Ἐκλογές 2014. Τό κόμμα τῆς ἀντιπολίτευσης.

Ψηφίστηκε πρῶτο ἀπό τόν Ἑλληνικό λαό ἀλλά ἡ διαφορά τῶν ψήφων δέν δικαιολογεῖ τήν μεγίστη ἀπογοήτευση ἀπό τά κόμματα τῆς ἐξουσίας.
Ἡ ὅλη πολιτική του εἶναι ἀμφιρρέπουσα, παλινωδοῦσα καί λογικά ἀνακόλουθη.
– Ὁμιλεῖ περί φιλοπατρίας ἀλλά ἐναγκαλίζεται κάθε τι τό ἀντεθνικό σέ θεωρητικό καί πρακτικό ἐπίπεδο.
– Ὑπόσχεται ἕνα ἰσχυρό κράτος ἀλλά μυκτηρίζει τίς στρατιωτικές παρελάσεις.
– Ἐπικροτεῖ τίς τιμωρίες τῶν δεξιῶν ἀναρχικῶν, ἀκόμα καί πρό τῆς δίκης των, ἀλλά τηρεῖ σιγήν ἰχθύος σέ ὅλες τίς καταστροφικές ἐκδηλώσεις τῶν ἀριστερῶν τοιούτων.
– Ἀνατριχιάζει βλέποντας ὁποιοδήποτε δεξιό ρατσιστικό φυλλάδιο ἀλλά ἐπικροτεῖ τήν ἔκδοση ἀπομνημονευμάτων τῶν κατά συρροήν δολοφόνων.
– Θεωρεῖ ἀπάνθρωπη τήν συμπεριφορά τῆς πολιτείας, ὅταν δέν ἐπιτρέπει νά βγεῖ ἐλεύθερος βόλτα ὁ ἔγκλειστος δολοφόνος, ἐνῶ ταυτόχρονα τίς ἀποτρόπαιες πράξεις αὐτοῦ τοῦ δολοφόνου τίς ἐκλαμβάνει σάν ἀποτέλεσμα τῆς … ἀγανάκτησής του ἔναντι τοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου.
– Δέν ἀνέχεται οὔτε τήν ἔκφραση ἁπλῆς συμπάθειας πρός τούς οἰκείους τοῦ δολοφονηθέντος ἀπό τρομοκράτες ἀλλά παρά ταῦτα θεωρεῖ ὑποχρέωσή του νά ὑπερασπίζεται ὅλους αὐτούς τούς δολοφόνους στά δικαστήρια.
– Ἐνοχλεῖται μέχρις ἀηδίας ἀκούγοντας τήν καθαρεύουσα, γλῶσσα τῶν Εὐαγγελίων, τῶν ποιητῶν, τῶν Ἀλεξανδρινῶν λογίων, κλπ. ἀλλά αὐθόρμητα παρίσταται σέ ὅλες τίς ἐκδόσεις τῶν λεξικῶν τῆς Σκοπιανῆς γλώσσας.
– Γελοιοποιεῖ τά μυστήρια τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας στή χώρα μας, δέν φείδεται ἐπαίνων πρός τούς θεατρικούς συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι βλασφημοῦν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ πού πιστεύει ὁ λαός μας καί παρά ταῦτα θεωρεῖ ὑποκριτική, ψηφοθηρική ὐποχρέωσή του νά ἐπισκεφθεῖ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη καί νά τοῦ ὑποβάλει τά σέβη του.

 

Ἐκλογές 2014. Τά δύο κυβερνῶντα κόμματα

– Τά δύο κόμματα πού μᾶς κατάστρεψαν βγῆκαν δεύτερα μέ πολύ μικρή διαφορά ἀπό τό πρῶτο. Τό νά στερεῖται ὁ λαός μνήμης εἶναι ἀποκαρδιωτικό. Τό νά μήν ἔχει ὅμως καί κρίση εἶναι ὀλέθριο.
– Ἡ ἔλλειψη στοιχειώδους ἀντίδρασης στόν ἐμπαιγμό εἶναι ἴδιον ἠθικῆς κατάπτωσης. Αὐτοί πού ψήφισαν τόσους καί τόσους νόμους ἀντίθετους πρός τά χριστιανικά ἰδεώδη, οἱ ἴδιοι βρέθηκαν παραμονές ἐκλογῶν στούς ναούς νά ἀπαγγέλλουν ὡς ταπεινοί πιστοί τό σύμβολο τῆς πίστεως καί νά ἀσπάζονται τά χέρια τῶν ἱερωμένων.
– Τό τελευταῖο πρό τῶν ἐκλογῶν δίμηνο ἔγιναν ἔργα, πού δέν εἶχαν γίνει ὁλόκληρη τήν μέχρι τώρα τριετία. Ποῦ βρῆκαν τά χρήματα; Τά εἶχαν καί δέν τά ξόδευαν; Καί ὅμως τό κόλπο αὐτό, ἄν καί παμπάλαιο, φαίνεται ὅτι πάλι ἔπιασε. Μᾶς περνᾶνε γιά κρετίνους ἤ τέτοιοι εἴμαστε;
– Τά ἀποτελέσματα … ὑποχρεώνουν τήν Κυβέρνηση νά προβεῖ σέ ἀνασχηματισμό. Ἐάν ἦταν ἀνίκανοι οἱ ὑπουργοί, ὁ λαός θά ἔπρεπε νά τό ἐπισημάνει; Τότε ἄς γίνονται ἐκλογές ἀνά ἑξάμηνο!
– Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ εὐθύνη ἑνός ὑπουργοῦ, ὅταν εἶναι συνήθως ἄσχετος μέ τό ἀντικείμενο τοῦ ὑπουργείου του καί ὅταν πάντοτε ἀντικαθίσταται προτοῦ ἐνημερωθεῖ ἐπαρκῶς; Τό μόνο πού ζητεῖται ἀπό αὐτόν φαίνεται ὅτι εἶναι ἡ συγγένειά του μέ τίς μεγάλες οἰκογένειες πολιτικῶν!
– Τό μάθημα τό ἔλαβαν! Θά ἑστιάσουν τώρα στά προβλήματα τοῦ φτωχοῦ λαοῦ. Αὐτός καί μόνο εἶναι ἕνας λόγος γιά νά μή τούς ξαναψηφίσει κανείς ποτέ. Τό ἐνδιαφέρον τους γιά τόν φτωχό λαό δέν εἶναι ἡ ἀγάπη του πρός αὐτόν ἀλλά ὁ φόβος μήπως χάσουν τίς ἑπόμενες ἐκλογές.
– Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν βρῆκε τήν εὐκαιρία γιά νά ψέξει “τά κοινοβουλευτικά παιδιά της”; Γιατί δέν ἀπαίτησε ἀπό αὐτά νά βοηθήσουν τά ἀναξιοπαθοῦντα ἀδέλφια τους;

 

Ἡ Πόλις ἑάλω (4)

“Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἦταν τό μόνο συντεταγμένο σῶμα τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας πού πέρασε μετά τό 1453 σχεδόν ἀλώβητο ἀπό τό βυζαντινό “παρελθόν” στήν ὀθωμανική “νέα” τάξη πραγμάτων καί προσπάθησε, μέ ἐπιτυχία, νά ἐνισχύσει, πάντα στό πλαίσιο πού τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ σουλτᾶνοι, τόν κύκλο τῶν ἁρμοδιοτήτων του ὅσον ἀφορᾶ τήν ὀρθόδοξη κοινότητα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀναλαμβάνοντας, μεταξύ ἄλλων, καί πολιτικό ρόλο”
(“Ιστορικά” ἐκδ. Ἐλευθεροτυπία τευχ. 32 σελ. 42)

 

Ἡ Πόλις ἑάλω (3)

“Ἔτσι οἱ ἐχθροί κυρίευσαν ὅλη τήν Πόλη στίς 29 Μαΐου 1453, ἡμέρα Τρίτη καί ὥρα δύο καί μισή τό μεσημέρι. Οἱ Τοῦρκο ἅρπαξαν καί αἰχμαλώτιζαν ὅσους συναντοῦσαν μπροστά τους. Ἐκείνους πού προσπαθοῦσαν νά ἀντισταθοῦν, τούς ἔσφαξαν. Σέ μερικά μέρη δέν μποροῦσε νά διακρίνει κανείς τή γῆ, γιατί εἶχε σκεπαστεῖ ἀπό τά πτώματα. Τό θέαμα ἦταν πολύ τρομερό. Ἄκουγε κανείς δυνατές κραυγές καί κλάματα, ἔβλεπε ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας νά αἰχμαλωτίζονται … Στά σπίτια θρῆνοι καί κλάματα, στούς δρόμους ὀδυρμοί, στίς ἐκκλησίες κραυγές πόνου, ἀναστεναγμοί τῶν ἀνδρῶν, μοιρολόγια τῶν γυναικῶν, αἰχμαλωσίες, βαρβαρότητες καί βιασμοί. Οἱ εὐγενεῖς στήν καταγωγή ἀτιμάζονταν καί οἱ πλούσιοι γίνονταν φτωχοί. Οἱ πλατεῖες καί ὅλες οἱ γωνίες σέ κάθε μεριά τῆς Πόλης ἦταν γεμᾶτες ἀπό τά κακουργήματά τους (=τῶν Τούρκων). Τίποτε δέν ἔμεινε χωρίς νά ἐρευνηθεῖ καί νά βεβηλωθεῖ”.
(“Μεγάλο Χρονικό” ἀπόδοση: Β. Πελασγίτης, σσ. 87-89)
ἀπό “Ιστορικά” τευχ. 32 σελ. 22-23.

 

Ἡ Πόλις ἑάλω (2)

Ὁ πληθυσμός καί οἱ ὑπερασπιστές τῆς Κωνσταντινούπολης κατά τήν ἅλωσή της.

“Σέ σύνολο πληθυσμοῦ περί τούς 50 000 – 80 000 (οἱ γνῶμες τῶν ἱστορικῶν διΐστανται), εἶχαν ἀπομείνει 30 000 – 40 000 Ρωμιοί ἀνάμεσα στούς πολυπληθεῖς Ἀρμένηδες, Ἑβραίους, Βενετσιάνους, Γενοβέζους, Καταλανούς, Ἱσπανούς, Γερμανούς, Σλάβους καί Τούρκους (τοῦ πρίγκηπα Ὀρχάν, ἑτεροθαλοῦς ἀδελφοῦ τοῦ Μωάμεθ).
Τό χειρότερο πάντως ἦταν, ὅτι καί σ’ αὐτούς τούς λιγοστούς Ρωμιούς ὑπῆρχε διχασμός. Οἱ μισοί βλέπανε, ὅτι ἡ μόνη βοήθεια μποροῦσε νά φτάσει μοναχά ἀπό τή Δύση. Οἱ ἄλλοι μισοί, οἱ “ἀνθενωτικοί”, δέν τή θέλανε …
Παρ’ ὅλα αὐτά ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ζήτησε βοήθεια καί ὁ Πάπας Νικόλαος Ε’ τοῦ ἔστειλε, βάζοντας ὡς ὅρο τήν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. Τό Νοέμβριο τοῦ 1452 φτάνει στήν Πόλη ὁ καρδινάλιος Ἰσίδωρος μέ περίπου 200 πολεμιστές καί στίς 26 Ἰανουαρίου 1453 φτάνουν δύο γενουάτικα πλοῖα μέ ἑφτακόσιους πολεμιστές ..
Πίσω ἀπό τά τείχη συνολικά ὑπῆρχαν μόνο 5 000 Βυζαντινοί στρατιῶτες καί 2 000 Γενουᾶτες καί Βενετοί”.
(“Ἱστορικά” τευχ. 32 ἐκδ. Ἐλευθεροτυπία σελ. 5).

 

Ἡ Πόλις ἑάλω (1)

21 Μαΐου 1453. Ὁ Μωάμεθ ἀπαιτεῖ τήν παράδοση τῆς Πόλης ὑποσχόμενος, ὅτι θά χαρίσει τήν ζωή καί τήν περιουσία τῶν κατοίκων της.

Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ἀπαντᾶ.
“Τό δέ τήν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν εστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτη. Κοινῆ γάρ γνώμη πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν”.