Ανασχετικός παράγων στον εκφυλισμό του έθνους η «ατοπία» των ολίγων

Η ακραία φτώχεια, την οποία βιώνει ο Ελληνικός λαός, δεν είναι η αιτία αλλά το σύμπτωμα της νόσου. Επί δεκαετίες ολόκληρες παλινοδεί ο πολίτης επιδιώκοντας να προσδιορίσει εκ νέου τον εαυτό του αλλά με την εξής σημαντική διαφορά. Η προσπάθειά του αυτή δεν εξαντλείται στο θεωρητικό μόνο επίπεδο παρά εκφράζεται με όλη της την ωμότητά και στο πρακτικό.

Ο Έλληνας, για να αυτοπροσδιορισθεί σαφέστερα στις εκάστοτε νέες καταστάσεις, αναγκάσθηκε να αναθεωρήσει παλαιές του απόψεις και πεποιθήσεις. Τούτο όμως έγινε επιπόλαια και απερίσκεπτα με αποτέλεσμα να υπάρξει όχι πρόοδος αλλά το αντίθετο:  μετάλλαξη των εννοιών με φθοροποιό αποτέλεσμα στο χαρακτήρα του.

Ορθό κατέστη το μέχρι πρό τινος απαράδεκτο.
Το ιερό προβάλλεται ως παρωχημένο και το ανόσιο ως γενικά αποδεκτό.
Του φυσιολογικού η έκταση περιορίζεται οσονούπω στο ελάχιστο, και το αφύσικο, το παρά φύσιν, καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο.

Ο λαός ως αγέλη πλέον, μέσα σε πλήρη απελπισία, άγεται και φέρεται χωρίς να αντιδρά στοιχειωδώς.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που αντιστέκονται, οι χαρακτηριζόμενοι ως ακραίοι ή γραφικοί. Είναι αυτοί που αποτελούν την ιερή εθνική «ατοπία».
Αυτοί που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου με τα σημερινά δεδομένα αλλά στον σωστό χώρο με την ορθή θεώρηση των πραγμάτων.

Αυτοί είναι η ελπίδα του έθνους

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s