Δίπλα στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀδικημένοι τῆς ζωῆς

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (4ος αἰ. π.Χ.)

Ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων μαζί μέ τόν Σωκράτη καί τόν Πλάτωνα.
_Μαθήτευσε ἐπί 20 χρόνια στόν Πλάτωνα.
_Μετά τόν θάνατο τοῦ διδασκάλου του, ἐπειδή δέν ἦταν ἐπιθυμητός στήν Ἀθἠνα, ἐγκαταστάθηκε στήν Ἄσσο τῆς Μ. Ἀσίας καί μετά στήν Μυτιλήνη.
_Τό 335 π.Χ. ἀποτόλμησε νά ἔλθη στήν Ἀθήνα ἀλλά καί τότε ὡς Μακεδόνας εἰσέπραττε τήν δυσμένεια τῶν Ἀθηναίων. γι’αὐτό καί δέν ἐγκατάστησε τήν Σχολή του, τό Λύκειο, στό κέντρο τῆς πόλης ἀλλά στόν χῶρο μεταξύ Λυκαβηττοῦ καί Ἰλισσοῦ.
_Στό τέλος τῆς ζωῆς του ἀντιμετώπισε τό μῖσος τῶν συνανθρώπων του, οἱ ὁποῖοι εἶχαν φθάσει στό σημεῖο νά τόν κατηγοροῦν γιά ὁ,τιδήποτε.
_Ἀπηυδησμένος καί ἀπογοητευμένος ὁ φιλόσοφος περιέπεσε σέ μελαγχολία καί ἀποσύρθηκε στήν Χαλκιδική,ὅπου καί ἀπέθανε. Ὁ λόγος τῆς ἐγκατάστασής του ἐκεῖ ἦταν, ὅπως ὁ ἴδιος τό εἶπε:Γιά νά μή δώσει στούς Ἀθηναίους τήν εὐκαιρία νά διαπράξουν καί δεύτερο ἀδίκημα στήν φιλοσοφία (ὑπονοώντας τόν Σωκράτη)

(Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων» τόμ. 23  σελ. 468-472).

Δίπλα στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀδικημένοι τῆς Ζωῆς

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ὁ Δίκαιος (5ος αἰ. π.Χ.)

_Στρατηγός στή μάχη τοῦ Μαραθῶνα.
_Στρατηγός μέ εἰδικές ἐξουσίες στή μάχη τῶν Πλαταιῶν.
_Ἄρχοντας ἀνακυρηχθείς τό 489
_Ἀρχηγός στό Ἀθηναϊκό πεζικό στή ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, μέ τό ὁποῖο ἐκμηδένησε τίς Περσικές δυνάμεις.
_Ἐπικεφαλῆς 30 ἀθηναϊκῶν σκαφῶν,πού ὁ Παυσανίας ὁδήγησε στήν Κύπρο καί στό Βυζάντιο.
_Δημιουργός τῆς Δηλίου Ὁμοσπονδίας, πού ἔμελλε νά ἐξελιχθεῖ στήν Ἀθηναϊκή αὐτοκρατορία.
_Ὁ μόνος πού καθώρισε δίκαια τίς εἰσφορές τῶν Συμμάχων τῶν Ἀθηναίων καί ἱκανοποίησε ὅλους.
Αὐτός
Ἐξωρίστηκε ἄδικα
Πέθανε πάμφτωχος, ἄν καί εἶχε διαχειρισθεῖ τούς θησαυρούς τῆς Ἑλλάδος.

(Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων» τόμ. 23 σελ. 460-461).

Ὁ φανατισμός τοῦ Ἰσλάμ

Μεταξύ Βυζαντινῶν καί Ἀράβων ὑπῆρχε ἀμοιβαῖος σεβασμός καί γόνιμη πολιτιστική συνύπαρξη.
Ὅταν οἱ Φράγκοι κατέλαβαν τήν Ἱερουσαλήμ τό 1099, τό ἀπερίγραπτο μακελειό Μουσουλμάνων καί Ἑβραίων ἀπό τούς Χριστιανούς Σταυροφόρους ἀπέβη ὁ σπόρος φανατισμοῦ τῶν Ἰσλαμιστῶν (φαινόμενο ἄγνωστο γι’αὐτούς μέχρι τότε).
Ὁ φανατισμός αὐτός ἀναζωπυρώνεται κάθε φορά πού προκαλεῖ ἡ Δύση τούς λαούς αὐτούς.
«Ἱστορικά» ἐκδ. Ἐλευθεροτυπία τευχ. 71 σελ. 4)