Θάνατος. θυσία προς μετάσταση

Ένα ανθρώπινο κοπάδι βαδίζει αενάως επάνω στον πλανήτη αυτό που μας φιλοξενεί.

Η κάθε ύπαρξη φυτεύεται στη γη, έτσι αυτόματα, χωρίς τη θέλησή της, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση (πώς άλλωστε αφού δεν υπήρχε) για την αιτία της ύπαρξής της και για τον προορισμό της, χωρίς ενημέρωση για την τελική κατάληξή της.

Βαδίζουν όλοι, έκαστος στο δρόμο που ξανοίγεται μπροστά του (ἐφ’ ὧ ἐτάχθη), είτε αυτός είναι λείος και ανθόσπαρτος, λειμώνας ολόδροσος και θαλερός, είτε ανάντης και κρημνώδης, ξηρός και καυτερός προς βασανισμό και απόγνωση.

Η ελπίδα αγκαλιάζει τους πάντες και τους δείχνει μακριά το φως. Η χαρά τους τραγουδάει, χορεύει μαζί τους και τους κερνά το ποτό της ζωής. Η πίστη διώχνει πέρα την αμφισβήτηση και εγκαθίσταται βαθειά στη ψυχή καταλαμβάνοντας θέση ισάξια του νου.

Και δίπλα απρόβλεπτος ο πόνος, χωρίς οίκτο και ακαταμάχητος, τέμνει οξέως την πορεία και επιβάλλει άτεγκτα τον μερισμό. Από εδώ το μικρό πλήθος των τυχερών, πιο κει οι πολλοί άτυχοι και παραπέρα οι ελάχιστοι καταραμένοι της ζωής.

Η ζωή βαδίζει το δρόμο της ανάμεσα στο μόχθο και την ανάπαυλα, ανάμεσα στο συνεχές κυνηγητό και τις μικροαπολαύσεις, ανάμεσα στη μέθη της επιτυχίας και την απογοήτευση. Βαδίζει όμως και μεγαλουργεί με τον δαμασμό της νεκρής ύλης αλλά κυρίως με τις γεννήσεις των απογόνων που είναι η μέγιστη κατάφασή της. Είναι αυτό το ζωντανό μελίσσι του σύμπαντος, η φωνή μέσα από το χάος, το γέλιο που χαρακώνει τον νεκρό αλλά αενάως κινούμενο συμπαντικό μηχανισμό.

Κ α ι  έ ξ α φ ν α   ο   β ω μ ό ς !
Η εμπειρία της θυσίας, ένα βίωμα πρωτόγνωρο για τον καθένα αλλά που το αρχέτυπό του ενυπάρχει μέσα του.
Κάποιος αόρατος θεός παρεμβαίνει, επιλέγει τους εκλεκτούς του και τους θυσιάζει μπροστά στα μάτια όλων.

Η   τ ε λ ε τ ή   α υ τ ή   ε ί ν α ι   ο   θ ά ν α τ ο ς .
Ο ακαταμάχητος και αναντίρρητα ο φοβερότερος εχθρός του ανθρώπου.
Αυτός που αναρριπίζει τα αισθήματα και λικμίζει τα φοβερά και δυσβάστακτα από τα απλά και συνηθισμένα.
Αυτός που αναδύει τους αρχέγονους προβληματισμούς και τους καθιστά επίκαιρους
Αυτός που τεμαχίζει τη ζωή για να σχηματίσει από το χυμό της κάτι άλλο. Θά’ ναι αυτό ανώτερο, κατώτερο ή μηδέν; Το μηδέν είναι ασύλληπτο όπως και το αιώνιο το δε κατώτερο δεν το δικαιολογεί η εντελέχεια η ενυπάρχουσα στη φύση («αύτη η πίστις ημών»).
Αυτός που ίσταται παρά τους πόδας του Δημιουργού και επιτελεί το μέγα έργο της αναδημιουργίας.
Είναι λοιπόν βαρύ το κόστος, όσο βαριά είναι και η δημιουργία.
Όσο πιο βαρύ το κόστος τόσο και πιο δυσβάστακτο για την ανθρώπινη φύση, και το αντίθετο.
Όσο πιο μέγας είναι ο άνθρωπος, τόσο και πιο επάξια κρατεί ως Άτλας στους ώμους του τις επιταγές της κτήσης.

Ο   θ ά ν α τ ο ς !
Αυτός που βιώνεται ως απόμακρος αλλά είναι τόσο απρόβλεπτος και άμεσος!
Αυτός που κοστολογεί την μετάβαση από τον εδώ βίο στο επέκεινα με δικά του μέτρα και σταθμά.
Αυτός που του έχει δοθεί το απόλυτο δικαίωμα επιλογής.
Αυτός που είναι τόσο φρικτός, ώστε μόνο κοντά στο Θεό μπορεί να γίνει αποδεκτός.
Ο θάνατος
Η λύτρωση των επιγείων
Ο απερινόητος ισθμός προς μετάσταση
Το οξύ τέλος του χρόνου προς το άχρονο άγνωστο
Ο αδήριτος μηχανισμός της μετάβασης από το θνητό στο αθάνατο

(Στη μνήμη προσφάτως μεταστάντος προσφιλούς μου προσώπου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s