Στόν Ἄγνωστο Θεό

Ἀκόμη μιά φορά πρίν προχωρήσω
Καί ρίξω πρός τά’ μπρός τά βλέμματά μου
Μοναχικός τά χέρια μου ὑψώνω
Ψηλά σέ Σένα, καταφύγιό μου,
πού στῆς καρδιᾶς τό πιό βαθύ μου βάθος
Γιορτῆς βωμούς σοῦ ἔχω ἀφιερώσει,
Παντοτεινά.
Νά μέ καλεῖ κάθε φορά ἡ φωνή σου,

«Στόν Ἄγνωστο Θεό» καίει ὁ λόγος
βαθειά πάνω σ’ αὐτούς γραμμένος …

Ὦ Ἄγνωστε, ζητῶ νά σέ γνωρίσω,
Ἐσένα, πού στά βάθη τῆς ψυχῆς μέ συγκλονίζεις,
σάν καταιγίδα τή ζωή μου στροβιλίζεις,
Ἀκατανοητε, Συγγενῆ μου!
Νά σέ γνωρίσω θέλω, μάλιστα νά σέ ὑπηρετήσω

(Friedrich Nietzsche.  ἀπό τό βιβλίο: «Προλεγόμενα εἰς τήν ἐρώτησιν περί Θεοῦ»  Σπυρίδων Δ. Κυριαζόπουλος  ἐκδ. Γρηγόρη  Ἀθήνα 2000  σελ. 120)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s