Αιγιαλός. Το σώμα του Καλοκαιριού

Α ι γ ι α λ ό ς .
Η περιοχή όπου η ξηρά αγκαλιάζει τη θάλασσα.
Ο τόπος όπoυ το κύμα φιλεί τα πόδια της ξηράς.
Ο χώρος συνάντησης των δύο βασικών στοιχείων της φύσης, του υγρού και του στερεού.

Η   κ α ρ δ ι ά   τ ο υ   κ α λ ο κ α ι ρ ι ο ύ   π ά λ λ ε ι   σ τ ο ν   α ι γ ι α λ ό
Εκεί συμβιώνουν αρμονικά οι δύο αιώνιες αντίπαλες δυνάμεις, τα δύο πρωταρχικά στοιχεία της φύσης με την μορφή της στεριάς και της θάλασσας.
Εκεί συγκεντρώνονται οι άνθρωποι, για να βιώσουν την άδολη χαρά αγκαλιά με τη φύση, να αναζωογονηθούν, να πετάξουν από πάνω τους κάθε περιττό, να απαρνηθούν κάθε εξεζητημένη συμπεριφορά και να παίξουν.
Ναι, να παίξουν όπως τα μικρά παιδιά. Να ξαναζήσουν τις πρωταρχικές χαρές της ζωής, οι οποίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα αρχέτυπα του βίου. Να γεφυρώσουν το χάσμα της πολιτισμένης ανθρωπότητας με τις ρίζες των πρωτογόνων.

Η   α μ φ ι σ η μ ί α   τ ο υ   β ι ώ μ α τ ο ς   τ ο υ   α ι γ ι α λ ο ύ
Ένα κομμάτι της στεριάς ο άνθρωπος, στέρεο υλικό και αυτός, θέλγεται από το υγρό στοιχείο, έλκεται προς αυτό και τολμά να το αντιμετωπίσει στο χώρο του.
Η θάλασσα το εναγκαλίζεται σαν ξένο και επιδιώκει να το οδηγήσει αιχμάλωτο στο βασίλειό της, τον βυθό, αλλά αυτό καταφέρνει να επιπλεύσει. Στερεό υλικό αποτελούμενο παραδόξως πάνω από 90% από νερό!
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία ακολουθεί η αίσθηση της συγγένειας. Ερωτεύεται ο άνθρωπος το νερό και πλέει ευτυχισμένος επάνω σε αυτό.
Αλλάζουν γι’ αυτόν τα πεδία της βαρύτητας, το μέγεθος της κόπωσης, οι ισορροπίες, η ποιότητα των κινήσεων και τόσα άλλα. Τα πάντα γίνονται τώρα πιο αρμονικά. Η συνόλη σωματική ανθρώπινη έκφραση γίνεται ένας χορός.

Α ι γ ι α λ ό ς .   Α ρ χ ε τ υ π ι κ ή   α ν α φ ο ρ ά   σ τ η ν   α ι ω ν ι ό τ η τ α .
Στην περιοχή του αιγιαλού ο άνθρωπος ξεπερνά τα όριά του.
Ζει στο υγρό στοιχείο όπως πριν στο στερεό αλλά συνάμα έχει και την αίσθηση ότι υπερίπταται του πυθμένος. Η αίσθηση αυτή αναβιώνει στην ψυχή του τον μέγιστο πόθο του να πετάξει.
Το πρώτο του βήμα ήταν να πλεύσει στο νερό και το κατόρθωσε. Το δεύτερο και έσχατο είναι να πλεύσει στον αέρα.
Η πλεύση στο νερό ήταν η πρώτη γεύση, το πρώτο βήμα, η πρώτη νίκη. Το άλλο, η πλεύση  στον αέρα, είναι ακατόρθωτη ακόμη και σήμερα. Ο πόθος όμως είναι ο ίδιος.

Το πέταγμα στον αέρα έχει συνδυασθεί με τον χώρο του θείου, με την αιωνιότητα, με την λύτρωση. Αυτή προγεύεται τώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s