Οἱ πανηγυρισμοί τῆς Πρωτοχρονιᾶς. Ἡ νιότη καί τά γηρατειά

Πόσο γλυκιά εἶναι ἡ νιότη πάντα.
πόσο βαριά τά γηρατειά,
βαρύτερα κι ἀπό τῆς Αἴτνας τίς κορφές
κάθονται στό κεφάλι μου
καί σκοτεινιάζουν τῆς ματιᾶς τή λάμψη.
Τά πλούτη θρόνου τῆς Ἀσίας
μήτε παλάτια στό χρυσό γεμᾶτα
δέ θά’ θελα ποτέ κάλλιο ἀπ’ τή νιότη,
πού’ ναι πανέμορφη στόν πλοῦτο, πανέμορφη στή φτώχεια.
Τά θλιβερά μισῶ γεράματα
πού ἔχουν θάνατο. μακάρι
στό κῦμα νά χαθοῦνε καί ποτέ
νά μή ζυγώσουν τῶν ἀνθρώπων
τά σπίτια καί τίς πολιτεῖες, μά νά πλανιόντουσαν ψηλά
φτεροκοπώντας στόν αἰθέρα.

(«Ἡρακλῆς Μαινόμενος» Εὐριπίδη  ἐκδ. Κάκτος Ἀθήνα 1933  σελ. 89)

Ἐ ρ ω τ ή μ α τ α

– Πρός τί τόση χαρά τήν Πρωτοχρονιά; τόσες γιορτές; Κάθε νέο ἔτος καί πιό κοντά στό θάνατο!

– Ἐάν γνωρίζαμε πότε θά πεθάνουμε, τότε ἡ ἡλικία μας θά ἔπρεπε νά μετρᾶται ἀντίστροφα. Θά ἤμαστε τόσων ἐτῶν, ὅσα ἔτη ἀπέμεναν μέχρι τό θάνατό μας.

– Ὁ μικρός ἔχει δίκιο νά πανηγυρίζει, ἐπειδή μεγαλώνει. Τά γερατειά ὅμως εἶναι μελαγχολικά, ἐπειδή βρίσκονται ἐγγύτερα πρός τή μικρή πίσω ἐξώπορτα τοῦ κήπου, πού ἀγναντεύει στήν αἰωνιότητα.

Ἀ π α ν τ ή σ ε ι ς

– Ὁ ἑορτασμός εἶναι αὐθόρμητος. Κανένας δέν τόν ἐπιβάλλει.

– Ἐδῶ τό ὑποσυνείδητο ἐκφράζει μία ἀντινομία.
Ἀντί ὁ ἄνθρωπος νά φοβᾶται τό ἄγνωστο, … πανηγυρίζει γιά τό πλησίασμα τῆς ὥρας πού θά τό ἐγγίσει.

– Μήπως αὐτό εἶναι μία ἐκδήλωση πίστης στήν ἀθανασία; στή λύτρωση;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s