Το Θείον Πάθος ως βίωμα πανανθρώπινο

Θα τολμήσουμε να πούμε, ότι δεν υπάρχει λαός που να μην εκφράζει δια των μύθων του τη λύτρωση μέσω της θυσίας. Η πράξη αυτή της θυσίας υποδηλώνει την ενοχή του ανθρώπου για κάτι το οποίο ακριβώς δεν γνωρίζει αλλά τον κατατρύχει σε όλη του τη ζωή. Μέσα στον πρωτόγονο νου του δεν μπορεί να δεχθεί το κακό και την καταδυνάστευσή του από αυτό παρά μόνο σαν αποτέλεσμα μιας κακής πράξης, ενός εγκλήματος που διαπράχθηκε σε ανύποπτο χρόνο, μιας ενέργειας που πρόσβαλε τον Δημιουργό και ζητάει να εκδικηθεί γι’  αυτόν ακριβώς το λόγο το ανθρώπινο γένος. Η μόνη πράξη που θα βαρύνει στον ζυγό της θείας απαίτησης είναι η θυσία του. Με την πάροδο των ετών και την βελτίωση του είδους του επάνω στη γη αντιλήφθηκε, ότι και αυτή ακόμη η θυσία του δεν ήταν και τόσο σημαντική για να εξευμενίσει το θείον. Έβλεπε χιλιάδες συνανθρώπους του να πέφτουν θύματα των διαφόρων ασθενειών, θεομηνιών και ατυχημάτων και διαπίστωσε με απογοήτευση, ότι και αυτή η ζωή που θα την προσέφερε στον Δημιουργό του δεν είχε και πολύ αξία. Μόνο εάν δεχόταν να θυσιασθεί κάποιος θεός, τότε και μόνο τότε θα ήταν δυνατόν να φύγει η ενοχή από πάνω του και να κατανικηθεί το κακό.

Έκτοτε στη διαδοχή των ετών μέσα στην ιστορική του ανέλιξη πίστεψε, πως για να επιβιώσει ως άνθρωπος, για να φέρει εις πέρας το έργο για το οποίο πλάσθηκε, θα έπρεπε ο ίδιος ο Θεός ν’  αγωνισθεί εναντίον του κακού το οποίο ήταν ακαταμάχητο. Ίσως και ν’  αγωνιζόταν ο Θεός εδώ και χιλιάδες χρόνια αλλά να μην είχε φθάσει ως την τελική νίκη! Αυτό έδειχνε σύμπασα η φύση. Βαρύτατα πληγωμένος τον χειμώνα ο Θεός φαινόταν σαν πεθαμένος αλλά την άνοιξη αποδείκνυε πως ζούσε και πάλι άρχιζε τον αγώνα εναντίον του κακού. Η αίσθηση αυτή, η πίστη στον αγώνα και στη θυσία του Θεού με προοπτική την τελική νίκη γέμισε ελπίδες τον άνθρωπο και τον κατέστησε ικανό να σταθεί όρθιος ενώπιον του κακού και να αγωνισθεί και αυτός εναντίον του, όπως και ο Θεός του.

Από τότε που ερμήνευσε έτσι τον κόσμο, αυτό που τον συγκινεί βαθύτερα από κάθε άλλο είναι η θυσία του Θεού που είναι και δική του θυσία, όπως και η νίκη του θα είναι και δική του νίκη. Όλη του τώρα η φιλοσοφία της ζωής στρέφεται γύρω από αυτό το θέμα, όλα μέσω αυτού ερμηνεύονται, τα πάντα σε αυτό ανάγονται και από αυτό τροφοδοτούνται.

Η θυσία του Θεού καθίσταται βίωμα του ανθρώπου και εορτάζεται. Γίνεται τραγούδι και ψάλλεται, ιστορία και αναπαράγεται, μύθος με χίλια παρακλάδια που διατηρεί όμως την ομοιογένειά του.

(« Ερμηνεία των ιερών Ευαγγελίων κατά την τάξιν Μελχισεδέκ»   εκδ. Γρηγόρη  Αθήνα 2026  σελ. 491 –  492)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s