Ἡ ἀσθένεια τοῦ λαοῦ

Ὁρισμός τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ὑγείας (WHO):
«Ὑγεία εἶναι μία κατάσταση πλήρους σωματικῆς, ψυχικῆς καί κοινωνικῆς εὐεξίας καί ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀπουσία νόσου ἤ ἀναπηρίας».
Ὁ ὁρισμός αὐτός ἔχει τρεῖς συνιστῶσες, τήν σωματική, τήν ψυχική καί τήν κοινωνική.
– Βάσει τούτου ὁ Ἑλληνικός λαός εἶναι αὐτή τήν ἐποχή βαρειά ἀσθενής. Πάσχει κοινωνικά καί ἑπομένως καί ψυχικά. Ὅσοι, κάτι πού δέν εἶναι σπάνιο, πάσχουν καί σωματικά, ἡ κατάστασή τους εἶναι οἰκτρή.
– Ἄρα δέν χρειάζεται μόνο φαγητό. Ἔχει ἀνάγκη ὁ καθένας ἀπό ἄμεση ψυχική συμπαράσταση καί κοινωνική συναντίληψη. Οὐκ ἐπ’ ἄρτω μόνω ζήσεται ἄνθρωπος.
Ἡ θρησκευτική ὅμως ἀλλά καί ἡ πνευματική  ἡγεσία τόν ἔχουν ἐγκαταλείψει.
– Ἡ Ἐκκλησία τόν καλύπτει βιολογικά, καί δέν εἶναι λίγο αὐτό. Τοῦ δίνει τροφή, καί πολλές φορές ρουχισμό καί φάρμακα. Ἐάν δέν διαθέτεις τά στοιχειώδη γιά νά ζήσεις, πῶς θά ἔχεις τήν ψυχική καί κοινωνική ὑγεία! Φαίνεται ὅμως νά ἀδιαφορεῖ γιά τόν βαθύτερο πόνο «τοῦ ἀδελφοῦ», «τοῦ τεκνου της». Περί ἄλλα τυρβάζει. Ζεῖ σέ ἄλλο κόσμο. Γεμᾶτες οἱ ἱστοσελίδες καί τά περιοδικά ἀπό φωτογραφίες τῶν ὀνομαστηρίων τῶν ἐπισκόπων! Τά κηρύγματα συνεχίζουν νά εἶναι μόνο ἠθικολογικά. Ἡγέτες, ἐπάνω στούς ὤμους τῶν ὁποίων νά στηριχθεῖ ὁ λαός, δέν ὑπάρχουν ἐκτός ἐλαχίστων. Ἡ συναδελφικότητα καί οἱ προσπάθειες ἕνωσης τῶν Ἐκκλησιῶν προσκρούουν ὅλα αὐτά ἀφ’ ἑνός στήν ἀχαλίνωτη ἐλευθεριάζουσα συμπεριφορά τῶν μέν, ἀφ’ ἑτέρου στήν ἐνασμενίζουσα διάθεση γιά ἄνευ οὐσίας λεπτομέρειες  ἀλλά καί στίς ἀνήκουστες ἐμπάθειες τῶν δέ.
Ἡ βοήθεια στόν λαό δέν γίνεται μέ ἄμεση παρέμβαση στήν πολιτεία, μέ καταγγελίες γιά τήν δουλική ἐκμετάλλευση τοῦ λαοῦ, μέ ἀντίδραση τῶν ἐχόντων τήν ἰσχύν. Γίνεται μέ ἔμμεσους, ἀνώδυνους τρόπους, οἱ ὁποῖοι καταβιβάζουν τήν θρησκευτική ἔκφραση τοῦ λαοῦ σέ ἐπίπεδα ἀπαράδεκτα: μέ λιτανεῖες ἱερῶν ἀντικειμένων, μέ περιφορές εἰκόνων, κλπ.
– Οἱ πνευματικοί ταγοί τῆς πολιτείας «ὑπνώττουν ὕπνον βαθύν». Ποῦ εἶναι ἡ μάχιμη εἰδησεογραφία, γιατί χάθηκαν οἱ ποιητές; Ἔσβυσε ἡ φλόγα πού ἔκαιγε στίς ψυχές τῶν θεατρικῶν συγγραφέων, γιά νά δημιουργήσουν ἔργα ἀντάξια τῶν περιστάσεων. Γι’ αὐτό ξεθάβονται ἀκόμη τά παλιά! Ἔχασαν τό εἰδικό αἰσθητήριό τους οἱ μουσικοί, δέν ἀφουγκράζονται τῆς φύσης τούς ἤχους. Παιᾶνες δέν ἠχοῦν, καθιστοί ὅλοι τρῶνε τήν λιτή τροφή πού τούς προσφέρουν.
Οἱ ἀκαδημαϊκοί κοιμοῦνται. Τό καλεῖ ἄλλωστε ὁ ὑψηλός ἡλικιακός τους μέσος ὅρος. Δέν διαθέτουν ρίζες, ἀπό τίς ὁποῖες θά φυτρώσουν μεγάλα ἔργα. Ὅλοι τους σχεδόν εἶναι δοτοί. Οἱ πανεπιστημιακοί ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τά προβλήματά τους. Ἐάν δέν ταπεινωθοῦν μπροστά στόν κάθε φοιτητή, χάνουν τήν ἐξέλιξή τους.
Τούς λοιπούς ἐπιστήμονες ἄφησέ τους στό χάλι τους. Τρέχουν ἀσθμαίνοντας γιά τόν ἀκόρεστο ἐπιούσιο, ὄχι γιά τόν ἁπλό. Ξεκινοῦν ἀπό τήν λογική ἐπιθυμία κάλυψης τῶν ἀναγκαίων καί καταλήγουν στόν παράλογο ἀκόρεστο πόθο πού ὁδηγεῖ στό ἀνικανοποίητο.

Σῆμα Κινδύνου.
Προσοχή! Ὁ ἀσθενής (ὡς ἄτομο καί ὡς λαός) μειονεκτεῖ, ἀποδυναμώνεται, καθίσταται ἀνάπηρος
Καί στό τέλος πεθαίνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s