Γάγγραινα στο σώμα του Πειραιά

86χρονος επί 35ετίαν διευθυντής οικοτροφείου αρρένων, επιμελητής ανηλίκων, θεολόγος, επίλεκτο μέλος της Πειραϊκής  κοινότητας και πασίγνωστος εδώ και δεκαετίες στις τοπικές εκκλησιαστικές και γενικά χριστιανικές οργανώσεις

αποδείχθηκε παιδεραστής κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή

Καταδικάστηκε πρόσφατα σε 40 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθήνας, η δε καταδίκη του στηρίχθηκε στις μαρτυρίες 12 οικότροφων παιδιών για την περίοδο 2001 -2012.

Είδηση αποτρόπαια και πέραν πάσης λογικής. Και όσον μεν αφορά τον καταδικασθέντα, εδώ πρόκειται σαφώς περί ψυχοπαθολογικής προσωπικότητας και μάλιστα άκρως επικίνδυνης.

Γεννιούνται όμως τραγικά ερωτήματα:
Τι έφταιξε και ποιοι ευθύνονται για το ότι ένας ψυχοπαθής εγκληματίας δρούσε ανενόχλητος επί δεκαετίες κάτω από τα μάτια τόσων και τόσων ανθρώπων;

1ον.  Οι περί αυτόν. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόταν, οι άνθρωποι που είχαν άμεση επικοινωνία με αυτόν, που είχαν υπεύθυνη θέση στο οικοτροφείο, εκείνοι που αφιέρωναν πολλές ώρες μέσα σε αυτό προσφέροντας οικειοθελώς τις υπηρεσίες τους.
Παρά ταύτα ας μην είμαστε εδώ τόσο αυστηροί, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί ο οποιοσδήποτε να ξεγελασθεί, όταν έχει να κάνει με άνθρωπο υπεράνω πάσης υποψίας και εδώ συγκεκριμένα με άτομο που είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του αυτό.

2ο.  Οι άνθρωποι στους οποίους καταγγελλόταν οτιδήποτε ανάρμοστο προς την συμπεριφορά του διευθυντού. Και αποκλείεται να μην υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις. Εδώ  ένας μικρός οικότροφος εκμυστηρεύτηκε το πρόβλημά του στην δασκάλα, η οποία αποδείχθηκε ότι ήταν η μόνη που αντέδρασε άμεσα και σωστά.

3ο.  Οι άνθρωποι οι οποίοι ήταν ενήμεροι των καταγγελιών σε βάρος του διευθυντού, των δικογραφιών, των δικαστικών διώξεων και περιορισμών, απαγορεύσεων. κλπ.
Εδώ, σε αυτή την κατηγορία, αρχίζουν οι μεγάλες ευθύνες. Εδώ η ολιγωρία, η αμέλεια και η ανοχή ισοδυναμούν με αξιόποινες πράξεις.

4ο.  Οι άνθρωποι που παρά τις απαγορευτικές δικαστικές αποφάσεις, παρά τις άμεσες αποδείξεις των αξιόποινων πράξεων (από τις δικογραφίες και τις άμεσες καταγγελίες) όχι μόνο δεν εμπόδιζαν τον άνθρωπο αυτόν να έλθει σε επαφή με τα παιδιά αλλά αντίθετα, δικαιολογούσαν τις πράξεις του και έκαναν το παν για να μη τον απομακρύνουν από αυτά  και από την διοίκηση του ιδρύματος.
Εδώ σαφέστατα υπάρχουν ευθύνες και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

5ο.  Στην τελευταία αυτή περίπτωση ανήκουν εκείνοι, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου συνέργησαν στην προσπάθεια συνέχισης του εγκλήματος, έστω και χωρίς να έχουν πλήρη επίγνωση των πράξεών τους. Παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στο δικαστήριο ενός ανθρώπου γνωστού τους, έστω φίλου τους, κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα εάν αθωωνόταν, να συνεχίσει το εγκληματικό του έργο σε βάρος παιδιών προβληματικών οικογενειών.

Ντροπή !
Το λιγότερο που έχω να πω

Advertisements

2 thoughts on “Γάγγραινα στο σώμα του Πειραιά

  1. ενός από τα πρώτα παιδιά του Κωνσταντίνου Λαλαούνη.
    Εισερχόμενα x

    Panagiota Bratikaki
    9:51 μ.μ. (Πριν από 12 ώρες)

    προς Εμένα

    Όταν βλέπουμε ένα άρθρο κάπου γραμμένο που παρουσιάζει έναν άνθρωπο “τέρας” που καταδικάστηκε, πριν αρχίσουμε να το διαδίδουμε δεξιά και αριστερά καλό θα ήταν να ενημερωνόμαστε για την κατάσταση όπως και για το τι πραγματικά συνέβη σε όλη την ακροαματική διαδικασία. Αν δεν παρευρισκόμαστε εκεί και αν δεν έχουμε όλα τα στοιχεία καλό θα ήταν να σιωπούμε και να μην προσβάλλουμε την προσωπικότητα κάποιου που έχει προσφέρει τόσα πολλά στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Να θυμηθούμε τι έχει κάνει και τι έχει δώσει αυτός ο άνθρωπος τόσα χρόνια και να μην λιθοβολούμε όταν δεν γνωρίζουμε την όλη κατάσταση ακριβώς. Ακούμε μια απόφαση δικαστηρίου που τον καταδικάζει με σαρανταετή κάθειρξη και αμέσως τρέχουμε να χαρακτηρίσουμε τον άνθρωπο ως ένα ‘’τέρας’’. Έναν άνθρωπο καταξιωμένο που ουδέποτε στην 50 χρόνων καριέρα του δεν ακούστηκε τίποτα αρνητικό για εκείνον .

    «τα παιδιά βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν μετά από 6 χρόνια»! αναρωτήθηκε κάνεις τι κατέθεσαν παιδιά που μεγάλωσαν εκεί μέσα και είναι καταξιωμένοι άνθρωποι επαγγελματίες, με δικές τους τώρα οικογένειες και παιδιά, και οι οποίοι ζουν ανάμεσα μας και δεν είναι σε “τρελοκομεία και φυλακές” όπως κατέθεσε ένας εκ των κατηγόρων; Άνθρωποι των οποίων οι μαρτυρίες για το τι έζησαν μέσα σε αυτό το σπίτι δεν διαψεύστηκαν. Καταθέσεις ψυχής από βασανισμένα παιδιά σε μια εποχή ακόμα πιο δύσκολη και πιο συντηρητική και κατακριτέα από την δική μας. Δεν είναι τυχαίο να μην υπάρχει καμιά μαρτυρία αρνητική εδώ και 50 χρόνια, από την έναρξη λειτουργίας του παιδικού σπιτιού μέχρι προσφάτως. Ενήλικες πλέον άνθρωποι με θάρρος και τόλμη, άνθρωποι 40, 50 ακόμα και 60 ετών που κατέθεσαν ενώπιον των δικαστών υπέρ του ευεργέτη και πατέρα τους όπως αυτοί τον αποκαλούν.

    Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα στον “πατέρα” τους καθ’ολη την ακροαματική διαδικασία ακούγοντας την πολιτική αγωγή να τους προσβάλει έντονα ρισκάροντας την υπόληψη τους! Αυτοί δηλαδή δεν βρήκαν το θάρρος να πουν τι τους συνέβηκε πριν τόσα χρόνια αν τους συνέβαινε; ή μήπως ο άνθρωπος που κατηγορείται ξαφνικά αποφάσισε στα 80 του χρόνια να ικανοποιήσει τις ορέξεις του;; Ένας άνθρωπος με υπεράριθμα προβλήματα υγείας.

    Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πώς λειτουργεί η κοινωνία όταν πρόκειται για παιδιά και την ευαισθησία που επικρατεί πάνω σε αυτό το θέμα. Φυσικά όλοι μας θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά και πολύ καλά κάνουμε, αλλά τι γίνεται όταν υπάρχουν άνθρωποι του συστήματος που καθοδηγούν τα ευάλωτα αυτά παιδιά; Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη που είχαν αυτά τα παιδιά για προσοχή.

    Γιατί κάνεις δεν σκέφτεται αυτούς που απειλούν να προσβάλουν και άλλα ιδρύματα σαν το παιδικό σπίτι;
    Γιατί δεν αναφέρεται κανείς στα βασανιστήρια που υπέστησαν άλλα παιδιά από τους ενήλικες πλέον κατήγορους κατά την διάρκεια της διαμονής τους στο ίδρυμα;
    Γιατί κανείς δεν αναφέρει ότι δυο από τους κατήγορους έχουν κατονομαστεί σε καταθέσεις για βιαιοπραγίες και σεξουαλικές κακοποιήσεις των υπολοίπων παιδιών;
    Γιατί κανείς δεν γράφει για τις ατέλειωτες συζητήσεις της κρατικής κοινωνικής λειτουργού με παιδιά κατήγορους από το ίδρυμα ενώ θα έπρεπε να είναι αμερόληπτη μάρτυρας. Να σημειώσουμε ότι οι κρατικοί αυτοί υπάλληλοι μάρτυρες συζητούσαν συνεχώς με τα παιδιά του ιδρύματος και συνόδευαν τους τέσσερις αυτούς κατήγορους σε όλη την ακροαματική διαδικασία μαζί με υποτιθέμενους “δημοσιογράφους” και πολλές φορές προκαλούσαν τους παρευρισκόμενους.

    Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά ότι στην δίκη ήταν παρόντα μόνο 4 παιδιά κατήγοροι( εκ των οποίον τα 3 είναι αδέρφια) και ένα πέμπτο το οποίο κατέθεσε υπέρ του κατηγορημένου και αντίθετα προς τις κατηγορίες, επίσης δύο άλλοι ενήλικες δεν παρουσιάστηκαν καθόλου να υποστηρίξουν τις παλιές κατηγορίες τους. Μέσα σε αυτά και ένας εκ των αδερφών ανέφερε στην προανακριτική εξέταση ότι δεν έχει ενοχληθεί ποτέ από τον κατηγορούμενο και άλλαξε την κατάθεση του μετά από χρόνια.

    Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά ότι επικαλέστηκαν ενοχλήσεις μέσα σε ένα ασανσέρ στο οποίο δεν έχει πρόσβαση το ίδρυμα;

    Γιατί δεν αναφέρει κανείς πως διαψευστήκαν οι καταθέσεις των κατηγόρων και ότι αρκετοί από αυτούς άλλαξαν τις καταθέσεις τους 3 φορές προσθέτοντας στοιχεία που μπορούσαν να μετατρέψουν ένα πλημμέλημα σε κακούργημα;

    Τόσα πολλά ερωτηματικά για τα παιδιά που δεν παρευρέθηκαν στο δικαστήριο σαν ανήλικα και διαβάστηκαν οι καταθέσεις τους που μέσα στις πρώτες μάλιστα από αυτές έλεγαν όλα έκτος από ένα ότι σε αυτά δεν έγινε ποτέ παρενόχληση.

    ‘Ένα μεγάλο ερωτηματικό αφορά το παιδί με την “ήπια” νοητική υστέρηση, με IQ 41, Το ανυπεράσπιστο αυτό “ρωμαλέο παιδί 1.80 και κάτι” όπως χαρακτηριστικά ανέφερε μάρτυρας παιδίατρος, που κακοποιήθηκε από έναν άνθρωπο 80 χρονών! ένα παιδί που όλες οι ιατρικές γνωματεύσεις χαρακτήρισαν ότι με μεγάλη δυσκολία κατανοεί τον τόπο τον χρόνο και τον χώρο στον οποίο βρίσκεται και νομίζει ότι είναι ο ‘’superman’’. Ένα παιδί κακοποιημένο που δεν γνώριζε την προσωπική υγιεινή, πάλι σύμφωνα με ιατρικές γνωματεύσεις, πως ξαφνικά έμαθε να μιλάει και πως μπόρεσε να κάνει μια κατάθεση με έκφραση λογίου ανθρώπου μέσα σε λίγο χρόνο και για ποιο λόγο δεν παρευρέθηκε να καταθέσει αφού ούτε αυτός ήρθε;

    Αξίζει να σημειώσω και να διορθώσω όλα αυτά τα ψεύδη που καταγράφονται για τις κατηγορίες που αποδόθηκαν στον Κο Λαλαουνη. Κανείς δεν αναφέρει ότι Αθωώθηκε από το δικαστήριο για τα δυο παιδιά που δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο, επίσης αθώο τον έκρινε ένας από τους ενόρκους για όλες τις πράξεις όπως επίσης δυο ένορκοι και ένας δικαστής δέχτηκαν να βγει από την φυλακή μόλις κάνει έφεση. Η ίδια η εισαγγελέας χαρακτηριστικά είπε ότι “το έργο της ζωής του ήταν μεγάλο” και του αναγνωρίστηκε ελαφρυντικό ότι όλη η προηγούμενη ζωή του ήταν έντιμη.

    Γιατί κανείς δεν έκανε μια αναφορά σε αυτό το έργο ζωής;

    “ Εγώ πιστεύω ότι τα παιδιά είναι καλά παιδιά απλά έχουν παραστρατήσει και παρασυρθεί” κατέθεσε ο Κος Λαλαουνης. Ακόμα και μετά από όσα κατέθεσαν εναντίον του αγαπάει και πιστεύει σε αυτά τα παιδιά γιατί πιστεύει στην αγάπη.

    Τα παιδιά κατήγοροι και πλέον ενήλικες άνεργοι διαμένουν ακόμα σε διαμέρισμα παραχωρημένο από το ίδρυμα και μάλιστα ένας από αυτούς δούλευε στο ίδρυμα αμέσως μετά την υποτιθέμενη κακοποίηση του. Τόσα στοιχεία τόσες αποδείξεις. Αλλά φυσικά έχουμε να κάνουμε με παιδιά και αθώες ψυχές και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε διαφορετικά από το να καταδικάσουμε όλους τους άλλους. Γιατί όμως να μην μπορούμε να πούμε απλά και μόνο την αλήθεια;

    Γιατί κανείς δεν αναφέρει τι πραγματικά κατατέθηκε σε αυτό το δικαστήριο;

    Γιατί μόνο ένας δημοσιογράφος; με ένα τεφτέρι στο χέρι σαν τουρίστας κάθισε να ασχοληθεί όλες τις ημέρες και να μιλάει μόνο με την δικηγόρο της πολιτικής αγωγής; γιατί δεν ρώτησε και την άποψη του κατηγορούμενου ώστε να γράψει με τον σωστό τρόπο αυτή την είδηση;

    Δεν είμαι δημοσιογράφος δεν έχω τίποτα εναντίον αυτών ούτε κανενός άλλου συστήματος, είμαι ένας απλός άνθρωπος, παιδί μεγαλωμένο από ένα από αυτά τα παραμελημένα, αληθινά κακοποιημένα από την κοινωνία παιδιά του ’63, που μεγάλωσαν σε αυτό το σπίτι και που παρακολουθούσε όλη την ακροαματική διαδικασία ακούγοντας τα ψεύδη και βλέποντας τον πατέρα του στο εδώλιο με δάκρυα στα μάτια.

    Φυσικά δεν επικροτώ ασελγείς πράξεις εναντίον ανήλικων και ανήμπορων παιδιών αλλά αντιθέτως τις καταδικάζω, μα δεν μπορώ να βλέπω ένα τόσο μεγάλο θυμό να καταγράφεται από τον κόσμο για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε την ζωή του σε αυτά τα παιδιά και πιθανόν έπεσε θύμα μεγάλης πλεκτάνης στα 86 του χρόνια! Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα blog απλά αντιγράφουν το άρθρο από την “εφημερίδα των συντακτών”, το οποίο είναι ανακριβές και αναληθές.

    Ας σκεφτούμε την επίπτωση που έχουν τα λόγια όλων σας στους υπόλοιπους ανθρώπους που πασχίζουν να βοηθήσουν παιδιά κακοποιημένα, ταλαιπωρημένα, χαμένα που αναζητούν μια αγκαλιά. Τι πρέπει να κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που λειτουργούν ιδιωτικά σπίτια αγάπης κι φροντίδας; Να τρέξουν ; Να φύγουν; Να κλείσουν τα σπίτια αυτά από τον φόβο ότι θα είναι οι επόμενοι; Ας το δούμε λογικά επιτέλους, όλα αυτά τα σπίτια δεν είναι νοσοκομεία, δεν είναι φυλακές ή σχολεία και οικοτροφεία, όπως είπε η υπεράσπιση του κατηγορουμένου και όπως έζησε και πιστεύει και ο πατέρας μου, ένα από αυτά τα παιδιά, είναι σπίτια που προσφέρουν φροντίδα και αγάπη και ευκαιρία σε αυτά τα παιδιά να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον οικογένειας. Ας είμαστε ρεαλιστές πλέον, ποιος από εσάς τους γονείς δεν έχει μαλώσει το παιδί του όταν κάνει αταξία; Ποιος από εσάς τους παππούδες και τις γιαγιάδες δεν έχετε πάρει τα εγγόνια σας αγκαλιά, δεν τα έχετε πάρει στα πόδια σας, ή δεν τα έχετε φιλήσει;

    Όλοι εσείς που δημοσιεύετε και αντιγράφετε άρθρα του διαδικτύου γιατί δεν έχετε το θάρρος να το κάνετε επώνυμα;

    Είναι τραγικό να τρέπουμε σε φυγή ανθρώπους που έχουν κάνει τόσα έργα και να τους κυνηγάμε και να τους στριμώχνουμε σε συνωμοσίες και καταδίκες.

    Δηλαδή τον πατέρα μου τον μεγάλωσε ένας παιδόφιλος και αυτός δεν το γνωρίζει; Τα άλλα μεγάλα παιδιά σαν τον πατέρα μου που υπερασπίστηκαν και αυτά τον κατηγορούμενο που τα ανέθρεψε, και τα ακούγαμε όλα αυτά μαζί, αγαπούν για δεκαετίες στην ζωή τους ένα παιδόφιλο που τα βασάνιζε και τα τυραννούσε και δεν το θυμoύνται ; Και ποιος τέλος πάντων έδωσε το δικαίωμα σε όλους αυτούς να μας βρίζουν και να μας εξευτελίζουν έτσι μιλώντας και γράφοντας ακόμα και για την δική μας την ζωή ;;

    Εγώ προσωπικά ευχαριστώ αυτόν τον άνθρωπο που φρόντισε και μεγάλωσε τον πατέρα μου με αρχές στα δύσκολα τότε χρόνια. Χωρίς αυτόν τον άνθρωπο εγώ και η αδερφή μου δεν θα υπήρχαμε τώρα!

    «Παιδικό κολαστήριο» το σπίτι που έζησε ο πατέρας μου;

    Μπρατικάκη Παναγιώτα
    Απόφοιτος σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων
    Ετών 36
    Παιδί, ενός από τα πρώτα παιδιά του Κωνσταντίνου Λαλαούνη.

    Kaity Papaya
    10:11 μ.μ. (Πριν από 11 ώρες)

    πρ

    • 201 09 06 Αγαπητή κ. Μπρατικάκη Παναγιώτα

      Γράφετε:
      Αν δεν παρευρισκόμαστε στην ακροαματική διαδικασία, καλό θα ήταν να σιωπούμε
      Απάντηση:
      Θα αστειεύεστε! Δηλαδή κανένας δεν πρέπει να δέχεται κάποιον που έχει καταδικαστεί σαν εγκληματίας παρά μόνο εάν ήταν παρών στη δίκη, έστω και αν δεν είχε κανένα στοιχείο από την δικογραφία, έστω και αν δεν μπορούσε, ως συνήθως, να ακούσει τις καταθέσεις όλες ευκρινώς του κατηγορουμένου και των μαρτύρων;

      Γράφετε:
      Αναρωτιέται κανείς τι κατέθεσαν παιδιά που μεγάλωσαν εκεί μέσα;
      Απάντηση:
      Εάν είχατε δύο παιδιά στο σχολείο και μαθαίνατε, ότι ο διευθυντής τα παρενοχλούσε σεξουαλικά, θα σας ικανοποιούσαν οι καταθέσεις άλλων παιδιών, ότι εκείνα δεν είχαν ενοχληθεί;

      Γράφετε:
      Δεν είναι τυχαίο να μην υπάρχει καμία μαρτυρία αρνητική εδώ και 50 χρόνια;
      Απάντηση:
      Είστε σίγουρη γι’ αυτό; Υπήρχαν συγκεκριμένες καταγγελίες εδώ και χρόνια αλλά καταχωνιάζονταν στα συρτάρια των δικαστηρίων από τους επιτηδείους. Υπήρχαν και συγκεκριμένες ενέργειες του διευθυντού, οι οποίες κινούσαν τις υποψίες των συνεργατών του αλλά δεν είχαν την ισχύ αποδείξεων.

      Γράφετε:
      Ποιος από εσάς τους γονείς δεν έχει μαλώσει το παιδί του; Ποιος από εσάς τους παππούδες και τις γιαγιάδες δεν έχετε πάρει τα εγγόνια στην αγκαλιά σας; δεν τα έχετε φιλήσει;
      Απάντηση:
      Θα μου επιτρέψετε να σας πω, ότι δεν περίμενα ποτέ αυτή την ερώτηση. Δηλαδή ό,τι κάνει η γιαγιά και ο παππούς στο εγκονάκι του, έχει δικαίωμα να το κάνει σε αυτό και ο οιοσδήποτε; Εάν πάτε στο σχολείο των παιδιών σας και στο διάλειμμα δείτε κάποιον άγνωστο ηλικιωμένο να το κρατάει στα πόδια του, να το χαϊδεύει να το φιλάει και να το δαγκώνει, θα το αφήσετε αυτό απαρατήρητο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s