Ἡ πρώτη Γενοκτονία στόν πλανήτη

«Ἡ πρώτη διαπιστωμένη γενοκτονία στόν πλανήτη ἔγινε τό 116 μ.Χ. καί τήν ἐπιχείρησαν οἱ Ἑβραῖοι στήν Κύπρο, ὅπου ἔσφαξαν 200 000 Ἕλληνες. Τόση ἐντύπωση προκάλεσε αὐτή ἡ σφαγή, πού οἱ Ρωμαῖοι διοικητές τῆς περιοχῆς διέταξαν τήν ἀπέλαση ὅλων τῶν Ἑβραίων καί διέταξαν νά σκοτώσουν ἀκόμη καί τούς ναυαγούς Ἑβραίους πού ξεβράζονται στήν Κύπρο».
(ἐφημ. «Ἐπικαιρότητα» 28/2/2014  σελ. 3)

ΣΥΡΙΖΑ καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης

Ἐπίσημη ἀνακοίνωση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει τήν Σαμπιχά Σουλεϊμάν, Ρομά τήν καταγωγή, ὡς ὑποψήφια εὐρωβουλευτή του. Ἡ ὡς ἄνω ὅμως ἔχει δηλώσει «μουσουλμάνα ἀλλά ἑλληνίδα καί ὄχι τουρκάλα». Πιεζόμενος ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀπό τούς μουσουλμάνους τῆς Θράκης τήν ἔβγαλε ἀμέσως καί χωρίς δικαιολογία ἀπό τό συνδυασμό του. Ἔβαλε δηλαδή τό ἐθνικό συμφέρον κάτω ἀπό τό κομματικό.
Πῶς αὐτοί οἱ ἄνθρωποι θά ὑπεραμυνθοῦν τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν στήν Εὐρωπαϊκή Βουλή καί δέν θά ἐξαγορασθοῦν, ὅπως οἱ πλεῖστοι τῶν  προηγουμένων; Μήπως θά σεβασθοῦν τουλάχιστον τήν πίστη τῆς πλειονότητας τῶν Ἑλλήνων; Πρόσφατα βουλευτής αὐτοῦ τοῦ κόμματος διακωμώδησε τό μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας.

Περίεργα συμβάντα γιά τούς ἀφελεῖς καί τούς ἀπληροφόρητους.
Ὁ ἀρχηγός τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δέν πρέπει νά βρῆκε ποτέ χρόνο στή ζωή του, γιά νά ἐπισκεφθεῖ τόν ναό τῆς ἐνορίας του. Γιά ψηφοθηρικούς ὅμως λόγους βγῆκε ἐκτός συνόρων καί ἐπισκέφθηκε τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη!
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης πάλι δέν ἔχει διαθέσιμο χρόνο, εἶναι πάντα κουρασμένος ὅταν πρόκειται νά δεχθεῖ Ὀρθοδόξους ἱερεῖς καί θεολόγους χωρίς τίτλους καί χωρίς συστατικές ἐπιστολές. Τόν ἀρνητή τῆς πίστης καί τόν πρωτοστάτη σέ ἀντεθνικές ἐκδηλώσεις τόν πριμοδότησε μέ τό νά τόν ὑποδεχθεῖ ὡς ἀρχηγό Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

Ἀπρίλης – Πάσχα τῶν Χριστιανῶν

Μᾶς χαιρετᾶ ὁ Ἀπρίλης. Μιά μέρα μόνο μᾶς χωρίζει καί βιάζεται νά φύγει σερνάμενος στόν ἱερό χορό, πού ὀ Δημιουργός τόν ἔχει τάξει.
Aprilius= ἀνοικτός. Ὁ μήνας πού ἀνοίγουν τά ξερά κλαδιά καί ξεπετιέται ἀπό μέσα ἡ ζωή, ὁ μήνας πού τό δέρμα σκάει τῆς γῆς καί βγαίνει ἀπό τά σπλάγχνα ἡ ψυχή της, μέσα σέ φύλλα καί σέ χρώματα.
Ἀπρίλης. Ὁ μήνας πού θρυμματίζει ὁ Θεός τό μνῆμα καί νικᾶ ἡ ζωή τό θάνατο.Ὁ μήνας ὁ ραντισμένος μέ τό κόκκινο, τό χρῶμα τῆς ἰσχύος, τῆς χαρᾶς καί τοῦ θείου μυστηρίου. Μετάλλαξε ὁ Θεός τό χρῶμα τῆς κατάρας, τό φοινικοῦν (κόκκινο τῆς φοινικικῆς πορφύρας), τό χρῶμα τοῦ φόνου (φονεύω = καθιστῶ κάποιον φοινό, τόν  κοκκινίζω μέ τό αἷμα του) καί ἔγινε τό χρῶμα τό  ἱερό.
Τό αὐγό, ὁ πυρήνας τῆς ζωῆς, βάφτηκε τώρα κόκκινο, ραντισμένο μέ τό αἶμα τῆς θυσίας, ἀπρόσβλητο ἀπό τό κακό.

Ὁ ἐπικίνδυνος ἀνθρωπάκος

Καλόψυχος, δέν φαινόταν αϊμοβόρος, ἕνας κοινός ἀνθρωπάκος χωρίς ἰδιαίτερα προσόντα ἦταν. Εἶχε ὅμως τύχη. Ὁ πατέρας του μεγάλος καί τρανός. Καί ὡς γνωστόν τόν προώθησε. Ἄρχισε βέβαια σιγά σιγά, ἀπό τά πιό ἁπλά … τόν ἔκανε ὑπουργό Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων εἰς βάρος ὁλοκλήρου τοῦ ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας.
Καί ὁ λαός τόν δέχθηκε. Λίγοι ἀντέδρασαν μέ πολύ σκληρά καί πικρόχολα σχόλια ἀλλά «τά μάζευαν» ὁσάκις ὁ πατέρας του αὐστηρά τούς κοίταζε. Μετά ἀπό λίγο καιρό προβιβάσθηκε (ὅπως περνάει κάποιος ἀπό τή μία τάξη τοῦ σχολείου στήν ἄλλη) καί ἔγινε ὑπουργός Ἐξωτερικῶν. Καί στό νέο του αὐτό πόστο δέν δημιούργησε ἀντιπάθειες μέ κανένα, ἀκόμη καί μέ τούς ἐχθρούς τῆς πατρίδας του. Ὁσάκις ἀνέκυπτε κάποιο ἐθνικό πρόβλημα, ἔδινε τόπο στήν ὀργή, ἔβαζε τό σορτσάκι του καί ἔτρεχε. Ἐκτός ἐάν ὑπῆρχε ἐθνικός κίνδυνος. Τότε ἔπαιρνε τό ποδήλατό του καί πήγαινε σάν τρελός. Μία φορά μάλιστα ἀναγκάσθηκε νά βάλει τό χέρι του στίς ἀκτῖνες τοῦ μπροστινοῦ τροχοῦ, γιά νά τό σταματήσει. Θά ἔχανε κυριολεκτικά τό χέρι του ἀλλά θά πεῖς, τί τοῦ χρειαζόταν; Γιά νά ὑπογράφει; Θά ὑπέγραφαν αὐτοί πού τοῦ ἔγραφαν τίς ὁμιλίες καί τόν κατεύθυναν.
Καί ἦλθαν σκληρές μέρες γιά τήν Πατρίδα μας, ὅλοι ἀναζητούσαμε τόν σωτήρα μας. Τότε προσέτρεξαν οἱ πάντες σέ αὐτόν, τόν σήκωσαν στά χέρια καί τόν ἔκαναν πρωθυπουργό. Ἐκεῖνος δέν ἀντέδρασε, δέν εἶχε προλάβει νά καταλάβει περί τίνος ἐπρόκειτο. Ὁ λαός πού ποτέ δέν κάνει λάθος (ἄλλο παραμύθι κι αὐτό. Ἄς τό πεῖ μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πού τοῦ φώναζαν «σταύρωσον αὐτόν»), τόν δέχθηκε δημοκρατικά, τόν ὑπερψήφισε μάλιστα, καί τοῦ ἔδωσε τά κλειδιά τῆς Κυβέρνησης. Τόση ἐμπιστοσύνη τοῦ εἶχε, γνώριζε ὅτι ποτέ δέν λέει ψέματα!
Στό τιμόνι λοιπόν τοῦ κράτους ὁ ἀνθρωπάκος ἀλλά δέν ἄργησε νά τό ρίξει στίς ξέρες καί τό πλοῖο βούλιαξε. Πολλοί πνίγηκαν (λένε ὅτι αὐτοκτόνησαν), ἄλλοι πέθαναν τῆς πείνας, πλῆθος παρέμεινε ἄστεγο καί χωρίς περίθαλψη καί ὅσοι νέοι κατάφεραν νά κολυμπήσουν καί νά σωθοῦν, πῆγαν σέ ἄλλους τόπους. Καί ὁ καπετάνιος; Τί νά κάνει ὁ ἀνθρωπάκος. Πῆγε καί αὐτός σέ ξένες χῶρες καί ἄρχισε νά διδάσκει, πῶς νά κυβερνᾶ κανείς ἕνα πλοῖο!
Τρελό, ε; Καλά δέν ξέρεις ὅτι ἔτσι λειτουργεῖ τό σύστημα παγκοσμίως; Καί πληρωνόταν γι’ αὐτό; Καί βέβαια, καί ἐκεῖ πού παρέδιδε τά μαθήματα καί ἐδῶ ὡς ἀπών ἀπό τήν Βουλή. Δέν καταλαβαίνω.Αὐτό εἶναι ἁπλό, ἔτσι γίνεται μέ ὅλους. Τό ἄλλο εἶναι τό δύσκολο.. Ποιό;
Γύρισε πίσω χωρίς νά ντρέπεται καί χωρίς νά φοβᾶται μήπως τοῦ ζητηθοῦν εὐθύνες. Καλά καί κανείς δέν τόν ἐνημέρωσε; Μήπως θά καταλάβει; Ἐδῶ ἀντί νά πάει στό κόμμα του μπέρδεψε τίς πόρτες καί πῆγε στό ἀπέναντι!!

Ἡ προσφορά τῆς Ἐκκλησίας σηματοδοτεῖ τήν Ἀνάσταση

Ἀναστήθηκαν οἱ ἀγάπες τῆς Πρώτης Ἐκκλησίας. Ὅλοι οἱ ναοί ἔχουν γίνει μία ἑστία. Ἡ Ἐκκλησία τροφός τοῦ Ἔθνους. Αὐτό θά πεῖ ἀνάσταση, ποιός μπορεῖ τώρα νά τήν ἀμφισβητήσει;
Ἀφειδῶς οἱ πάντες σκορποῦν κατά καιρούς τούς ψόγους των κατά τῆς Ἐκκλησίας. Ἐλάχιστοι τήν εὐγνωμονοῦν ἤ τουλάχιστον τήν ἐπαινοῦν τώρα, ἀκόμη καί οἱ εὐεργετούμενοι ὑπ’ αὐτῆς.
Ἀλλά.
Κίνδυνος μέγας ἐλλοχεύει. Νά μήν ἐπαναπαυθεῖ στίς ταπεινές αὐτές δάφνες. Τό ἔργο της εἶναι κατ’ ἐξοχήν πνευματικό.

Ρωμαϊκή Σύγκλητος καί Βουλή τῶν Ἑλλήνων

Κάθε συγκλητικός ἦταν ὑποχρεωμένος νά παρίσταται ἤ νά δικαιολογεῖ τήν ἀπουσία του, γιατί διαφορετικά τοῦ ἔβαζαν πρόστιμο …
Ὅταν ἡ Σύγκλητος εἶχε νά ἀντιμετωπίσει σημαντικά θέματα, κανείς συγκλητικός δέν ἐπιτρεπόταν νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τή Ρώμη. Γιά διαμονή ἔξω ἀπό τήν Ἰταλία, οἱ συγκλητικοί ἔπρεπε νά πάρουν εἰδική ἄδεια.
(«Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων»  ἐκδ. Δομή  τόμ. 26ος  σελ.585)

Πρόταση:
Ἄς ἀρχίσει ἡ Βουλή νά μιμεῖται τούς Ρωμαίους ἐδῶ καί 2 000 χρόνια πρίν καί αὐτό μᾶς φθάνει!

Αὐτογενοκτονία

Μέγα πρόβλημα τῆς ἀρχαίας Σπάρτης ἦταν ἡ συνεχής μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κατοίκων της, ἡ ὁποία ὀφειλόταν σέ δύο λόγους. Στίς πολεμικές ἀπώλειες καί στήν ἀποφυγή γέννησης πολλῶν παιδιῶν. Χαρακτηριστικοί τραγικοί ἀριθμοί:
Τό 480 π.Χ. ὑπῆρχαν 8 000 Σπαρτιάτες πολίτες
Τό 371 π.Χ. ὁ Ἀριστοτέλης τούς ὑπολογίζει σέ 1 000.
Τό 262 π.Χ. ἦταν μόνο 700!
(«Ἱστορία τῶν Ἑλλήνων» τόμ 26ος  σελ. 561 ἐκδ. Δομή )

Ἐμεῖς δέν ἔχουμε μείωση πληθυσμοῦ ἀπό πολεμικές ἀπώλειες ἀλλά ἀπό κοινωνικές. Τά νέα παιδιά μας ξενητεύονται γιά νά βροῦν ἐργασία καί ὁ γηρασμένος ντόπιος πληθυσμός «ἀραιώνεται» ἀπό τήν εἰσβολή τῶν ξένων πληθυσμιακῶν ὁμάδων πού βρίσκονται σέ νεαρή – παραγωγική ἡλικία.
Ὁ μόνος ἀνασχετικός παράγων εἶναι οἱ γεννήσεις πολλῶν παιδιῶν, κάτι πού δυστυχῶς ἀποφεύγεται συστηματικά ἀπό τούς περισσοτέρους, χωρίς αὐτοί νά εἶναι καί παντελῶς ἀδικαιολόγητοι.

Τραγική προειδοποίηση εἰδικῶν.
Ἐάν συνεχίσουμε μέ τόν ρυθμό αὐτό, τό 2070 δέν θά ὑπάρχει Ἕλληνας πού νά μπορεῖ νά γεννήσει παιδιά!!