Ἡ νεολαία μας

Χθές κατέβαινα ἀπό τήν Κηφισιά στήν Ὁμόνοια μέ τόν ἠλεκτρικό. Ἀπέναντί μου καθόταν ἔνας φοιτητής καί μία φοιτήτρια. Σοβαρά παιδιά καί … καλωδιωμένα. Ἄκουγαν μουσική καί βρίσκονταν στόν κόσμο τους, οὐδέν τό μεμπτόν. Δίπλα μου ἕνας κύριος 75 άρης διάβαζε κάτι σημειώσεις.
Ἡ ματιά μου στά ἀριστερά συλλαμβάνει ἕνα ἀρκετά παχύσαρκο κύριο, περί τά 130 (!) κιλά, νά ἀκροβατεῖ κρατώντας ἕνα μπαστούνι καί νά προσπαθεῖ νά πιασθεῖ σέ κάποιο στήριγμα γιά νά μήν πέσει. Οἱ φοιτητές τόν παρακολουθοῦσαν ἀμέτοχοι, ὄπως βλέπεις ἕνα κινηματογραφικό ἔργο!
Ὁ διπλανός μου κύριος σηκώνεται ἀμέσως καί τοῦ παραχωρεῖ τή θέση του.
– Καθῆστε, κύριε, τοῦ λέει ὁ ὄρθιος. Εὐχαριστῶ. Ὑπάρχουν νέοι πού θἄπρεπε νά κάνουν αὐτό πού κάνετε ἐσεῖς.
– Ὄχι, σᾶς παρακαλῶ καθῆστε, ἐπιμένει ὁ διπλανός μου.
– Μέ τίποτε δέν δέχομαι, σᾶς εἶμαι ὑπόχρεος. Αὐτό εἶναι ὑποχρέωση τῶν νέων.
Μετά ἀπό αὐτό ἡ φοιτήτρια ἀναγκάσθηκε νά σηκωθεῖ καί νά παραχωρήσει τή θέση της.
Σέ λίγο, στόν 4ο σταθμό, κατέβηκε ὁ παχύσαρκος κύριος … καί ὁ νεαρός στρέφεται πρός τήν κοπέλλα καί τῆς νεύει εἰρωνικά ὑπονοώντας τόν πρώην συνεπιβάτη του. Κάθησε, ἔφυγε ὁ τρελλός.
Στρέφω καί ἐγώ τό βλέμμα μου πρός τόν διπλανό μου. Δέν εἴπαμε τίποτε, ἁπλῶς κουνήσαμε τά κεφάλια μας. Τότε πρόσεξα, ὅτι ἦταν ἕνας γνωστός Ἕλληνας διανοούμενος, ἐκπαιδευτικός καί συγγραφέας.

Τουλάχιστον ἄς δώσουμε τό καλό παράδειγμα μετά ἀπό τόσα κακά πού προξενήσαμε στή νέα μας γενιά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s