορώ να έλθω;
– … εντάξει, ελάτε!
Κλείνει το τηλέφωνο και αμέσως χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.
– Ποιος είναι;
– Ο μάστορας που σας πήρε στο τηλέφωνο!!

Σ ή μ ε ρ α
Συζητώ στην πιλοτή με την μητέρα του ενοίκου της πολυκατοικίας του διπλανού διαμερίσματος
Ένα ολοκαίνουργιο τζιπ σταματά στο δρόμο και η οδηγός του, μια νεαρή κοπέλλα με κατάμαυρα γιαλιά ηλίου, κάτι μας λέει μεγαλόφωνα αλλά δεν την ακούμε καθαρά. Συνεχίζει να μας φωνάζει, να μας χαμογελά και να μας κάνει νοήματα.
– Με συγχωρείτε, σε μένα μιλάτε; λέει η κυρία δίπλα μου.
– Όχι, όχι. Και συνεχίζει κοιτάζοντάς μας να μας μιλάει και να μας γελάει.
– Μήπως μιλάτε σε μένα; Συγνώμη δεν σας γνώρισα με τα γιαλιά που φοράτε. Της απάντησα με αίσθημα κάποιας μικρής ενοχής.
–  Όχι κύριε, στον επάνω όροφο μιλάω!!

Η ματαιότητα των εγκοσμίων

Από τους διαλόγους του Λουκιανού

Ο Ερμής (ψυχοπομπός) ξεναγεί τον Χάροντα στον κόσμο των ζωντανών

«Χ ά ρ ο ν τ α ς :  Δείξε μου όμως τώρα και τις διάσημες πόλεις, για τις οποίες ακούγαμε κάτω, τη Νινευή του Σαρδανάπαλλου και τη Βαβυλώνα και τις Μυκήνες και τις Κλεωνές και την ίδια την Τροία. Θυμάμαι, ξέρεις, ότι πολλούς από κει τους μετάφερα απέναντι, ώστε επί δέκα ολόκληρα χρόνια δεν άραξα ούτε έκανα καθόλου συντήρηση στο καραβάκι μου.

Ε ρ μ ή ς :  Η Νινευή, περαματάρη, έχει ήδη αφανιστεί και δεν υπάρχει πια ούτε καν κάποιο ίχνος της, ούτε και θα μπορούσες να εντοπίσεις πού ήταν κάποτε. Η Βαβυλώνα που ρώτησες, είναι εκείνη με τους ωραίους πύργους, με το μεγάλο τείχος γύρω της, αλλά μετά από λίγο θα την αναζητούν κι αυτήν, όπως και την Νινευή. Όσο για τις Μυκήνες και τις Κλεωνές, ντρέπομαι να σου τις δείξω, και ιδιαίτερα την Τροία. Ξέρω καλά πως, όταν κατεβείς κάτω, θα πνίξεις τον Όμηρο για την καυχησιολογία των ποιημάτων του. Παλαιότερα βέβαια ήταν ευτυχισμένες, τώρα όμως έχουν πεθένει κι αυτές. γιατί πεθαίνουνε, περαματάρη, και οι πόλεις, και το πιο παράξενο, ακόμη και ολόκληρα ποτάμια»

(«Λουκιανός. Σάτιρα θανάτου και κάτω κόσμου» εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2015  σελ. 253-255)

Παγκόσμια δυναμικότητα των Θρησκειών

Στατιστική έτους 2003

Χριστιανοί                           2 076 629 000
Μουσουλμάνοι                  1 265 230 000
Ινδουϊστές                              849 339 000
Βουδιστές                               418 345 000
Ιουδαίοι                                    14 789 000
Άθεοι                                       151 162 000
Άθρησκοι                                786 731 000
Οπαδοί νέων θρησκειών     105 256 000
Οπαδοί φυλετ. θρησκευμ.  237 286 000
Σικκιστές                                   24 569 000

Χ ρ ι σ τ ι α ν ο ί   κ α τ ά   ο μ ο λ ο γ ί ε ς

Ρωμαιοκαθολικοί  1 097 328 000
Προτεστάντες            351 362 000
Ορθόδοξοι                  217 371 000
Αγγλικανοί                    81 799 000

(«Ισλάμ» Αναστασίου, Αρχ/που Αλβανίας  εκδ. Το Βήμα  Αθήνα 2016  σελ. 407-408)

Βιταμίνη Β2

Α ν ε υ ρ ί σ κ ε τ α ι :
Σε πολλά φυτικά και ζωικά τρόφιμα, κυρίως στο ήπαρ, στο γάλα και το τυρί.
Σε μικρότερες ποσότητες περιέχεται στο κρέας, στα αυγά, στα όσπρια και στα χορταρικά.

Έ λ λ ε ι ψ η   Β ι τ α μ ί ν η ς   Β 2   π ρ ο κ α λ ε ί :
Γενική κατάπτωση του οργανισμού και συμπτώματα από το δέρμα, τους βλεννογόνους και τους οφθαλμούς.
Συγκεκριμμένα προκαλεί αλλοιώσεις στις γωνίες των χειλέων και γλωσσίτιδα. Στην περιναϊκή χώρα δημιουργεί δερματίτιδα. Στους οφθαλμούς προκαλεί ερεθισμό, φωτοφοβία και δακρύρροια.
Έλλειψη επίσης παρατηρείται και σε άτομα που έχουν υποστεί εγχείρση ολικής ή υφολικής γαστρεκτομής ή έχουν υποστεί χημειοθεραπεία.

Με την συνήθη διατροφή σπάνια παρατηρείται έλλειψη της ως άνω Βιταμίνης Β2

Π ρ ο σ ο χ ή
Η Βιταμίνη Β2 είναι απαραίτητη για την ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου.
Εξυπακούεται, ότι πρέπει να ελέγχεται η στάθμη της στον οργανισμό της εγκύου, διότι άλλως παράγει τερατογενέσεις.

Απλά ερωτήματα για πολύ σοβαρά ζητήματα

Ερώτημα 1ο:

Στην Κωνσταντινούπολη το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακαινίσθηκε με ελληνικά χρήματα (δωρεά Αγγελόπουλου)
Στην Αθήνα το Μουσουλμανικό τέμενος πάλι με Ελληνικά χρήματα πρέπει να χτισθεί;

Ερώτημα 2ο:
Το 2001 θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια της απελευθέρωσής μας από τους Τούρκους.
Ποιο τάμα μέχρι τότε θα πρέπει να έχουμε εκπληρώσει (εάν υπάρχουν οι οικονομικές προϋποθέσεις)
– Το αίτημα των μουσουλμάνων για Τζαμί ή
– την υπόσχεση των Ελλήνων για ανέγερση ναού στο όνομα του Σωτήρος Χριστού;

Ερώτημα 3ο::
Καμμία αντίρρηση, στο πνεύμα της ανεξηθρησκείας, να κτισθεί τζαμί στην Αθήνα.
Βρήκαμε όμως την εποχή να το κάνουμε;
Τώρα που φονεύονται από τους μουσουλμάνους Χριστιανοί απλώς και μόνο ένεκα της πίστης τους; Τώρα που σφαγιάζονται από αυτούς Χριστιανοί ιερείς την ώρα που ιερουργούν; Τώρα που δολοφονείται σχεδόν καθημερινά άμαχος Χριστιανικός πληθυσμός;

Ερώτημα 4ο:
Η αντίδραση της ηγεσίας του Χριστιανικού κόσμου είναι χλιαρή έως ανύπαρκτη. Είναι εν πολλοίς ακατανόητη και υποκρύπτει εκφυλισμό του Χριστιανικού κόσμου. Είναι χειρότερη και από αυτήν, κατά την οποία οι Χριστιανοί θα ήσαν μία ασήμαντη μερίδα επάνω στην γη.
Εδώ όμως φθάνουμε και στο εξής σχιζοφρενικό: Να μας σφάζουν, και από πάνω να μας ζητούν να τους επιβραβεύσουμε κτίζοντάς τους ναούς, πιθανά ορμητήρια των τρομοκρατικών τους επιθέσεων. Και εμείς να δεχόμαστε αυτήν τους την απαίτηση!

Ερώτημα 5ο:
Έχουμε δίπλα μας την Τουρκία, μία χώρα 60 000  000 μουσουλμάνων, η οποία με το παραμικρό απαγορεύει να λειτουργηθούν χριστιανικοί ναοί (Παναγία Σουμελά), μετατρέπει σε τζαμί τό σύμβολο του Ελληνισμού, την Αγ. Σοφία, δεν επιτρέπει επί δεκαετίες να λειτουργήσει η Σχολή της Χάλκης, κατεδαφίζει χριστιανικούς ναούς στην Κύπρο, τους λεηλατεί και τους μετατρέπει σε καταστήματα και σταύλους, κλπ, κλπ.
Και εμείς: Δεν θέτουμε ως στοιχειώδη προϋπόθεση δημιουργίας του Τζαμιού στην Αθήνα  την άρση αυτών των απαγορεύσεων και των καταστροφών!!

Τ ό τ ε   μ ό ν ο   μ π ο ρ ε ί   ν α   σ ε   υ π ο δ ο υ λ ώ σ ε ι   ο   κ α τ α κ τ η τ ή ς ,
ό τ α ν   ε σ ύ   π ρ ώ τ α   έ χ ε ι ς   υ π ο δ ο υ λ ω θ ε ί   σ τ α   π ά θ η   σ ο υ
κ α ι   έ χ ε ι ς   χ ά σ ε ι   τ ο ν   α υ τ ο σ ε β α σ μ ό   σ ο υ