Η αριστεία εχθρός της μετριότητας

Τη σημαία στις παρελάσεις δεν θα κρατούν πλέον οι άριστοι αλλά οι τυχαίοι. Και οι παραστάτες θα ορίζονται και αυτοί δια κλήρου. Κατ’  ουσίαν αυτό δεν είναι άδικο, σύμφωνα με τη γνώμη και του υπουργού παιδείας. Η σημαία ανήκει σε όλους. Στον πόλεμο σκοτώνονται όλοι, και οι απλοί φαντάροι και οι αξιωματικοί.
Υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Επικεφαλής του στρατεύματος ποτέ δεν βάζεις ένα τυχαίο. Ο καπετάνιος στο πλοίο δεν επιλέγεται με κλήρωση ούτε βέβαια ο πιλότος του αεροπλάνου.

Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού.
Υπάρχει μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων, ίσως η πλειονότητα, που θεωρεί ισότητα την αποκoπή της κεφαλής των υψηλοτέρων. Η φύση, ο Θεός, μας έχει πλάσει με δύο βασικές και ανεξίτηλες ιδιότητες, την ανισότητα και το ατελές. Όσο σπουδαίος και αν είσαι, δεν είσαι τέλειος. Ο συνάνθρωπός σου τον οποίο τυχόν υποτιμάς, μπορεί να υπερέχει σε πολλά άλλα πράγματα. Γι’ αυτό οι διανθρώπινες σχέσεις σε πολιτισμένο επίπεδο είναι:  Τιμή σε αυτόν που υπερέχει στο συγκεκριμμένο τομέα και αντίστροφα σεβασμός στον άλλο που υπολείπεται. Κανένα έθνος, καμμία κοινωνία ανθρώπων, κανένας τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας δεν προάγεται, αν δεν θέσει στην πρώτη θέση τους αρίστους.
Οι περί ισότητας διακηρύξεις των κοινών και ασήμων δεν είναι τίποτε άλλο παρά ισότητα προς τα κάτω, ό,τι χειρότερο! Ο Αριστοτέλης διακηρύσσει ότι:  άδικο είναι όταν ή οι άνισοι ίσα έχουν ή οι ίσοι άνισα.
Όταν οι άσημοι καταλάβουν μία εξέχουσα θέση στην κοινωνία το πρώτο που έχουν να κάνουν είναι να αποκαθηλώσουν τους αρίστους. Τούτο εκφράζει κατά βάθος και τα αισθήματα του όχλου. Δεν είναι τυχαίο, ότι ποτέ ο λαός δεν εκτίμησε ιδιαίτερα ένα πρωθυπουργό πανεπιστημιακό διδάσκαλο, ή ένα πρωθυπουργό άνθρωπο της τέχνης και του λόγου.

Και επί του προκειμένου.
Ξύπνησε ένας νεαρός το πρωί, ένας άσημος κοινός θνητός, που δεν πέρασε στην οικονομική ανέχεια τα φοιτητικά του χρόνια, που δεν χρειάστηκε να δουλέψει και που δεν διακρινόταν ποτέ για τις ιδιαίτερες πνευματικές του αναζητήσεις ή την ιδιαίτερη πνευματική του καλλιέργεια και βρέθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο. Η θεά τύχη τον ευνόησε αλλά και τον δίδαξε, ότι όλα μπορούν να συμβούν σε αυτό τον κόσμο. Έτσι από τότε πίνει νερό στο όνομα της θεάς. Τα αξιώματα γι’ αυτόν, οι υπεύθυνες θέσεις, δεν ανήκουν αποκλειστικά στους αρίστους, όσο και αν αυτό στοιχίζει στην κοινωνία.
Η αυτεπίγνωση όμως, στοιχειώδες γνώρισμα του ανθρώπου, δεν αφήνει κανένα από αυτούς να ησυχάσει. Και στη θέα μόνο των αρίστων αναστατώνεται η συνείδησή τους. Ένα μόνο την καθησυχάζει:

Το κλάδεμα των αρίστων. Αλλά

Το δένδρο που έχει βαθιές ρίζες, όσο το κλαδεύεις, τόσο θάλλει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s