Τά χαρίσματα τοῦ Ἕλληνα

Ἐρωτοῦν, ἐάν εἴμαστε ρατσιστές ἤ ὄχι. Καί βέβαια δέν εἴμαστε μάλιστα δέ πολύ λίγο μᾶς ἀπασχολεῖ αὐτό, ἔστω καί ἀπό πλευρᾶς ἐθνικοῦ κινδύνου. Τό πρόβλημά μας εἶναι ὁ ὁμοεθνής, ὁ Συνέλληνας, αὐτός πού μεγαλώσαμε μαζί καί διακρίθηκε. Ἐκεῖνος θά κακοπεράσει.
Κανένας δέν θά τόν ἀναγνωρίσει, παντοῦ θά βρεῖ κλειστές τίς πόρτες, ὅλοι θά βρίσκονται δίπλα του ὡσάν νά εἶναι ἀπών ἀλλά θά τούς καίει ἡ παρουσία του. Ὁ μόνος τρόπος νά καταξιωθεῖ θά εἶναι νά ἀναγνωρισθεῖ ἀπό τούς ξένους ἤ ἀπό ὁρισμένους χαρισματούχους ὁμοεθνεῖς του, πού δέν φοβοῦνται τήν σύγκριση. Καί τότε οἱ πάντες θά τόν περιτριγυρίζουν καί θά τόν ἐπευφημοῦν μέ θαυμασμό.
Ἡ συμπεριφορά τους ὅμως αὐτή δέν θά ἔχει καμμίαν ἀξία. Ἄλλο νά παρίστασαι στό γλέντι τοῦ ἄρχοντα ὡς ὁμότιμος καί φίλος καί ἄλλο ὡς ἠττημένος καί δοριάλωτος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s