Ἡ ψηλάφηση τοῦ Θεοῦ ἀπό τό χῶρο τῆς ἀπιστίας

Γείτονα Θεέ, αν, σε μακρά νυχτιάν,
με χτύπους δυνατούς, καμμιά φορά, σ’ έχω ενοχλήσει,
ήταν γιατί, σπάνια την ανάσα σου ακούγοντας, είχα ανησυχήσει

και ξέρω: είσαι ολομόναχος στην κάμαρα. Αν
κάτι χρειάζεσαι, κανείς δεν είναι, στο πασπάτεμά σου
να τρέξει να σου φέρει ένα νερό:
Πάντα ακρουμάζομαι. Δώσε ένα μικρό
σημάδι μόνο. Είμαι πολύ κοντά σου.

Μόνο ένας τοίχος φτενός ανάμεσά μας
βρίσκεται, κατά τύχη. ω ναι, θα το μπορούσε
μια κραυγή μόνο από τα στόματά μας
ευτύς να τον κυλούσε
χάμω, δίχως κρότο και δίχως ταραχή.

Έχει από τις εικόνες σου χτιστεί.

Κ’ οι εικόνες σου ως ονόματα στέκουν εμπρός σου.
Κι όταν ανάβει μέσα μου, άξαφνα, το φως σου,
που μ’ αὐτό το βάθος μου σ’ αναγνωρίζει,
στα πλαίσιά του, σα λάμψη, το σκορπίζει.

Κι οι αισθήσεις μου, που γρήγορα έχουν παραλύσει,
ανέστιες είναι κι από σε έχουνε χωρίσει.

(“Ποιήματα” Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος Αθήνα σελ. 153)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s