Ὀλίγα περί δήμων

Ἡ λέξη «δῆμος» εἶναι πανάρχαια καί χρησιμοποιεῖτο ἤδη ἀπό τούς μυκηναϊκούς χρόνους. Εἶναι ἡ λέξη da-mo ( δάμος, δῆμος) τῆς Γραμμικῆς Β.
Μετά τά μυκηναϊκά καί ὁμηρικά χρόνια ὁ Κλεισθένης (506 π.Χ) διαιρεῖ τήν Ἀττική σέ 100 δήμους πολλά ὀνόματα τῶν ὁποίων διατηροῦνται μέχρι σήμερα, ὅπως:
Πειραιεύς, Ἐλευσίς, Κηφισιά, Φάληρον, Παλλήνη, Παιανία.
(«Ἱστορικά» Ἐλευθεροτυπία  τευχ. 153  σελ. 2-3)

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει στό ἐνεργητικό της καί μία παγκόσμια πρωτοπορία.
Τήν καθιέρωση μέ συνταγματική ρύθμιση τῆς καθολικῆς καί ἄμεσης ψηφοφορίας στήν ἐκλογή τῶν δημοτικῶν ἀρχῶν (ἄρθρο 66 τοῦ Συντάγματος τοῦ 1864).
(Σωτηρέλη «Σύνταγμα καί ἐκλογές στήν Ἑλλάδα, 1864-1909», Ἀθήνα 1991, σελ. 77)

Advertisements

Ἰατρικοί ἀφορισμοί γιά τό Καλοκαίρι

– Ἀποφεύγουμε τό πολύ φαγητό. Τρῶμε λίγο καί πολλές φορές. Τό βράδυ ἐλάχιστα.

– Εἶναι λάθος τό γνωστό: Θά φάω ἀρκετά ἀλλά μετά θά περπατήσω.
1ο λάθος: Μέ τό περπάτημα δέν καταναλίσκεται εὔκολα ἡ τροφή. Οἱ θερμίδες τοῦ φαγητοῦ εἶναι πολλές … καί ἀτελείωτες. Νά σκεφθοῦμε τό ἑξῆς: Ὁ ἀγρότης παλαιά ἔσκαβε ἐπί 8-10 ὧρες μέ φαγητό του 1 φασολάδα, ψωμί, 1 κρεμμύδι καί λίγες ἐλιές. Αὐτά τά «καύσιμα» (θερμίδες) ἀρκοῦσαν γιά ὅλη αὐτή τήν ἐργασία. Ἐμεῖς πῶς θά τά καταναλώσουμε μέ ἕνα ἁπλό βάδισμα;
2ο λάθος: Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη καταπόνηση τοῦ ὀργανισμοῦ καί τῆς καρδιακῆς λειτουργίας ἀπό τό νά βαδίζεις φαγωμένος. Στήν οὐσία πρόκειται περί ἀστείου: Τρώγω περισσότερο γιά μιά ὀλιγόλεπτη ἀπόλαυση καί μετά βασανίζομαι μέ ὑπερβολική κόπωση, γιά νά τό ἀποβάλω.

– Λάθος τό νά φάω ἐκτός ἀπό τό φαγητό μου καί πολλές σαλάτες ἤ φροῦτα. Δέν σημαίνει ὅτι καί αὐτά δέν παχαίνουν. Ἔχουν καί αὐτά θερμίδες, ἄν καί λιγότερες. Καί ἡ ἀγελάδα μόνο χόρτα τρώει!

– Τά ἀναψυκτικά ἔχουν πολύ ζάχαρη καί εἶναι λίαν παχυντικά. Τό ὅτι εἶναι ὑγρά ξεγελοῦν.

– Τά γλυκά εἶναι πιό δύσπεπτα καί ἀπό αὐτά τά λίπη. Ὅταν ἔχει πολύ ζέστη σέ συνδυασμό μέ ὑγρασία (πούμπα), εἶναι ὅ,τι χειρότερο νά φᾶμε ἀμέσως μετά τό φαγητό καί γλυκό. Νά τό ἀφήσουμε τό ἀπόγευμα μέ τό καφεδάκι.

– Ἕνα καλό πρόγευμα ἐπιβάλλεται πρίν ἀπό τό μπάνιο.

– Ὅταν αἰσθανθῶ βάρος στό στομάχι μέ ρεψίματα ἤ τάση γιά ἔμετο καί ταχυκαρδία, βγαίνω ἀμέσως ἀπό τή θάλασσα.

– Ἐάν πάω νηστικός γιά μπάνιο καί μετά ἀπό λίγη ὥρα αἰσθανθώ νά χάνω θερμοκρασία, βγαίνω ἀπό τό νερό, σκουπίζομαι καί τρώγω κάτι.

Προσοχή.
Οἱ ἀντοχές μας δέν ἐλαττώνονται ἐκθετικά (δηλ. σιγά – σιγά). Μπορεῖ νά κολυμπᾶμε ἄνετα ἐπί ὥρα καί ἀργότερα νά μᾶς ἐγκαταλείψουν ἀπότομα οἱ δυνάμεις μας. Ἐάν εἴμαστε μακριά ἀπό τήν παραλία κινδυνεύουμε νά μήν ἔχουμε δυνάμεις νά γυρίσουμε. Κολύμπι στά πολύ βαθειά καί ἐπί ἀρκετήν ὥρα πάντα μέ ἄλλον μαζί ἤ νά μᾶς προσέχουν ἀπό τήν ἀκτή.

Πήγατε διακοπές; Πόσα μπάνια κάνατε;

Φράση πού δείχνει τή λατρεία τῆς θάλασσας ἀπό τούς Ἕλληνες ἀλλά καί ἀπό τούς βόρειους λαούς, πού ἔρχονται ὡς τουρίστες νά τήν ἀπολαύσουν τό καλοκαίρι. Ἀρκετές δεκαετίες πρίν, ὅταν ἡ φυματίωση θέριζε τόν κόσμο, τό βουνό εἶχε τά πρωτεῖα. Ἡ θάλασσα ὅμως ἀνέκαθεν ἦταν τό στοιχεῖο τοῦ Ἕλληνα, ἡ πηγή τῆς ζωῆς του, ἡ ἔκφρασή του. «Λαοί τῆς θάλασσας» ἀποκαλοῦντο οἱ Ἕλληνες.
Ἡ λέξη «θάλασσα» παράγεται ἁπό τό «ἅλς» (γεν. ἁλός). Εἶναι ὁ ἦχος τοῦ κύματος, πού σέ περίοδο νηνεμίας γλείφει τά βότσαλα τῆς ἀκτῆς.

Μερικές χαρακτηριστικές λέξεις πού χρησιμοποιοῦμε στήν καθημερινή μας ὁμιλία καί προέρχονται ἀπό τό ἅλς:
«ἅλας»
«ἁλμυρός»
«ἅλ-μα»: εἶναι τό σήκωμα τῆς θάλασσας (τῆς ἁλός) κατά τήν τρικυμία, τό κῦμα
«ἅλωση»: εἶναι ἡ ἁρπαγή κάποιου ἀπό τό κῦμα καί ἡ ἐξαφάνισή του. Κατ’ ἐπέκταση ἡ κατάκτηση μιᾶς πόλης.
«κορ-άλ-λι»: ἡ κόρη τῆς ἁλός
«ὕαλος»: ὕδωρ τῆς ἁλός (διαφανές ὡς τό ὕδωρ)
«λά-τρα» ἀπό τό «ἅλ-τρα»: ὁ καθαρισμός μέ νερό
«Θεσ-αλ-ία»: θέση ἁλός, περιοχή πού παλαιά ἦταν ἐκεῖ θάλασσα
«πλούσιος» ἀπό τό «π-αλ-ούσιος»: αὐτός πού ταξιδεύει στήν θάλασσα, ὁ ἔμπορος. Ἦταν πάντοτε πιό εὐκατάστατος ἀπό τόν ταλαίπωρο τόν γεωργό.

Ἀκριβῶς τό ἀντίθετο τοῦ «ἅλς» = θάλασσα εἶναι τό «λάς» = ξηρά
«λάς»: ἐξ οὗ καί λίθος, λατομεῖο, λαός (αὐτός πού προέρχεται ἀπό τά σπλάχνα τῆς γῆς).
Ἀπό αὐτό τό ἑλληνικό «λάς» προέρχονται καί ὅλες οἱ ξένες λέξεις πού ὑποσημαίνουν χώρα, ὅπως:
Eng land, Deutch land, Hol land, κλπ.

Ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς καί τό Σάββατο τῶν Ἑβραίων

Ἐφαρμόζοντες τίς ὁδηγίες τοῦ ΟΟΣΑ «γιά τόν ἐκσυγχρονισμό τοῦ ἐμπορίου στήν Ἑλλάδα» δεχθήκαμε τήν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας, κάτι πού ἀρνήθηκαν νά δεχθοῦν:
Γαλλία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Γερμανία, Αὐστρία, Βέλγιο, κλπ.
Τό Ἰσραήλ ἀρνήθηκε ἀσυζητητί τήν κατάργηση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ἄν καί εἶναι καί αὐτό μέλος τοῦ ΟΟΣΑ.

Πρός γνῶσιν ὅλων, κατά τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου στό Ἰσραήλ ἀπαγορεύονται 39 (!) κατηγορίες δραστηριοτήτων, μεταξύ τῶν ὁποίων:
Μαγείρεμα σέ φωτιά (ἤ παρασκευή φαγητοῦ σέ θερμοκρασία ἄνω τῶν 40 βαθμῶν Κελσίου), ἡ λειτουργία τών ἀσανσέρ (ἐκτός εἰδικῶν περιπτώσεων), ἡ προσφορά φαγητοῦ (ἐκτός ἀπό τύπου σάντουιτς), ἡ λειτουργία τῶν περιπτέρων ἀλλά καί τῶν φαρμακείων(!), οἱ πτήσεις τῆς Ἰσραηλινῆς ἀεροπορικῆς ἑταιρείας ΕΛ ΑΛ, κλπ.

(στοιχεῖα ἀπό ἐφημ. «Ὀρθόδοξος τύπος» 25/7/2014  σελ. 1 καί 6)

Σκοτώνουν τά παιδιά

– Ἕνα παιδί πεθαίνει κάθε 2 ὧρες στήν Παλαιστίνη.
– Γέμισ’ ὁ κόσμος κινητά, twitter, Skype, κλπ. Λίγα λεπτά θέλει ἡ εἴδηση γιά νά καλύψει τόν πλανήτη.
Ἐλάχιστοι ὅμως ἔμαθαν, πώς ἕνα παιδί κάθε 2 ὧρες τήν τελευταία του πνοή ἀφήνει στήν Παλαιστίνη.
– Γεμᾶτος ὁ κόσμος ἐξαιρέσεις. Τρύπια ἡ δημοκρατία στό φόρεμά της. Δέν τιμωροῦνται οἱ ἰσχυροί,οἱ πλούσιοι δέν πληρώνουν, ὑπάρχει ἀσυλία βουλευτῶν, παραγραφή ἀδικημάτων.
Καμμιά ἐξαίρεση γιά τά παιδιά στά Κατεχόμενα. Πεθαίνουν στήν αὐτήν συχνότητα μέ τούς μεγάλους. Κάθε 2 ὧρες στήν Παλαιστίνη ἕνα παιδί πέφτει στήν γῆ καί μένει ἀκίνητο γιά πάντα.
– Ἔξω στήν πύλη τοῦ Παραδείσου μιά νέα σειρά ἀναμονῆς. Ἀπό παιδιά. Πέρασε κιόλας καί τίς ἄλλες! Κάθε 2 ὧρες ἕνα παιδί προστίθεται στίς τελευταῖες της γραμμές.
– Σάν πεταλοῦδες γύρω ἀπ’ τό θρόνο τοῦ Θεοῦ φτεροκοποῦν οἱ παιδικές ψυχές.Καί δείχνουν ὅλες τους στή γῆ ἕνα ὁρισμένο τόπο, τά Κατεχόμενα. Ἐκεῖ ὅπου κάθε 2 ὧρες μιά παιδική ψυχή ἀνοίγει τά φτερά της καί φεύγει γιά τόν οὐρανό.
– Βαρύ τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ πατέρα πέφτει στή γῆ κι ἀναφορά ζητᾶ ἀπ’ ὅλους, μά πιό πολύ ἀπ’ τούς δικούς του. Αὐτούς πού φέρουν τό σταυρό ἐπάνω τους, αὐτούς ποὖναι τά ροῦχα τους νωπά ἀπό τό Βάπτισμά του, αὐτούς πού πότισε μέ αἷμα ἀπ’ τό Σταυρό του.

Ἡ αἴσθηση τοῦ ὡραίου στήν ἐποχή μας

Μία βασική διευκρίνηση: Ἄλλο τό «ὄμορφο» καί ἄλλο τό «ὡραῖο».
ὄμορφος = εὖ μορφος = αὐτός πού ἔχει καλή μορφή.
Εἶναι δυνατόν ὅμως ὁ ὄμορφος νά μήν εἶναι σέ ὅλα ὡραῖος. Μπορεῖ νά ἔχει ἄσχημη φωνή, ἀκαλαίσθητο ντύσιμο, προκλητική συμπεριφορά, κλπ.
ὡραῖος = (ἀπό τό) ὡριαῖος: αὐτός πού ἔγινε τέλειος ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα του, πού ὡρίμασε.
Ἐξ οὗ καί ὥριμο φροῦτο. Ἄωρος = ἄγουρος. Ἀγόρι = ὁ ἄωρος ἄνδρας.

Τό σύμπαν ἔχει δομηθεῖ βάσει ὁρισμένων νόμων. Παντοῦ καί σέ ὅλα ὑπάρχουν ἀναλογίες, μέ τίς ὁποῖες ἔχει δομηθεῖ καί ὁ ἐγκέφαλός μας. Κάθε δημιούργημα τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο ἀνταποκρίνεται σέ αὐτές τίς ἀναλογίες «ἀφυπνίζει» τά ἀρχέτυπα πού ἐνυπάρχουν στό ὑποσυνείδητό του καί τοῦ δημιουργοῦν «ψυχική εὐφροσύνη».

Ἄρα:
Ἡ αἴσθηση τοῦ ὡραίου ὡς λειτουργία τῆς συνόλης προσωπικότητας δέν διαφέρει στίς βασικές της ἀρχές ἀπό ἀνθρώπου εἰς ἄνθρωπον οὔτε μεταβάλλεται ἐν χρόνω.
Ὡς ἐκ τούτου ἡ στρέβλωση τῆς αἴσθησης τοῦ ὡραίου στήν τέχνη, τήν ἀμφίεση, τήν ἐν γένει ἐμφάνιση καί συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου καταδεικνύει τό χαμηλό του πνευματικό ἐπίπεδο καί τήν τραγική πτώση τοῦ πολιτιστικοῦ μας ἐπιπέδου.

Θεοσημεῖες

Εἶναι συνώνυμη λέξη τῆς θεομηνίας.
«θεομηνία» = Θεός + μῆνις = ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ.
«θεοσημεία» = Θεός + σημάδι γιά ἐπικείμενη καταστροφή.
Οἱ θεοσημεῖες εἶναι θεομηνίες, οἱ ὁποῖες περιλαμβάνουν συχνά καί προειδοποιητικά φαινόμενα, συνηθέστερο τῶν ὁποίων εἶναι τό δάκρυσμα τῶν εἰκόνων!

Ἀπαράδεκτα καί τά δύο γιά ἕνα χριστιανό. Καί οἱ λέξεις αὐτές καθ’ ἑαυτές ἀποτελοῦν βλασφημία στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἔχει ὀργή ὁ Θεός; ἐκδικεῖται ὁ Θεός; καταστρέφει τό πλάσμα του ὁ Θεός; Ὄχι. «ὁ Θεός ἀγἀπη ἐστίν».
Κλαίει ὁ Θεός; λυπᾶται δηλαδή ὁ Θεός γι’ αὐτό πού κάνει; τότε γιατί τό κάνει;

Εἶναι λυπηρό καί ἀπαράδεκτο σαβαρό χριστιανικό ἔντυπο νά ὀμιλεῖ γιά θεοσημεῖες. Γράφει: «θεοσημεία εἶναι ἡ μεγάλη σφαγή τῶν Παλαιστινίων καί ἡ ἐκδίωξή των ἀπό τάς οἰκίας των εἰς τήν Λωρίδα τῆς Γάζης». Καί αὐτό διότι ἔγινε «συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου μέ τόν αἱρεσιάρχην Πάπαν κ. Φραγκίσκον εἰς Ἱεροσόλυμα».
Δηλαδή οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἑπειδή ὁ Θεός δέν ἤθελε αὐτή τήν συνάντηση (κατά τήν γνώμη τοῦ δημοσιογράφου), ἀντί νά τιμωρήσει αὐτούς τούς δύο, τιμώρησε τούς Παλαιστίνιους!!