Στη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου γεννιούνται οι Θεοί

Το πρώτο και φοβερό συναίσθημα που νιώθει ο άνθρωπος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, είναι ο φόβος. Αυτός τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή, μέχρι που θα επιστρέψει στην μεγάλη κοιλιά της γης, στην μήτρα όλων των όντων. Τον φόβο αυτό  προσπαθεί να τον αποσείσει στο υποσυνείδητό του αλλά εκείνος παίρνει χίλιες δυο μορφές για να υπενθυμίσει την ύπαρξή του, όπως με τις ασθένειες, τα ατυχήματα, τις απώλειες προσφιλών του προσώπων, κλπ. Συνοδός του φόβου και πλαίσιό του είναι το σκότος. Το φως αντίθετα αποτελεί την κατάλυση του σκότους και επομένως την πηγή της χαράς. To σκότος είναι ταυτόσημο με το κακό και με το θάνατο το δε φως με την περιοχή του θείου.
Η ζωή στον πλανήτη Γη είναι ένας κύκλος επαναλήψεων, ένα σύνολο ελίξεων του ίδιου του πλανήτη γύρω από τον εαυτό του αλλά και γύρω από τον ήλιο. Η κυκλική συμπεριφορά του περιβάλλοντός μας κόσμου είναι ένα ακατάλυτο βίωμα, που διαποτίζει τον βίο μας και τον συνέχει. Η λέξη «ηλικία» αυτήν την έννοια εμπεριέχει. Ποια ηλικία έχεις σημαίνει, πόσες ελίξεις (στροφές) έκανε η Γη ενόσω ζούσες.
Στον κύκλο της ζωής του καθενός, και ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο ζει, η ημέρα και η νύχτα παίρνουν ανάλογο μέγεθος κατά την διάρκεια του χρόνου. Όταν μεγαλώνει η ημέρα, ο άνθρωπος παίρνει κουράγιο και γεμίζει από χαρά. Όταν όμως έρχεται η σειρά της νύχτας να μεγαλώσει, τότε ο φόβος ο κρυμμένος στο υποσυνείδητό μας αναδύεται με όλα τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα. Ο πρωτόγονος άνθρωπος αυτό το βίωμα το ζούσε πιο τραγικά. Δεν είχε τις απαραίτητες γνώσεις, οι εμπειρίες του ήταν στοιχειώδεις και αφορούσαν κυρίως την τροφή του και την αντιμετώπιση των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Βλέποντας τη νύχτα να μεγαλώνει δεν πίστευε, ότι κάποτε θα αρχίσει να μικραίνει. Πίστευε ότι αυτή η κατάσταση προμήνυε τον θάνατό του.
Η γέννηση της πρώτης ημέρας που άρχιζε να μεγαλώνει, ήταν γι’  αυτόν και η επιβεβαίωση της συνέχισης της ζωής, η νίκη της ζωής επί του θανάτου, η κυριαρχία του Θεού επάνω στο Κακό. Έτσι η γέννηση της πρώτης αυτής ημέρας ταυτιζόταν πάντοτε με τη γέννηση του Θεού του. Το καλό δεν ερχόταν απότομα. Η ημέρα αυξανόταν πάντοτε σιγά σιγά. Έτσι και ο Θεός του δεν παρουσιαζόταν μεγάλος και τρανός και παντοδύναμος αλλά μικρός και ανυπεράσπιστος.
Το θρησκευτικό πιστεύω του κάθε ανθρώπου δεν αντιμάχεται αυτή την ιδέα, όσο προηγμένη και αν είναι η θρησκεία του σε σχέση με τις άλλες. Γι’ αυτό και ανεξάρτητα προς  την ημερομηνία γέννησης του κάθε Θεού, καταλήγουν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι να την μεταθέτουν την εποχή της πιο μεγάλης νύχτας, όπως αντίστοιχα και την Ανάσταση να την  εορτάζουν πάντα την άνοιξη, την εποχή της αφύπνισης όλης της φύσης.
Το σημαντικό στην πίστη σου δεν είναι πότε θέτεις την ημερομηνία γέννησης του Θεού σου αλλά το πώς πιστεύεις τον Θεό σου. Είναι πρόοδος το να έχουν συμφωνήσει οι πάντες για το πότε θα εορτάζουν τη γέννηση του Θεού τους παρά το να την εορτάζει ένας έκαστος χωριστά. Αυτό παίζει αφάνταστα μεγάλο ρόλο στο υποσυνείδητό τους. Η συμμετοχή των συνανθρώπων μας στον εορτασμό του Θεού ενισχύει την πίστη και  προσδίδει ένα τόνο αλήθειας σε αυτά που βιώνει ο καθένας μας ως άτομο.
Τη νύχτα των Χριστουγέννων, τη φοβερή αυτή σκοτεινή νύχτα, έρχεται ο Θεός όχι ως τιμωρός και κριτής αλλά μέσα στα φώτα ως Θεός της αγάπης και της ειρήνης.

Χριστούγεννα. Εορτή εξίσωσης Θεού και ανθρώπων λόγω θείας συγκατάβασης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s