Η αμφίεση των Μητροπολιτών

Πέθανε αυτές τις ημέρες ένας μητροπολίτης της Ελλαδικής Εκκλησίας και άφησε πίσω του 100 (εκατό) αρχιερατικές στολές!!
(Ιστολόγιο apotixisi 29/6/2018)

Ερωτήματα:
–  Υπάρχει κανένα αγιογραφικό χωρίο, που ορίζει αυτές τις στολές και δεν το γνωρίζουμε;
–  Επαπειλείται κίνδυνος αφορισμού, εάν κάποιος από τους επισκόπους μας αφαιρέσει τουλάχιστον κάτι (αν όχι να καταργήσει το σύνολο), όπως τη ράβδο, τη μίτρα, κλπ;
–  Εάν χαρακτηρίζεται κάποιος από τέτοια κενότητα πνευματική, ώστε να καταχράται χρήματα που έχουν δώσει οι πιστοί στην Εκκλησία (δεδομένου ότι ο μισθός τους δεν είναι ιδιαίτερα υψηλός) για να αποκτήσει πληθώρα πανάκριβων στολών, τότε αυτό δεν είναι αιτία καθαίρεσης;
–  Τόσο δύσκολο είναι το να αφαιρέσει κάποιος από τους δεσποτάδες, έστω και ένα μπιχλιμπίδι από την στολή του, ώστε δεν έχουμε ούτε μία εξαίρεση από το σύνολο των 100 περίπου μητροπολιτών μας;
–  Δεν αισθάνονται, ότι είναι συνεργοί αυτής της απρέπειας τόσοι και τόσοι σεβαστοί ηγούμενοι και ηγούμενες μοναστηριών, προϊστάμενοι ναών, κλπ, που δωρίζουν στολές στους μητροπολίτες χρησιμοποιούντες τα χρήματα των μοναστηριών ή των ναών;

Τελικά:
–  Αφού έχουμε να κάνουμε με «κοσμικούς άρχοντες», χρειάζονται τόσοι στην Εκκλησία της Πατρίδας μας;
–  Υπάρχουν μητροπόλεις με πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων πιστών και υπάρχουν και άλλες με σύνολο πιστών , όσο μία κωμόπολη.
–  Γιατί δεν συγχωνεύονται μητροπόλεις; Ποια εκκλησιαστική ανάγκη απαιτεί τόσο μεγάλο αριθμό ισοβίων αρχόντων με κοσμικές υπερεξουσίες (δεν αναφέρομαι στις θρησκευτικές);

Advertisements

Η δικαιοσύνη έχει πρόβλημα

Υπόθεση Ηριάννας – Περικλή

Όταν φυλακίζεις κάποιους επί ένα χρόνο για κακούργημα
και μετά παμψηφεί τους αθωώνεις,
Τότε:

–  Ή πρόκειται περί φοβερής δικαστικής πλάνης,
η οποία εμπνέει το φόβο σε κάθε αθώο πολίτη

–  Ή πρόκειται περί αμέσων ή εμμέσων πιέσεων προς τους δικαστές,
για την έκδοση αθωωτικής απόφασης.

Το χείριστο!

Η ουσία της ζωής

Μια τσούχτρα στ’ αλμυρό νερό
ταξίδι η ζωή μου
την ομοιόστασή μου συγκρατώ
στη βία των κυμάτων

Νερό ο εχθρός, νερό κι εγώ.
Τα μόρια της ύπαρξής μου,
μια δύναμη μου τα συνέχει,
πριν τα μοιράσει ο εχθρός.

Η αίσθηση του είναι μου
τα γόνατά μου λύνει
και η ματιά μου πέφτει
στο μαύρο του βυθού

Μα!, ένα χάδι μητρικό,
μία σταγόνα αγάπης
μια συμπορεία φιλική
χτίζει το σκελετό μου.

Αυτός είναι ο Έλληνας! Από όποια «Σκοπια» και αν τον δεις

Σήμερα Πέμπτη πρωί επισκέφθηκα τον οικογενειακό τάφο των γονέων μου. Είναι το πρώτο «οικόπεδο» που πήραμε για να διαφυλάξουμε τα οστά του πατέρα μας, που τον χάσαμε το 1950 σε ηλικία 35 ετών.
Τι να κάνεις σε ένα τάφο ενός σχεδόν αιώνα! Εάν όμως τον αφήσεις απεριποίητο, δείχνει εγκαταλελειμμένος και βρίσκει ευκαιρία ο κάθε ανόητος να τοποθετεί επάνω του ό,τι περιττό, λες και είναι ράφι.
Την περιποίηση των μνημείων την έχουν αναλάβει γραφεία, που αποτελούν ένα άθλιο κατεστημένο. Όταν λέω γραφεία δεν κυριολεκτώ, διότι πρόκειται στην ουσία περί ενός μόνο γραφείου, το οποίο δεσπόζει απέναντι από την πύλη του νεκροταφείου. Μετά, όπως θα αφηγηθώ στη συνέχεια, ανακάλυψα και το δεύτερο, μικρό και κρυμμένο σε ένα στενάκι, ανάμεσα στα μαρμαράδικα.
Μπαίνω λοιπόν μέσα στο μεγάλο γραφείο, τους εξηγώ ότι θέλω να περιποιηθώ τον οικογενειακό μας τάφο και μου απαντούν, ότι θα ειδοποιήσουν τον ειδικό υπάλληλο να έρθει να πάμε μαζί στο μνήμα και να τα πούμε εκεί. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και βλέπω έξω από το γραφείο να σταματάει ένα κακομεταχειρισμένο βρώμικο μηχανάκι και να … αποβιβάζεται από αυτό ένας ανθρώπινος όγκος αξύριστος, αχτένιστος, 35 περίπου ετών αλλά με ύφος γηραιού αυτοκράτορα. Μπήκε μέσα. Ο κύριος … απευθυνόμενος σε μένα, και μου προτείνει το χέρι προς χαιρετισμό, εγώ en face, αυτός profil. Ποτέ δεν κοιτάζεις κατάματα τον κατώτερό σου! Απέφυγα με τρόπο να πιάσω το μαυρισμένο χέρι του, που αν και το κοσμούσε στον καρπό ένα μαύρο κομποσκοινάκι  τύπου Παϊσίου, κανένας δεν εγγυάτο ότι ήταν καθαρό.
«Με τι είστε», τον ακούω να μου λέει. Δεν κατάλαβα, τι εννοείτε! Σας είπα με τι είστε. Με τι είμαι φτιαγμένος; Όχι, με τι ήρθατε, με μηχανάκι, με αυτοκίνητο, με τι; Με αυτοκίνητο, κύριε. Τότε μπέστε μέσα και πάμε. Πού να πάμε, εκδρομή; Στον τάφο σας, και με κοίταζε σαν να με είχε θάψει κιόλας! Ένα λεπτό για να συνεννοηθούμε: Σας είπαν τα κορίτσια, και σας επαναλαμβάνω και εγώ, ότι ο τάφος βρίσκεται 40 μέτρα ακριβώς και ευθεία από την είσοδο του νεκροταφείου, ποιο αυτοκίνητο μου λέτε. Καλά, έρχομαι εγώ με το μηχανάκι και εσείς ακολουθείστε με.
Αντί να με ακολουθήσει, προπορευόταν αυτός ως ανόητος ηγεμών με την άμαξά του και μόλις πέρασε την πόρτα του νεκροταφείου έστριψε αριστερά. Του κάνω νόημα να γυρίσει πίσω και να έρθει πάλι στην ευθεία. Στο στενό δρομάκι του νεκροταφείου έκανε μανούβρες νταλίκας για να στρίψει και τελικά προπορεύτηκε και πάλι στην ευθεία,  σταμάτησε δε στα 100 μέτρα αντί στα 40. Κολλημένος στο μηχανάκι του δεν γύριζε πίσω να με αντικρύσει, μέχρι που να πάω μπροστά του … να υποβάλω τα σέβη μου. Εγώ, αντίθετα,  τον περίμενα κανά πεντάλεπτο … μέχρι που έστριψε κεφάλι.
Κατέβασε τα μούτρα, παράτησε το όχημα και με πλησίασε. Νομίζω το αστικό λεωφορείο για τέτοιες αποστάσεις θα σε εξυπηρετεί καλλίτερα, του ξεφώνησα, δεν άντεξα. Δεν γέλασε με το αστείο μου αλλά δεν τον έπαιρνε και να τσαντιστεί, η σούπα όμως είχε ήδη  χαλάσει. Οι λέξεις από δω και πέρα κοφτές, μετρημένες και ασύντακτες. Δες και πες μου πόσα θέλεις για να καθαρίσεις τον τάφο. Μετράει με το μάτι τον τάφο, σκέφτεται και μου πετάει την τιμή στο κεφάλι, καθ’ ό πιο ψηλός, 40 ευρώ. Ξέρεις πόσο δίνω για να μου πλύνει το πλυντήριο το αυτοκίνητό μου; Πόσα. Πέντε ευρώ. Ναι, αλλά ξέρεις …. Τίποτα δεν ξέρω, τελειώσαμε.
Γύρισε και έφυγε αλλά διαπίστωσα, ότι δεν έφυγε ο ίδιος άνθρωπος. Πόσο πιο μικρός μου φάνηκε, πόσο πιο πολλή ώρα έκανε να πάει στο μηχανάκι του, το οποίο μάλιστα δεν το καβάλησε και αμέσως για να φύγει!  Και αυτό, γιατί ίσως κανένας μέχρι τώρα δεν του είχε πει ποιος είναι. Και ο ανθρωπάκος θεωρούσε  τον εαυτό του μοναδικό στον κόσμο, επειδή απλώς κουβαλούσε νερό, που το έδινε στις καθαρίστριες για να ξεπλύνουν τους τάφους! Περιττό να πω, ότι αμέσως μετά πήγα στο διπλανό γραφείο και δέχθηκαν να πλύνουν τον τάφο με 10 ευρώ για πρώτη φορά και τις επόμενες με πέντε!

Εμείς, αυτοί που ονομαζόμαστε Έλληνες, επιβάλλουμε στα Σκόπια να αλλάξουν το σύνταγμά τους, για να περιορίσουμε τις αλυτρωτικές τους βλέψεις. Στη φύση όμως επικρατεί ο νόμος του ισχυρού. Τον αδύνατο και τον εκφυλλισμένο τον πατάνε οι εκάστοτε δυνατοί και προχωράνε.

Η ικανότητα διατήρησης των συνόρων ενός κράτους είναι ανάλογη της στρατιωτικής του ισχύος και αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των ημιαγρίων που διαθέτει.

Η εικόνα «Άξιον εστίν»

Οι Χριστιανοί ομολογούν, ότι δεν είναι ειδωλολάτρες. Η λατρεία προς την εικόνα δεν αποδίδεται στο ξύλο ή στις μπογιές αλλά στο τιμώμενο πρόσωπο.

Στην εικόνα «Άξιον εστίν» μπορεί να μας πει κανείς, ποιο είναι το λατρευόμενο πρόσωπο; Οπωσδήποτε δεν είναι η Παναγία που απεικονίζεται αλλά η φράση αυτή καθ’  εαυτήν.

Πολύ θα ήθελα να παραγγείλω στους αγιορείτες αδελφούς που περιφέρουν αυτήν την εικόνα, και συγκεκριμμένα την φωτοτυπίαν της (!), μία εικόνα το «νυν και αεί» και μία άλλη το «αμήν»!

Το δίκαιο της αρχαίας Κρητικής Γόρτυνος

Στη Γόρτυνα οι δούλοι ήταν λιγότερο «δούλοι» από τους δούλους των άλλων ελληνικών πόλεων:
–  Είχαν την δυνατότητα να εμφανίζονται ως κάτοχοι ορισμένης περιουσίας
–  Ο νόμος τιμωρούσε όσους προσέβαλλαν δούλους (με ποινές βέβαια πολύ μικρότερες από εκείνες που αφορούσαν ελεύθερους πολίτες).

Ανάλογη ήταν και η θέση των γυναικών:
–  Μπορούσαν να είναι κάτοχοι περιουσίας
–  Μπορούσαν να εμφανίζονται στο δικαστήριο οι ίδιες
–  Μπορούσαν να αποφασίζουν ελεύθερα για το γάμο τους
–  Είχαν δικαίωμα να μοιράζονται την πατρική κληρονομιά με τους αδελφούς των (αλλά έπαιρναν το 50%)

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»  τομ. 9ος  εκδ. Παραπολιτικά  Αθήνα 2015  σελ. 150)