Ἡ ἀναγωγή τῆς τροφῆς σέ πνευματική πανδαισία μέσω τῶν συμποσίων τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων

« Τ ρ ά π ε ζ α  ἄ ν ε υ  λ ό γ ω ν  φ ά τ ν η ς  ο ὐ δ έ ν  δ ι α φ έ ρ ε ι »
(Συμπόσιον Πλάτωνος)

Σ υ μ π ό σ ι α

-Στήν ἐποχή τοῦ Ἱπποκράτους οἱ Ἕλληνες ἔτρωγαν κανονικά μία φορά τήν ἡμέρα, τό βράδυ.
– Ἐκτός τοῦ ἁπλοῦ καθημερινοῦ φαγητοῦ ὑπῆρχαν καί τά συμπόσια.
– Τά συμπόσια διέφεραν σέ πάρα πολλά ἀπό τά κοινά δεῖπνα ἀλλά ἡ σπουδαιότερη διαφορά τους ἦταν, ὅτι συδυάζονταν καί μέ φιλοσοφικές συζητήσεις.
– Τά συμπόσια, κατά τόν Ἰωάννη Συκουτρῆ, ἦταν ἡ κατεξοχήν μορφή κοινωνικῆς συγκέντρωσης καί κέντρα ἀνταλλαγῆς ἰδεῶν.
– Ἄρχιζαν νωρίς τό βράδυ καί μποροῦσαν νά διαρκέσουν μέχρι τίς πρῶτες πρωινές ὧρες.
-Οἱ καλεσμένοι κάθονταν σέ ἀναπαυτικά ἀνάκλιντρα φορώντας συνήθως στεφάνια ἀπό φύλλα ἤ λουλούδια.
– Μπροστά σέ κάθε ἀνάκλιντρο ὑπῆρχε ἕνα μικρό τραπέζι, στό ὁποῖο τοποθετοῦσαν τά φαγητά.
-Ποτέ δέν ἔπιναν οἶνο κατά τήν διάρκεια τοῦ δείπνου παρά μόνο στό τέλος.
– Μετά τό τέλος τοῦ δείπνου ἄρχιζε ἡ συζήτηση σέ συνδυασμό μέ τήν οἰνοποσία.
– Γιά τήν διατήρηση τῆς πνευματικῆς διαύγειας τῶν συνδαιτημόνων ποτέ δέν ἔπιναν τόν οἶνο σκέτο.
– Ὑπεύθυνος τοῦ συμποσίου ἦταν ὁ «συμποσίαρχος», ὁ ὁποῖος ὅριζε καί τον βαθμό ἀνάμειξης τοῦ οἴνου μέ νερό.
– Οἱ ἀναλογίες τής μείξης ἦταν δεδομένες. Ἤ 1:1 ἤ 3:1 (3 μέρη ὕδατος, 1 μέρος οἴνου).
– Ἐάν ἡ ὅλη κατάσταση ἔδειχνε να μήν ἐλέγχεται, τότε ὁ συμποσίαρχος ἔδινε ἐντολή νά γίνεται μεγαλύτερη ἀραίωση τοῦ οἴνου (ἀπό 1:1 σέ 3:1).
-Συνήθως στά συμπόσια ὁ καθένας ἔφερε μαζί του καί φαγητό, τό ὁποῖο διαμοιραζόταν σέ ὄλους.

Ἆ ρ α  τ ό  Σ υ μ π ό σ ι ο  ἦ τ α ν.

– «συμπόσιον» = σύν – πόσις = συγκέντρωση πολλῶν ὄχι τόσο γιά νά φᾶνε ὅσο γιά νά συζητήσουν πίνοντας οἶνον
– Ὄχι «οἶνος» τό ποτό ἀλλά «κρασί».
«οἶνος» εἶναι τό παράγωγον τῆς ἀμπέλου τό μή νερωμένο.
«κρασί» εἶναι ὁ οἶνος ὁ κεκραμένος, ὁ ἀμαμειγμένος (ἀπό τό ρῆμα κεράννυμι = ἀναμειγνύω, ἐξ οὗ καί «κρατήρ» = τό δοχεῖο στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἀνάμεικτος οἶνος μέ νερό).
– «Συνδαιτημόνες» = ἄνθρωποι πού συντρώγουν ἐκεῖνο πού τούς ἔχει μοιρασθεῖ («δαίω» =μοιράζω, διανέμω)

Οἱ Ἀρχαἰοι Ἕλληνες ποτέ δέν ἔπιναν «ἄκρατον οἶνον» ἀλλά «κρασί».
Ἀπό τότε πού ἄρχισαν νά πίνουν ἄκρατον οἶνον θεωρήθηκε σημεῖο κατάπτωσης τοῦ πολιτιστικοῦ τους ἐπιπέδου!

Ἡ  χ α ο τ ι κ ή  δ ι α φ ο ρ ά  τ ῆ ς  σ η μ ε ρ ι ν ῆ ς  ἐ π ο χ ῆ ς

– Ἐκεῖνος πού θά πάει σέ ἐπίσημο δεῖπνο, ἔχει σκοπό μόνο νά ξεφαντώσει, «νά τά σπάσει».
– Δέν θεωρεῖται ἀπαραίτητο, ἔστω μόνο τίς Κυριακές πού συγκεντρώνεται ὄλη ἡ οἰκογένεια, νά φᾶνε ὅλοι μαζί, οὔτε κάν τό ἴδιο φαγητό (τά παιδιά ἔχουν συνήθως ἰδιαίτερες προτιμήσεις), ούτε καί ν’ ἀρχίσουν νά τρῶνε ἤ νά τελειώνουν ὅλοι μαζί
– Στήν καθημερινή πράξη τό φαγητό ἔχει ὐποβαθμισθεῖ σέ ἐπίπεδο ἁπλῆς τροφοδοσίας χωρίς τή συμμετοχή συναισθήματος (ὅπως βάζεις βενζίνη στό αὐτοκίνητο).
– Τά καθίσματα στά fast food δέν χρειάζεται νά εἶναι ἀναπαυτικά οὔτε καί ἡ τροφή σέ πιάτο. Μπορεῖ ὁ σημερινός ἄνθρωπος νά φάει … σάν τό πουλί, κρεμασμένος σέ μία ψηλή, στενή καρέκλα, κρατώντας στό ἕνα χέρι κάποιο σάντουϊτς καί στο ἄλλο ἕνα χυμό. Μόνο τά περιστέρια στήν πλαεῖα Συντάγματος τρῶνε λίγο πιό ἁπλᾶ!

Θ λ ι β ε ρ ή  ἐ π ω δ ό ς

Σχίσθηκε καί ἐδῶ ὁ πίνακας καί βρίσκεται ἔξω πεταμένος.
Πάει τό κάδρο, ξεθώριασαν τά χρώματα, ἡ γωνιά τοῦ σπιτιοῦ ἔμεινε ἄδεια.
Γέμισε γκράφιτι ὁ τοῖχος!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s