Η ανεξιθρησκεία της Ρώμης και οι διωγμοί των Χριστιανών

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επικρατούσε ανεξιθρησκεία αλλά υπό ιδιάζουσα μορφή  (μάλλον για να κυριολεκτούμε υπό περιορισμένη μορφή).

Όλοι οι υπήκοοι ήταν ελεύθεροι να τελούν τις λατρευτικές πράξεις της θρησκείας τους, είχαν όμως και την παράλληλη υποχρέωση να λατρεύουν και τις ρωμαϊκές θεότητες στις οποίες ανήκε και ο ίδιος ο αυτοκράτωρ.

Οι Χριστιανοί διώκονταν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, λόγω της γενικότερης σημασίας της λατρείας του ηγεμόνα ως εκδήλωσης πολιτικής νομιμοφροσύνης.

Η δίωξη αυτή δεν είχε τον χαρακτήρα της τιμωρίας αλλά απέβλεπε στο να εγκαταλείψουν οι Χριστιανοί τις αρχές τους αυτές , που οι Ρωμαίοι τις θεωρούσαν επικίνδυνες για την κρατική τους υπόσταση.

Η έμπρακτη μετάνοια των κατηγορουμένων, δηλαδή η προσφορά θυσίας, τους απάλλασσε από κάθε ευθύνη. Εφοδιάζοντο μάλιστα από την αρμόδια διωκτική αρχή και με σχετική βεβαίωση.

Η Εκκλησία όμως με τους κανόνες συμπεριφοράς που ήταν δεσμευτικοί για τα μέλη της αποτελούσε μία κλειστή έννομη τάξη, σαφώς διακρινόμενη απο εκείνη της Πολιτείας. Η τάξη όμως αυτή δεν αναγνωριζόταν με αποτέλεσμα να διώκονται τα μέλη της.

Το πρώτο βήμα για την κατάπαυση των διωγμών των Χριστιανών έγινε το 313 μ.Χ. με το διάταγμα του Μεδιολάνου (σημερινού Μιλάνου).

(«Ιστορικά» εκδ. Ελευθεροτυπία  τευχ. 233  σελ. 6-7)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s