Ἡ ψυχή

Ποῦ νά εἶσαι, ὦ ψυχή μου; … δέν σ’ εὑρίσκω πουθενά,
καί μέ κάνεις νά θυμώνω καί νά παίρνω τά βουνά.
Ποῦ νά κάθεσαι, ψυχή μου; ἀπ’ ἐμπρός ἤ ἀπ’ ὀπίσω;
ὅσο σ’ ἕνα κι ἄλλον τοῖχο τό ξερό μου κι ἄν χτυπήσω;

δέν μπορῶ νά καταλάβω μήτ’ ἐγώ μηδέ κανείς
ἄν ἐσύ τό αἷμα εἶσαι ἤ τό αἷμα σύ κινεῖς.

Μήπως εἶσαι νοῦς, ὡς γράφει ὁ σοφός Ἀριστοτέλης;
ἀλλ’ ἄν εἶσαι νοῦς καί μόνον πῶς δέν κάνεις ὅ,τι θέλεις;
μή, ὡς λέγει ὁ Σενέκας, εἶσαι σῶμα θέλον θρέψιν;
ἀλλ’ ἄν εἶσαι σῶμα μόνον πῶς μέ φέρεις πρός τήν σκέψιν;

Εἶσαι δούλη τῆς σαρκός μου ἤ τοῦ σώματος κυρία;
ἕνα τάχα μέρος μόνον χωριστόν ἀποτελεῖς,
ἤ χωρίζεσαι εἰς δύο ἤ χωρίζεσαι εἰς τρία,
ὅπως γράφει καί κηρύττει ὁ Μακράκης ὁ πολύς;

Ἄν ἐνίοτε μαζί σου ἀπιστῶ καί ἀμφιβάλλω,
μά πιστεύω πότε πότε πώς ὑπάρχεις δίχως ἄλλο.
κι ἄν ὑπάρχεις, ὦ ψυχή μου, ποῦ θά πᾶς σάν τά κορδώσω;
καί τό πνεῦμα μου στάς χεῖρας τοῦ Κυρίου παραδώσω;

Εἶσαι ἄϋλος, ψυχή μου, καί τήν ὕλην συντηρεῖς
κι ὡς τοιαύτη στά κεφάλια τῶν ἀνθρώπων δέν χωρεῖς,
ἤ ἐξ ὕλης συγκειμένη πᾶσαν ὕλην κυβερνᾶς
καί τούς πόθους παροξύνεις καί τάς σκέψεις μου γεννᾶς;

Ὅλο πρόβλημα καί γρῖφος κι ὅλο λόγια στόν ἀέρα …
ἔ! σοφοί, δέν μ’ ἀπαντᾶτε;… τήν κακή ψυχρή σας μέρα.
Κι ὅμως τόση βασιλεύει ἁρμονία θαυμαστή,
πού κι ὁ δύσπιστος πιστεύει κι ὁ πιστεύων δυσπιστεῖ.

(“Ἅπαντα” Γ. Σουρῆ ἐκδ. Βιβλιοθήκη γιά ὅλους τόμ. Πρῶτος σελ. 161-162)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s