Τό τραγούδι τοῦ ποιητῆ

Πρώτη φορά σ’ ἑνός νησιού τά χώματα
δύο τοῦ Νοεμβρίου ξημερώματα

βγῆκα νά δῶ τόν κόσμο καί μετάνιωσα
τά «ζόρικα» πού λέν ἀμέσως τά’ νοιωσα.

Μῆνες ἐννέα πρίν τήν πρώτη μέρα μου
δούλευα γιά τό σπέρμα τοῦ πατέρα μου

καί πεντακόσιους τρεῖς κατά συνέχεια
μετά – γιά τήν ψευτιά καί τήν ἀνέχεια.

Δύσκολο δύσκολο τῆς γῆς τό πέρασμα
καί νά μή βγαίνει κάν ἕνα συμπέρασμα.

Μέσα στόν ἑαυτό μου τόσο κρύφτηκα
πού μήτε ὁ ἴδιος δέν τό ἀντελήφθηκα.

Ὥσπου μιά μέρα τό’ φερε ἡ περίσταση
κι ἀγάπησα χωρίς καμμιάν ἀντίσταση

ἀλλά καί στήν προσπάθεια τήν ελάσσονα
πάντοτε βρέ παιδιά μου τά θαλάσσωνα

πρῶτον διότι κυνηγοῦσα τό Ἄπιαστο
καί δεύτερον γιατ’ ἤμουν εἶδος  Ἄμοιαστο.

Ἐφ’ ὧ καί ἀφοῦ τήν τύχη μου σιχτίρισα
πίσω στόν ἑαυτό μου ξαναγύρισα.

(«Ποίηση»  Ὀδυσσέας Ἐλύτης  ἐκδ. Ἴκαρος  Ε’ ἔκδοση σελ. 412-413
Ποιητ. Συλλογή  «Μαρία Νεφέλη»)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s