Οι συνθήκες σκλαβιάς στη Β. Αφρική κατά τον 17ον αιώνα

Αναφερόμαστε κυρίως στις παράλιες τότε χώρες της Β. Αφρικής πλην της Αιγύπτου, οι οποίες αποκαλούντο συνεκδοχικά Μπαρμπαριά (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο). Στα κράτη αυτά ενδημούσαν πειρατές, οι οποίοι έκαναν επιδρομές στις γύρω περιοχές, τις οποίες ὀχι μόνο λεηλατούσαν αλλά και συναποκόμιζαν στην επιστροφή τους ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου που τους πουλούσαν στη συνέχεια στα διάφορα σκλαβοπάζαρα κερδίζοντας πάμπολλα χρήματα.
Το 1637 υπήρχαν στο Αλγέρι 25 000 χριστιανοί αιχμάλωτοι μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες.
Η ζωή των σκλάβων ήταν τραγική. Οι πιο ρωμαλέοι δούλευαν στα κάτεργα (κωπηλάτες στις γαλέρες). Γυμνοί σχεδόν και καθισμένοι στον πάγκο τους, με το ένα πόδι και τα χέρια τους αλυσοδεμένα κωπηλατούσαν συνεχώς κάτω από το άγριο βλέμμα του καπετάνιου, που τους χτυπούσε με ένα βρεμένο μαστίγιο, όταν κατάκοποι σταματούσαν. Στο σώμα τους άφθονα ζωΰφια τρέφονταν με το αίμα τους. Η τροφή τους ήταν δύο μικρά κομμάτια ξερό ψωμί. Η ζωή τους ήταν χειρότερη και από τον θάνατο.
Υπήρχε δυνατότητα απελευθέρωσής των, όταν καταβάλλοντο λύτρα. Αυτό ίσχυε μόνο για εκείνους που είχαν πλούσιους συγγενείς. Οι λοιποί μπορούσαν να ζητήσουν δάνειο από την Εκκλησία … με την προϋπόθεση όμως ότι θα έβαζαν ενέχυρο την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους!!

(«Ερμηνευτικές αναλύσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» εκδ. Πατάκη  Αθήνα 1981  σελ. 189 -191)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s